İçindekiler

ÖNSÖZ 3

I. BÖLÜM YA KUTSAL KİTAP YA KURAN! 9

II. BÖLÜM EVET, KUTSAL KİTAP TANRI SÖZÜ'DÜR! 60

III. BÖLÜM YUNUS'UN İŞARETİ GERÇEKTE NEYDİ? 99

IV. BÖLÜM TAŞI KİM OYNATTI? 118

V. BÖLÜM 63 SORUYA 63 CEVAP 123

VI. BÖLÜM ESKİ VE YENİ ANTLAŞMA Tanrı Gerçeğinin İki Direği 206

VII. BÖLÜM İNCİL Mİ İNCİLLER Mİ? Tek İsa'ya Dörtlü Tanık 222

VIII. BÖLÜM KUTSAL KİTAP Olağanüstü Kitap 241

SONSÖZ KUTSAL KİTAP'I OKUYUN Gerçek Sizi Özgür Kılacaktır! 271

Not:II., III., IV. ve V. bölümlerde aşağıda gösterilen şekildeki köşeli parentezler içinde rakamlar bulacaksınız: Örneğin [s. 13]. Okuyucuya kolaylık sağlamak amacıyla verilen bu rakamlar Deedat ile Yüksel'in Kitabı Mukaddes Allah Sözü Müdür?kitabındaki ilgili olan sayfaları göstermektedir.

ÖNSÖZ

"Kutsal Kitap'ın herkesin anlayacağı dile çevrilmesi insanlık için en büyük yarardır. Kutsal Kitap'a yapılan her saldırı insanlığa karşı suçtur." Emmanuel Kant

(Alman Filozof, 1724-1804)

H

er yıl dünyada Kitabı Mukaddes (Tevrat, Zebur ve İncil) ve bölümlerinden toplam beş yüz milyondan fazla satılmaktadır. Türkiye'de halkın İncil'i daha kolay anlayabilmesi için İncil, çağdaş Türkçe'ye çevirilmiştir.

Ne yazık ki, birçok kişi mevcut Kutsal Kitap'ın sahte olduğu saplantısından kurtulamayarak onu okumak istemez. Hatta bilgi edinmekten bile çekinir. Oysa önyargısız olarak ellerine alıp okurlarsa Tanrı'nın gerçeğini görebilirler. Birçoğu bunu yapmaz çünkü kulaktan dolma öğrendiklerine göre Tevrat ve İncil değiştirilmiştir.

İşte bu kitapta amaçladığımız, bu temelsiz iddialara tatmin edici bir cevap verip Kutsal Kitap'ın güvenilirliği ve mükemmelliğini ortaya koymaktır. Fakat hiç kimse bu amacı Hıristiyanlığı savunmakla karıştırmasın, çünkü birçok yönden "Hıristiyan alemi"nin Kutsal Kitap'la alâkası yoktur. Hatta Türkiye'de Hıristiyanlık olarak bilinen bazı olaylar Kutsal Kitap'ta öğretilenlere tamamen aykırıdır. Bu yüzden biz, sizinle birlikte, insanın veya dinin yarattığı geleneklere değil de, asıl kaynaklara bakmak istiyoruz.

Eski "Köprü" Hâlâ Sağlamdır

"Kutsal Yazı olmaksızın bir şey bilmiyoruz ve Tanrı'nın varlığıyla kendi varlığımızla ilgili olarak yalnız karanlık ve karışıklık görüyoruz." Blaise Pascal

(Fransız matematikçi, filozof ve yazar; 1623-1662)

Sayfa 8'deki resme bakarsanız çok anlamlı bir görüntü fark edeceksiniz : Uzun ve çok derin bir vadinin içindeyiz. Her iki tarafı kayalıktır. Ortalık karanlıktır. Geniş bir yoldan dünyadaki bütün insanlar farkında olmadıkları karanlık bir yıkıma doğru akın ediyorlar. Vadi boyunca uzanan bu yol dipsiz bir uçurumun yanından geçiyor. Karşı taraftaki kayalıkta bir yarık var ve bu yarıktan ışık yayılıyor. Sanki kayalığın ötesinde bambaşka bir dünya var. Işık dünyası gibi. Bu ışık, yaşayan Tanrı'yı şahsen tanımaktır. Tanrı bilincidir. O'nun sevgisidir. Işık dünyası ise Tanrı'nın egemenliğidir. Uçurumun bu tarafından ışığın yayıldığı yarığa doğru bir köprü uzanıyor. Bu eski köprünün mimarı ve yapıcısı Tanrı'nın kendisidir. Köprü'nün ismi ise "Kutsal Kitap"tır. Birçok kişinin köprüden ışığa doğru geçmekte olduğunu görüyoruz. Onların yüzleri ışığı yansıtarak parlıyor.

Kalabalığın geçtiği geniş yoldan sapan dar bir giriş yolu köprüye doğru çıkıyor. Köprü girişinin başında bazı kişiler dikilmiş ve oraya girmeyi düşünenleri şöyle uyarıyorlar. "Sakın girmeyin! Bu köprü istimlâk edilmiştir. Biz onu çok dikkatli araştırdık. Gerçekten çökmek üzeredir. Güvenilmez ve çok tehlikelidir. Pek yakında yıkılacaktır. Daha sonra yapılan modern köprüler vardır. Onlara giriniz."

Bu kişiler bir çok kurulu temsil ederler. Örneğin: ateistler kurulu temsilcisi oradadır. Komünizm ile hümanizmin temsicilerinin yan yana durduğunu görüyoruz. Bilimin gönderdiği bazı adamlar da maddeciliğin adamlarıyla kol kola dikilmiş. Aralarında Hıristiyan din adamları ve "bilginler" bile vardır. Bu adamların hepsi halkı uyarırken devamlı Köprüye çamur atıyorlar.

Son olarak İslamiyeti temsil edenleri görebiliriz. Diğer uyarıcılardan uzak durup biraz farklı bir şekilde uyarıyorlar. Şöyle diyorlar: "Bu Köprü Allah tarafından yapıldı fakat sonradan insanlar tarafından bozuldu. Artık Köprü güvenilmez ve çökmek üzeredir. Onu Allah'ın inşa ettiğine inanın fakat oradan sakın geçmeyin! Daha ilerde en son yapılan başka bir köprü vardır. Oradan geçiniz!" Bunların bazıları aynı şekilde çamur atıyorlar.

Fakat bu uyarıcıların bütün itirazlarına rağmen eski köprü sapasağlam duruyor. Attıkları çamur da köprüyü hiç bir şekilde etkilememiştir ve etkilemeyecektir. Çünkü bu köprünün bilge mimarı gücü her şeye yeten Tanrı'dır. Bu köprüden milyonlarca insan karanlıktan ışığa geçmiş ve geçmeye devam ediyorlar. Çünkü onları karanlıktan kendisinin şaşılacak ışığına çağıran da güvenilir Tanrı'dır.

Şimdi değerli okuyucumuz, siz belki bu hikâyenin anlamı nedir, ya da bu kitapla ne alakası var diye sorabilirsiniz. Şöyle açıklayalım: Kutsal Kitap (Kitabı Mukaddes) Türkiyemizde yaygın saldırılara uğramaktadır. Ona çok çamur atıldı ve atılmaya devam ediyor. Onun Allah'ın indirdiği vahiy olmakla birlikte insan tarafından tahrif edildiği, artık güvenilmez olduğunu ileri süren insanlar vardır. Kutsal Kitap'ı okumak isteyenleri engellemeye çalışan çok kişi vardır. Hatta mevcut olan Kutsal Kitap'ın Tevrat, Zebur ve İncil'den tamamen farklı bir eser olduğunu iddia edenler bile vardır. Bunlar Türk halkının Kutsal Kitap'ı okumamaları için onları uyarıyorlar. Ne yazık ki halkın çoğu düşünmeden onları dinliyor ve kendilerini dünyanın en büyük hazinesine kavuşmaktan alıkoyuyorlar.

Bu uyarıcılar arasında Sayın Ahmed Deedat ile Sayın Edip Yüksel'in yazdıkları Kitab-ı Mukaddes Allah Sözü Müdür?adlı kitaba çok başvurulur. Sanki bilimsel bir esere başvurur gibi artık Kutsal Kitap'ın vaktinin geçmiş olduğunu ispatlamak için bir çok insan kendileri araştırmadan o kitabın uyduruk savlarını benimseyip onlara dayanıyor. Aslında Deedat ile Yüksel'in kitabı ciddi bir cevabı hak etmezdi. Fakat Türkiye'de gerçeği arayan çok sayıda kişi var. Onları düşünerek bu kitap yazıldı.

Tanrı tüm insanların kurtulmasını ve gerçeğin bilincine erişmesini ister. Bu yüzden Kutsal Kitap aracılığıyla o korkunç uçurumdan geçip Tanrı'yı tanımanın ışığına kavuşmuş kişiler olarak hâlâ karanlıkta yürüyen halka sesleniyoruz: Kutsal Kitap Köprüsünü kötüleyenleri dinlemeyin! Eski Köprü sağlamdır.Bu gerçek olan kitap insanlığın günahlı durumunu ve Tanrı'nın koyduğu teşhisi örtbas etmeden açıklar. Asıl sevgi kaynağı olan Rabbimize kavuşmamız için O'nun şaşmaz reçetesini de bize sunar. Başka çare de yoktur.

Kutsal Kitap'ın tamamıyla ve gerçekten olağanüstü bir Kitap olduğu ortadadır. O'nun olağanüstü oluşumu, doğruluğu, dağıtımı, içeriği ve bildirisi ayrıntılı bir şekilde bu kitabın VIII. bölümünde ele alınacaktır. Şimdi, önce Kutsal Kitap ile Kuran'ın arasındaki farklılıklara bakalım.

Lütfi Ekinci

Ağustos, 1993

İstanbul

İsa Mesih'ın doğumundan önce kaleme alınan kutsal yazılar,

"ESKİ ANTLAŞMA" (Tevratve Zebur)

Tekvin

II. Tarihler

Danyel

Çıkış

Ezra

Hoşeya

Levililer

Nehemya

Yoel

Sayılar

Ester

Amos

Tesniye

Eyüp

Obadya

Yeşu

Mezmurlar

Yunus

Hakimler

Süleyman'ın Meselleri

Mika

Rut

Vaiz

Nahum

I. Samuel

Neşideler Neşidesi

Habakuk

II. Samuel

Yeşaya (İşaya)

Tsefanya

I. Krallar

Yeremya

Hagay

II. Krallar

Yeremya'nın Mersiyeleri

Zekeriya

I. Tarihler

Hezekyel

Malaki

İsa Mesih'in doğumundan sonra kaleme alınan kutsal yazılar,

"YENİ ANTLAŞMA" (İncil)

Matta

Efesliler

İbraniler

Markos

Filipililer

Yakup

Luka

Koloseliler

I. Petrus

Yuhanna

I. Selanikliler

II. Petrus

Elçilerin İşleri

II. Selanikliler

I. Yuhanna

Romalılar

I. Timoteyus

II. Yuhanna

I. Korintliler

II. Timoteyus

III. Yuhanna

II. Korintliler

Titus

Yahuda

Galatyalılar

Filimun

Esinleme

Not:Kutsal Kitap'ın oluşması, metni ve içeriği konularında daha ayrıntılı bilgi edinmek için bakınız V. Bölüm, İlahi Esin ile Metinin Günümüze Gelişi(s. 135-140) ve VIII. Bölüm, Kutsal Kitap'ın İçeriği(s. 273-280).

Not: Bu kitapta bulunan Kutsal Kitap ve Kuran alıntıları aşağıdaki çevirilerden yapılmıştır:

KUTSAL KİTAP:

(Eski Antlaşma alıntıları)

KİTABI MUKADDES,Kitabı Mukaddes Şirketi, 80050 Beyoğlu, İstiklal Cad. No. 481, İstanbul, 1991.

(Yeni Antlaşma alıntıları)

MÜJDE: İncil'in Çağdaş Türkçe Çevirisi, Yeni Yaşam Yayınları, Pavlonya Sok., Kamberoğlu İşhanı No. 18, Kadıköy, İstanbul, 1989.

KURAN:

KUR'ÂN-I KERÎM VE TÜRKÇE ANLAMI (MEÂL), Diyanet İşleri Başkanlığı Yayınları, Ankara, 1988.

I. BÖLÜM

YA KUTSAL KİTAP

YA KURAN!

Yoksa ikisi de doğru olabilir mi?

B

ütün yollar Roma'ya çıkar derler. Bütün "kutsal kitaplar" sonuçta aynı şeyi söyler, değil mi? Hepsi Allah tarafından indirilmedi mi? Hepsi Yaradan Tanrı'ya inanmayı ve insanların haklarını yememeyi öğretmiyor mu? Gerçekten de, Kitabı Mukaddes (Kutsal Kitap) ile Kuran arasında önemli bir fark yoksa, Kitabı Mukaddes Allah Sözü müdür değil midir diye tartışmanın hiçbir anlamı yoktur. İkisi aracılığıyla bize aynı gerçekler esinleniyorsa o zaman onların arasından bir seçim yapmak da söz konusu olmaz. "Biz Allah'ın indirdiği bütün kitaplara inanıyoruz" deyip geçebiliriz.

Fakat kitaplar arasındaki durum gerçekten böyle mi acaba? Kuran'la Kutsal Kitap aynı şeyi mi yazıyor? Aralarındaki farklılıklar sadece yüzeysel mi? Yalnız ibadet şekilleri mi değişik? Yoksa daha derin zıtlıklar var mı? Ya birbirinden çok büyük ve önemli farklılıkları varsa? Veya her iki kitabın esas kavramları ve temelleri diğerininkiyle tamamen çelişki içindeyse? O zaman gerçeği arayan kişiler olarak daha derin bir sorunumuz vardır değil mi? İşin sonunda bir karar vermek zorundayız. Çünkü birbirlerine zıt olan iki kavramın, ikisinin de doğru olamayacağı kesindir.

Gerçekten de durum böyledir. Değişik kesimler tarafından Allah Sözü olarak kabul edilen bu iki "kutsal" kitap, birçok ortak noktaları olmakla birlikte, bize çok çok farklı kavramlar vermektedirler. Onları bağdaştırmak mümkün değildir. Yani bu iki mesaj özde farklıdır. Önümüzde iki ayrı yol, hatta iki ayrı Tanrı kavramı vardır. Buna ne diyelim?

İkisi birden doğru olamaz!

İncil'i okuyacak olursak onda Tevrat'tan çok alıntı göreceğiz. Çünkü İncil, Tevrat'ın devamı ve tamamlayacısıdır. Daha önce verilmiş vahiy olan Tevrat'a başvurarak, daha sonra verilmiş olan İncil'in aynı kaynaktan olup olmadığını ölçebiliriz. Böyle bir karşılaştırma yaptığımız zaman İncil'in Tevrat ve Zebur'a tamamen uyduğunu görüyoruz. Tanrı'nın Sözü olarak bu kitaplar mükemmel ve ilahi bir vahiy bütünü oluşturuyor.

Halbuki aynı şekilde Kuran'ı Tevrat ve İncil ile karşılaştırdığınız zaman onun aynı kaynaktan olmadığını görmemek çok zordur. Kuran kendisinden önceki kaynaklardan büyük farklılık gösterir. Buna göre ikisinin de doğru olması kuşkuludur doğrusu.

Bunu bir örnekle açıklayalım. Eski Mısır'da kocaman yontma taşlardan yapılan bir piramidi düşünün. Baş mimar çizdiği planlarda her taşın şeklini ve konacağı yeri gösteriyor. Taş ocağında ustalar her bir taşı baş mimarın planına göre büyük dikkatle kesiyorlar. Sayısız işçiler de böylece hazırlanan taşları inşaat sahasına yavaş yavaş getirip yerine koyuyorlar. Her bir taş aynı plana göre kesildiği için daha önce yerleştirilen taşlara mükemmel bir şekilde uymaktadır. Öyle ki, piramidlerde olduğu gibi kocaman taş kütlelerinin aralıklarına ince bir kağıt bile giremiyor. Şimdi diyelim ki yapı tamamlandıktan sonra piramidin ucuna başka bir baş taşı getiriliyor. Ne olacak? Onu diğer taşlara uydurmak için harcanan bütün çabalar boşa gidecek. Çünkü o taş mimarın planında yer almıyordu ki! Yoksa mimarın planı yanlış mı diyeceğiz? Taş uymadığı halde yapının üstüne konursa bütün yapıyı bozmaz mı? Hele o taşın, piramidi tamamlayan en önemli taş olduğu iddia ediliyorsa...

Tabii ki bu basit bir örnektir. Yine de buna benzer bir şekilde Tanrı'nın Sözü'nü, peş peşe gelen vahiylerden oluşan "bir piramit" olarak düşünebiliriz. Tanrı'nın kendisi mimarıdır. Uzun yüzyıllar boyunca O'nun mükemmel planına göre Kutsal Yazılar sırayla peygamberler aracılığıyla gelmiştir. Bu "vahiy piramidinin" bütün taşları (yazıları) mükemmel bir şekilde tek bir plana göre birbirlerini tam bir uyum içinde bütünlemektedir. Önceden gelen kutsal yazılara uymayan bir yazının aynı "Mimar"dan gelmediği ortadadır. İşte Kutsal Kitap'ın bütün "taşları" birbirlerine uymaktadır. Hatta, İncil'in son kısmı olan "Esinleme" bölümü vahiy piramidinin doruğudur. Ama Kuran, bütün çabalara rağmen bu yapıya uymamaktadır. Yukarıda söz ettiğimiz Kuran'la Kutsal Kitap arasındaki esaslı farklılıklar bu uyumsuzluğu göstermektedir. Öylese bu taş mimarın planına uymadığına göre de yapıda yer alamaz.

İki farklı "Vahiy" Kavramı

Yukarıda verdiğimiz örnekte Kutsal Kitap ile Kuran arasında çok esaslı bir fark ortaya çıkmaktadır. Kutsal Kitap'taki vahiy kavramıKuran'dakinden çok farklıdır. Kutsal Kitap'a göre Tanrı'nın Sözü olan kitaplar İbrahim'in soyu olan Yahudilere emanet edildi (Bkz. Romalılar 3:2). Bu vahiy (yani Tanrı tarafından bildirilen gerçek) kat kat gelişir. Şöyle ki ilk yazılarla temel konur. Ondan sonra gelen kitaplarla bu yapı kat kat yükseliyor, önceden açıklanan gerçekler daha derinlik kazanıyor. Yani sonradan gelen bölümler önceki bölümleri geçersiz kılmadığı gibi yerini de almıyor. Tersine yan yana durup bir bütün olarak Tanrı'nın planını açıklıyor. Hatta bunlardan bir tanesi bile eksik olsa planın bütünlüğünü kavramamız mümkün değildir.

Halbuki Kuran'dan kaynaklanan vahiy kavramı çok farklıdır: Bütün milletlere ayrı ayrı peygamberler gönderilmiştir (Bkz. Fâtır/35:23-24). Bu nedenle gelen kitaplar aynı genel mesajı tekrarlıyor. Öyle ki, son kitabı bildikten sonra hepsini öğrenmiş oluruz. Bu mantığa dayanarak İslam alimleri, Kuran'ın önceki kitapların hükmünü ortadan kaldırıp onları geçersiz kıldığını ileri sürerler.

Fakat böyle bir kuram, insanı başka çıkmazlara sokmaz mı? Örneğin:

· Yahudilere neden bu kadar çok sayıda peygamber ve kitap gönderilmiştir?

· Zebur ve İncil neden Tevrat'ın hükmünün ortadan kalkmadığını söylüyor?

· Neden Yahudilere gelen peygamberler dışında diğer kavimlere gelen semavi kitapların izi kalmadı? Yoksa çoktanrılı Hindu dininin kutsal kitapları olan "Veda" ile "Bhagavad Gita" da mı Allah'tan geldi?

· Sonradan gelip Allah'ın Sözü olduğu iddiasında bulunan kitaplara ne diyelim? Örneğin Bahaî veya Mormon kitapları...

· Araplara gelen son bir peygamber kavramı doğruysa sonradan ortaya çıkan kavimlere peygamber gelmeyince bunlar haksızlığa uğramıyor mu? Yoksa herkes Arapça mı öğrenecek (Bkz. Yûsuf/12:2)?

Eğer Kuran'ın önceki kitapları korumak ve doğrulamak için verildiği söylenmeseydi bir sorun kalmazdı. Onu yeni bir din kitabı kabul eder veya kabul etmezdik. Ama Kuran'da şunları okuyoruz:

"Doğrusu Biz yol gösterici ve nurlandırıcı olarak Tevrat'ı indirdik... (Maîde/5:44)

"Tevrat'tan sonra Zebur... Dâvûd'a da Zebur'u verdik..."

(Enbiyâ/21:105; Nisâ/4:163)

"Meryem oğlu Îsâ'yı, ondan önce gelmiş bulunan Tevrat'ı doğrulayarak gönderdik. Ona, yol gösterici, aydınlatıcı olan ve önünde bulunan Tevrat'ı doğrulayan İncîl'i sakınanlara öğüt ve yol gösterici olarak verdik." (Maîde/5:46)

"Kur'ân'ı önce gelen Kitâb'ı tasdik ederek ve ona şâhid olarak gerçekle sana indirdik." (Maîde; 5:48)

Böylece Kuran, önce gelen Kitab'ın doğrulayıcısı olarak tanıtıldığı için, biz onu önceki kitaplarla karşılaştırarak hükmetmek zorundayız. Hatta Kuran'da bile bu konuyla ilgili olarak şöyle yazıldı: "İncil sahipleri, O'nda indirdikleri ile hükmetsinler. Allah'ın indirdiği ile hükmetmeyenler, işte onlar fâsık olanlardır" (Mâide; 5:47).

Bu Sorunun Önemi

Bu bölümde karşılaştırmamızın sonucu olan bu ciddi farklılıkları düzenli bir şekilde ortaya koymaya çalışacağız. Bunu yapmadan bu araştırmanın hayati önemini göremeyiz. Tevrat'ta iki kere tekrarlanan şöyle bir ayet vardır:

"Yol var ki, adamın önünde doğru görünür;

Fakat onun sonu ölüm yollarıdır."

(Süleyman'ın Meselleri 14:12; 16:25)

Lütfen, Tanrı'nın önündeki sonsuz durumumuzu belirleyecek kadar ciddi konular hakkındaki bilgimiz kulaktan dolma olmasın. Bizlerin ahretteki sonsuz utancı veya sonsuz mutluluğu söz konusudur. Asıl kaynakları biraz da olsa incelemeyelim mi? En azından onları bir kere bile okumadan peşin hüküm getirmeyelim!

Ucuz bir çözüm

Ne yazık ki Kitabı Mukaddes'i biraz bilip onun Kuran'la çeliştiğini gören bazı Müslümanlar bu kaçınılmaz zıtlığa ucuz bir çözüm getirerek; "Tevrat, Zebur ve İncil hak kitaplardır. Fakat hahamlarla papazlar bu kitapları tahrif ettiler. Bugünkü Kitabı Mukaddes Allah'ın Sözü değildir. Bunun için de, Kitabı Mukaddes'in Kuran'la birbirini tutmaması doğaldır. Asıl Tevrat, Zebur ve İncil hakkında bilmemiz gereken her şey Kuran'da bulunur"diyorlar.

Ama önsözde belirttiğimiz ve bundan sonraki bölümlerde göstereceğimiz gibi Kitabı Mukaddes (Kutsal Kitap) Allah'ın Sözü'dür. Onun değiştirildiği iddiası uydurmadır. Çok yaygın olduğu halde sadece bir yalan ve iftiradır. Kutsal Kitap'ın değiştirildiğine dair hiçbir tarihsel kanıt yoktur. Üstelik Kuran'da bile Tevrat veya İncil'in değiştirilmiş olduğunu ileri süren hiçbir ayet de yoktur! Tersine "Allah'ın sözlerini değiştirebilecek yoktur!" (En âm/6:34) ve "Allah'ın sözlerinde hiçbir değişme yoktur!" (Yûnus/10:64) diye ayetler vardır.

Gücü her şeye yeten ulu Tanrı, kendi kutsal Sözünün diğiştirilmesine izin vermez. Tersine, onu korur ve yerine getirir. "Allah, sözünden asla caymayacaktır" (Hacc/22:47). Elimizdeki Tevrat'la İncil sağlam ve güvenilirdir. Onları incelemekle bunu açıkça görebiliriz.

Buyurun, bu karşılaştırma işine başlayalım:

Kutsal Kitap'la Kuran arasındaki esas farklılıklar

Bu farklılıklar öyle çok ki, incelememize nereden başlamalı? Genel olarak konuları on başlık altına toplayabiliriz:

1. Tanrı Kavramı

2. İsa'nın Kimliği

3. İnsan Kavramı

4. Günah ve Kurtuluş Kavramları

5. Şeytan Kavramı

6. İbadet Kavramı

7. Dünyanın Sonu ile Cennet/Cehennem Kavramları

8. Tanrı'nın Egemenliği (Düzeni)

9. Kadının Konumu

10. Tarihsel Çelişkiler

Göreceğimiz gibi hem Kutsal Kitap'ta hem de Kuran'da değinilen bu önemli ve geniş konular hakkındaki öğretiler her iki kitapta çok farklıdır. Bu konuların hepsini sırayla ele alacağız.

1 - Tanrı Kavramı

İlk önce belirtmeliyiz ki birçok konuda Kuran'daki Allah, Kutsal Kitap'ın bize tanıttığı Tanrı'dan pek farklı değildir. Şüphesiz Allah kavramında kitaplar arasında önemli ortak noktalar vardır. Bu gerçeği inkâr etmek istemeyiz. Dahası bizce bu ortak noktalar Mesih İnanlıları ile Müslümanların birbiriyle anlaşabileceği bir diyalog zemini oluşturmalıdır.

Örneğin Kuran'a göre Allah her şeyden önce tektir. "Eşhedü en lâ ilâhe ill'Allah"ifadesi, "Allah'tan başka tapacak yoktur" anlamına gelen kelimei şahadetin ilk bölümü, İslamiyet'in bu temel inancını dile getirmektedir.

Allah'ın tekliğini vurgulayan İhlas sûresi şöyle yazar:

"Ey Muhammed!

De ki O Allah birtektir.

Allah her şeyden müstağnî (doygun, bağımsız, mağrur)

ve her şey O'na muhtaçtır.

O doğurmamış ve doğmamıştır.

Hiçbir şey O'na denk değildir." (İhlas sûresi/112)

Yine Kuran'ın başka bir yerinde buna benzer sözler yer almaktadır:

"Allah, O'ndan başka tanrı olmayan, kendisini uyuklama ve uyku tutmayan, diri, her an yarattıklarını gözetip durandır. Göklerde olan ve yerde olan ancak O'nundur. O'nun izni olmadan katında şefaat edecek kimdir? Onların işlediklerini ve işleyeceklerini bilir, dilediğinden başka ilminden hiçbir şeyi kavrayamazlar. Hükümranlığı, gökleri ve yeri kaplamıştır, onların gözetilmesi O'na ağır gelmez. O yücedir, büyüktür." (Bakara/2:255)

Burada önemli bir tartışmamız yoktur. Yaradan Tanrı, tektir, kendiliğinden var olandır, eşsizdir ve benzetilmezdir. Kuran'ın yazılışından bin yıl önce Kutsal Kitap'ta Allah hakkında aynı görkemli gerçek şöyle yazıldı:

"RAB Benim, ve başkası yoktur; Benden başka Allah yoktur"

"RABBINRuhuna ölçü koyan, ve öğütçüsü olup ona öğreten kimdir?... O'nun önünde bütün milletler bir hiç gibidir; O'nun için hiçten az ve boş şey sayılır. Öyle ise, Allahı kime benzetiyorsunuz? Ve hangi benzeri onunla denk tutuyorsunuz?"

"Beni kime benzeteceksiniz ki, ben ona musavi olayım?" Kuddûs diyor. "Gözlerinizi yukarı kaldırın, ve görün, bunları (yıldızları) kim yarattı; O ki, bunların ordusunu sayı ile çıkarır; onların hepsini adları ile çağırır; kudretinin büyüklüğünden ötürü onlardan hiçbiri eksilmez. Ebedî Allah, RAB, dünyanın uçlarını yaratan, zayıflamaz ve yorulmaz; onun anlayışının derinliğine erilmez." (Yeşaya 45:5; 40:14, 17-18, 25-28)

Görüyoruz ki Allah'ın tekliği, gücü, yaratıcılığı v.b. konularında Kuran ile Kutsal Kitap arasında büyük bir fark yoktur. Ancak bu gerçekler Tanrı'ya imanın sadece bir temeli olup insanı Tanrı katında aklamaz. "Sen, Tanrı'nın bir olduğuna inanıyorsun, iyi ediyorsun! Cinler bile inanıyor ve titriyorlar"(Yakup 2:19).

Daha esaslı bir soruya gelmemiz gerekir: Bu tek Allah nasıl bir Tanrıdır? O'nun sıfatları nedir? İslamiyet'te Allah'ın sıfatları genellikle iki gruba ayrılır:

Allah'ın ne olduğunu (Sübûti) dile getiren sıfatlar şunlardır:

· Hayat- Allah, "Diri"dir

· İlim- Allah, "Bilen"dir

· Semi- Allah, "İşitici"dir

· Basar- Allah, "Gören"dir

· İrade- Allah, "Dileyen"dir

· Kudret- Allah, "Güçlü"dür

· Kelâm- Allah, "Konuşan"dır

Allah'ın ne olmadığını (Selbi) dile getiren sıfatlar şunlardır:

· Kıdem- Allah, "Öncesi olmayan"dır

· Bekâ- Allah, "Sonrası olmayan"dır

· Kıyam Bi Nefsihi- Allah, "Yeri-yurdu ve dayanağı olmayan"dır

· Vahdâniyyet- Allah, "Hiçbir şeyi başkasıyla paylaşmayan, ortağı olmayan"dır

· Muhalefetun Lil Havâdis- Allah, "Kendisinin dışındakilere hiçbir biçimde benzemeyen"dir

Tanrı'nın ne olduğunudile getiren sıfatlara dikkatle bakacak olursak, açıkçası bunlar, en üstün manada kullanılsa bile, sadece çok büyük bir varlığı tanımlamaktadır. Aralarında çok güçlü ve akıllı her hangi bir varlığa atfedilemeyen bir sıfat var mı? Ama bu sıfatların ahlaki bir yönü yoktur. Gücü sınırsız olan bir varlıkla karşı karşıya olduğumuz kesindir. Ama bu varlık kesinlikle şu veya bu şekilde davranacak diyemezsin. İsterse yapar, istemezse yapmaz. Çünkü gücü herşeye yeten bir padişahtan çok farklı değildir. Her şey O'nun mutlak ve keyfi iradesine bağlıdır. Kuran bu kavramı şöyle dile getirir:

"Dileyen, Rabbine giden yolu tutar. Allah dilemedikçe siz dileyemezsiniz.Doğrusu Allah, bilendir, Hakîm'dir. Dilediğine rahmet eder." (İnsan/76:29-31)

"Allah'ın izni olmadan hiç kimse inanamaz" (Yûnus/10:100)

Kuran'da sözkonusu olan bu kader kavramının başka bir yönü de çok önemlidir. İslamiyet'in çoğunluğu olan Sünnet Ehli'nin (Sünnîlik) benimsediği genel görüşe göre Allah, hem iyiliğin hem de kötülüğün kaynağıdır. Aşağıdaki alıntı "Hak-Batıl mücâdelesi" konusunda bu düşünceyi çarpıcı bir şekilde ifade eder:

"Gereği gibi düşünüp ibret almamız için Cenab-ı Hak her şeyi karşılıklı olarak çift yaratmıştır (Zâriyat/51:49). Yerle gök, hayatla ölüm, tatlı ile acı, aydınlıkla karanlık, hidayetle sapıklık... Bugün dünyanın neresine giderseniz, iki şeyin, birbirine zıt iki kuvvetin şiddetle çarpıştığını görüsünüz: hak ile bâtıl!"[1]

Demek oluyor ki hayır ve şer Allah'tandır: "Size iyilik ve kötülük veririz" (Enbiyâ/21:35).Kuran'da şöyle ayetler yer almaktadır:

"Şüphesiz Allah dilediğini saptırır, dilediğini de doğru yola eriştirir. (Fâtır/35:8)

"Allah dileseydi, sizi tek bir ümmet yapardı. Ama O, istediğini saptırır, istediğini doğru yola eriştirir." (Nahl/16:93)

"Allah'ın fitneye düşmesini dilediği kimse için, Allah'a karşı senin elinden bir şey gelmez. İşte onlar Allah'ın, kalplerini arıtmak istemediği kimselerdir... Onlara âhirette de büyük azâb vardır."

(Maîde/5:41)

(Ayrıca bkz. En'âm/6:35; İbrâhîm/14:4; Nahl/16:107-108; Nûr/24:35, 46; Şûrâ/42:44; Münâfikûn/63:6; Müddessir/74:31). Allah'ın verdiği karara göre cehennem dolmalı.Bu nedenle Allah cinleri ve kâfirleri yaratmıştır:

"And olsun ki, cehennem için de birçok cin ve insan yarattık... işte bunlar gâfillerdir" (A'râf/7:179)

"O gün cehenneme: 'Doldun mu?' deriz, o: 'Daha var mı?' der." (Kaf/50:30)

"Biz dilesek herkese hidayet (doğru yol) verirdik, fakat cehennemi tamamen cin ve insanlarla dolduracağıma dair Benden söz çıkmıştır." (Secde/32:13)

İslam dünyasında günde milyonlarca kez kullanılan "İnşallah" sözcüğü bu kader kavramını ifade ediyor. Allah'ın isteği kaderdir. "Müslümanlar için Allah'ın iradesi mutlak, keyfi, karşı koyulmaz ve kaçınılmazdır... Bir melek, bir katil ve bir sinek, yaşamlarının her saniyesinde, aynı derecede Allah'ın isteğini yapmaktadırlar!"[2]

Bu noktada kimi okurlarımız "eğer Kuran'daki Allah gerçekten dediğiniz gibi iseAllah'a aşık olmuş olan Mevlana, Yunus Emre, ve benzerlerine ne dersiniz?" diye sorabilir. Şunu belirtmemiz gerekir ki Tasavvuf, yani Tanrı'nın niteliğini ve evrenin oluşumunu varlık birliği (vahdet-i vücut) anlayışıyla açıklayan İslam mistisizmi, büyük ilâhiyatçıların (örneğin Gazzâlî, Bedevî, Zamakhshari) Kuran tefsirlerinde kaydettikleri Allah kavramına karşı bir nevi isyandı. Çünkü insanın yüreği, yaşayan ve seven bir Tanrı'yı arar. İnsanla yakın ilışkide bulunan kişisel bir Tanrı'yı, zayıflıklarımıza yakınlık duyabilen, ve dualarımızı işitip cevaplayan bir Tanrı'yı arzular. Oysa Kuran'da açıklanan Allah böyle değildir. Bu eksikliğin en şaşırtıcı kanıtı da, sofilerin en hararetli şiirlerinin ortodoks İslâm tarafından kaba kâfirlik olarak reddedilmesidir. Bu yüzden büyük sofiler mistik uygulamalarını Hep Kuran'la bağdaştırmaya çabalamaktadırlar. Kuran'ın ayetlerini sürekli çok mecazi bir şekilde yorumlamak zorundadırlar.

Ama bu kısa bölümde amaçladığımız, bu yorumlara bakmak değildir. Kuran ve Kutsal Kitap'ın açık ifadelerini ele alarak iki kitabın ana hatlarını çizerek aralarındaki farklılıkları ortaya koymak istiyoruz.

Allah'ınne olmadığını dile getiren sıfatlara gelince insanın O'nu kişisel bir şekilde tanıyamayacağı ortadadır. O'nun hakkında ne düşünürsen Allah kesinlikle o değildir. Hiçbir benzetme kabul edilmez.

Kutsal Kitap'a göre ise insan Tanrı'yı tanımaya ve O'nunla beraberliğe çağrıldı. İnsan bu amaçla yaratıldı. "Sonsuz yaşam, tek gerçek Tanrı olan seni ve gönderdiğin İsa Mesih'i tanımalarıdır" (Yuhanna 17:3).Tanrı, her şeyden çok üstün olduğu halde kendini ve amaçlarını bize açıklamaya razı oldu.

Bu bölümde Kuran'da hemen hemen hiç bulunmayan, Kutsal Kitap'taki Tanrı'nın birkaç sıfatına bakabileceğiz.

1) İlk önce Tanrı'nın eşsiz sevgisi ve lütfu gözümüze çarpar. Kutsal Kitap'a göre "Tanrı sevgidir"(I. Yuh. 4:8, 16). "Tanrı'nın bize olan sevgisini tanımış ve buna inanmışızdır"(I. Yuh. 4:16) diyebilenlere ne mutlu!Bu gerçek, Kutsal Kitap'ın sayısız ayetlerinde açıkça yazılıdır. Örneğin:

"...seni yaratan, sana şekil veren RAB şöyle diyor: Korkma, çünkü seni fidye ile kurtardım; seni adınla çağırdım, sen benimsin... gözümde değerli oldun, ve seni sevdiğim için..." (Yeşaya 43:1,4)

"Evet, seni ebedî sevgi ile sevdim; bundan dolayı seni inayetle kendime çektim" (Yeremya 31:3)

"Tanrı dünyayı o kadar çok sevdiki..." (Yuhanna 3:16)

"Tanrı'nın sevgisiyüreklerimize dökülmüştür." (Romalılar 5:5)

"Merhameti bol olan Tanrı bizi çok sevdiği için... bize gösterdiği iyilikle, lütfunun sonsuz zenginliğinisergilemek için..."

(Efesliler 2:4-7)

"Kurtarıcımız Tanrı, iyiliğini ve insana olan sevgisiniaçıkça gösterdi." (Titus 3:4)

Ama Tanrı'nın bize olan sevgisi sadece yazılı olarak açıklanmadı. Kutsal Kitap, Tanrı'nın, sevgisini nasıl eylemlekanıtladığını kaydeden açıklamadır. Yüce Tanrı karşılıksız sevgisini büyük fedakârlıkla kanıtlamıştır:

"Tanrı bize olan sevgisini şununla kanıtlıyor: biz daha günahkârken, Mesih bizim için öldü. " (Romalılar 5:8)

İşte bu gerçeğin en hayranlık uyandıran yönü budur: Tanrı günahkârları da seviyor. O'nun sevgisi hak edilmez, hatta O'nun sevgisi, O'nun yasalarını ayak altına almış olanları dahi kapsıyor!

Kuran'da ise Allah'ın merhametinin sürekli geçmesine rağmen, sevgisinden çok az söz edilir. Allah sadece kendisini seven mü'minleri sever (Bkz. Mâide/5:54). Fakat "müsrifleri," "zâlimleri," "bozguncular;" "âhiret gününe inanmayanları" vesaire "sevmez" (Bkz. A'râf/7:31; Âl-i İmran/3:57; Mâide 5:64; Nisâ/4:38). Burada çok esaslı bir farklılık vardır.

2) Bundan sonra Kutsal Kitap'taki yaşayan Tanrı'nın Güvenilirliğive Değişmezliğinisıralayabiliriz. O, "Sadık olan RAB"dir (Yeşaya 49:7). Söz verip de yerine getirendir: "Vaadeden Tanrı güvenilirdir" (İbr. 10:23). O hiçbir zaman sözünden caymaz, değişmezdir. Onun inayeti hiçbir zaman azalmaz, tükenmez. Şu ayeti okuyalım:

"Her nimet, her mükemmel armağan, kendisinde değişkenlik ya da döneklik gölgesi olmayan Işıklar Babası'ndan, yukarıdan gelir." (Yakup 1:17)

Halbuki Kuran, bir yandan "Allah, sözünden asla caymayacaktır" (Hacc/22:47) derken, diğer yandan "bir ayetin yerine başka bir ayetle değiştirdiğimizde..." (Nahl/16:101) ve "her hangi bir ayetin hükmünü yürürlükten kaldırırveya unutturursak, onun yerine daha hayırlısını veya benzerini getiririz" (Bakara/2:106) diyor. Acaba Allah'ın kendi mükemmel vahyinden "daha hayırlısı" ne olabilir? "Allah dilediğini siler, dilediğini bırakır" (Ra'd/13:39; Ayrıca bkz. İsrâ/17:86). Jalalu'd Din, İtkanadlı kitabında bütün yorumcular tarafından ilga edilmiş olarak kabul edilen 20 ayet veriyor (s. 520). Aşağıdaki listede sekiz örnek vereceğiz:

Değişen buyruk örnekleri

ilga edilen ayet

yerine inen ayet

1. Kıble Kudüs'ten Mekke'ye değişti

2:142-144

2. Miras yasası değişti

4:7

4:11

3. Gece yarısı ibadet zorunluluğu kalktı

73:1-4

73:20

4. Şarap yasağı kesinleşti

2:219

5:90

5. Zinakâra uygulanan ceza değişti

4:15

24:2

6. Kısas izni değişti

2:178

17:33

7. Hürmetli aylarda cihad yasağı kalktı

9:5

9:36

8. Oruca dayanamayan için fidye kalktı

2:184

2:185

9. İmansızlara tolerans yerine cihad

2:256

9:5, 29

Kutsal Kitap'a göre ise Tanrı'nın sözü sonsuza dek kalıcıdır (I. Petrus 1:25). "Gök ve yer ortadan kalkmadan, her şey gerçekleşmeden, Kutsal Yasa'dan ufacık bir harf ya da bir nokta bile eksilmeyecektir"(Matta 5:18). Tanrı'nın sadakati ve değişmezliği bunu gerektiriyor.

3) Yukarıda (Yakup 1:17) alıntı yaptığımız ayette değişmez-liğiyle birlikte Tanrı'nın Mutlak İyiliğide görülür. Yani kötülüğün olmasına izin verdiği halde O kötülüğün kaynağı değildir. Şer-i Tanrı yaratmadı. Şeytanı bile kötü yaratmadı, yalnız özgür yarattı. Kutsal Kitap'a göre Tanrı hiç kimseyi saptırmaz. "Tanrı kötülüklerle ayartılmadığı gibi, kendisi de kimseyi ayartmaz. Herkes, kendi kötü arzularıyla sürüklenip aldanarak ayartılır" (Yakup 1:13-14). "Tanrı hiç kimsenin mahvolmasını istemiyor, herkesin tövbeye gelmesini istiyor" (II. Petrus 3:9).

4) Tanrı, her şeyden önce "kutsal"dır, "mukaddes"tir. O, kendisine inananlara şöyle sesleniyor: "Kutsal olun, çünkü Ben kutsalım" (I. Petrus 1:16). O'nun huzurunda duran ve yüzlerini örten en yüce yaratıklar, hakkında sürekli "Kutsal, kutsal, kutsaldır, var olmuş, var olan ve var olacak olan, gücü her şeye yeten Rab Tanrı!"diye çağırıyorlar (Esinleme 4:8; Bkz.Yeşaya 6:3). Kutsallığı, Tanrı'nın bütün niteliklerinin temelidir.

Burada kutsallık kavramını kısaca açıklarsak faydalı olur. Kutsal Kitap "Tanrı ışıktır ve O'nda hiç karanlık yoktur"diyor (I. Yuhanna 1:5). "Işık", kutsallık, doğruluk ve paklık anlamına gelir. Tanrı "yaklaşılmaz işıkta yaşayan"dır (I. Timoteyus 6:16). "Karanlık" ise kötülüğü çağrıştırıyor. Tanrı'da en ufak bir kötülük lekesi yoktur. Kutsal Tanrı doğruluğu sever ve her türlü kötülükten sürekli nefret eder. Günahı görmezlikten gelmez. O, "kötülüğü görmekten gözleri temiz olan, ve sapıklığa bakamayan"Tanrı'dır (Habakkuk 1:13). O'nun kutsal huzurunda günah lekesi olan kişi kesinlikle duramaz. Bu nedenle O'nun sevgisi sert bir sevgidir: "Rab sevdiğini terbiye eder...Kendisinin kutsallığına ortak olalım diye bizi kendi yararımıza terbiye ediyor" (İbraniler 12:6,10).

Kutsal Kitap bu niteliğe çok ağırlık verirken Kuran'da Allah'ın kutsallığından yalnız bir kere bahsedilir (Haşr/59:23). Ahlakî iç paklık gibi bir kavram da hiç görülmez. Ancak dış temizlik anlamına gelen abdest temizliği görülür.

5) Kutsal Kitap'taki Tanrı, mutlak bir şekilde Adilve Doğru (Salih) olduğu için hiç kimsenin dinine veya tuttuğu tarafa bakmaz. "Tanrı, insanlar arasında ayrım yapmaz!" (Romalılar 2:11; Galatyalılar 2:6). İnsanın yüreğine bakarak, O'nun düşüncelerini ve amaçlarını da yargılar. Tanrı'nın, peygamberleri Musa ve Davut'a uyguladığı sert cezalar bunu açıkça gösterir (Bkz. Sayılar 20:12; Tesniye 3:23-27; II. Samuel 12:7-23). Tanrı, "suçluyu asla suçsuz çikarmayan"(Çıkış 34:7) ve "bütün dünyanın Hâkimi"olarak adalet yapandır (Tekvin 18:25). Çarmıh olayı özellikle günaha göz yummayan bu adaleti kanıtlar (bunu aşağıdaki Kurtuluş Yolu ile ilgili notlarda açıklayacağız).

Kuran'a gelince: Allah'ın her hangi bir adalet standardına bağlı olmadığı kanaatına varmamak zordur. Örneğin: Allah'tan başka her hangi bir varlığa tapınmak veya secde etmek putperestlik sayılır. Oysa Allah meleklere, "Âdem'e secde edin" dedi, ve İblis'i, Âdem'e secde etmekten kaçındığı için inkâr edenlerden saydı (Bakara/2:34). Allah kendi peygamberlerine, başkalarına yasaklamış olduğu şeyleri yapmalarına izin verir. Muhammed'in dörtten fazla eş almasına verilen özel izin bunun çarpıcı bir örneğidir:

"Ey Peygamber (Muhammed)! Mehirlerini verdiğin eşlerini, Allah'ın sana ganimet olarak verdiği câriyeleri, seninle berâber hicret eden amcanın kızlarını, halalarının kızlarını, teyzelerinin kızlarını ve peygamber nikâhlanmayı dilediği takdirde - mü'minlerden ayrı, sırf sana mahsus olmak üzere - kendisinin mehrini peygambere hiba eden mü'min kadını almanı helâl kılmışızdır." (Ahzâb/33:50)

Başka bir örnek de Muhammed'in evlâtlık oğlu olan Zeyd'in eşini kendi beşinci eşi olarak almasına "vahiy" yoluyla verilen izindir:

"İnsanlardan çekiniyordun; oysa Allah'tan çekinmen daha uygundu. Sonunda Zeyd eşiyle ilgisini kestiğinde onu seninle evlendirdik, ki, evlâtlıkları eşleriyle ilgilerini kestiklerinde onlarla evlenmek konusunda mü'minlere bir sorumluluk olmadığı bilinsin. Allah'ın buyruğu yerine gelecektir." (Ahzâb/33:37)

Allah sıradan müminlerin, esasında doğru olmayan şeyleri yapmalarını da göz ardı eder (Bakara/2:225; Mâide/5:89). Sanki Allah insanın karakterine değil de yalnız boyun eğmesine bakar.

6) Tanrı üzüntü duyar mı? Sevinir mi? Kendisinden dönenleri cezalandırırken yüreği sızlar mı? Yoksa buna benzer "duygular"dan üstün mü? Kutsal Kitap'a göre Rab, çok yüce, değişmez ve kutsal olmakla birlikte kıskançtır. Rab'bin Musa'ya söylediği gibi: "Başka ilâha secde kılmayacaksın; çünkü ismi Kıskanç olan Rab kıskanç bir Allah'tır"(Çıkış 34:14; Bkz. Çıkış 20:5; Sayılar 25:11; Tesniye 4:24; 5:9; 6:15; 29:20; 32:16, 21; Hezekyel 8:3-5; 16:38; Zekeriya 1:14; I. Korintliler 10:22; Yakup 4:5).

Tabii ki bu kıskançlık bildiğimiz insansal kıskançlığa benzemez. Bir başkasının malına çocukça göz dikip onu arzulamak veya bir kimse bir üstünlük gösterdiğinde takınılan olumsuz tutum değildir. Bu çok kötü ve zararlı bir duygudur: "kızgınlık gaddardır, öfke de sel gibidir; fakat kıskançlığın önünde kim durabilir?"(Süleymanın Meselleri 27:4) Ama Tanrı'nın kıskançlığı GAYRET anlamına gelir (Bkz. Yeşaya 9:7; 37:32; İbranice'de "gayret" ve "kıskanç" aynı sözcüktür). O'nun gayretli ve değişmez sevgisinden ileri gelen bir kıskançlıktır. Kurtarıp antlaşma yaptığı halkın veya kişinin sadakatsizliğine karşı Tanrı'nın kıskançlığı alevlenir.

Bizim anlayabileceğimiz dille kendisini sadık bir kocaya benzeterek O'nun mükemmel sevgisine karşı gösterilen aldırmazlığı ve sadakatsizliği ruhsal "zina" olarak adlandırıyor: "Memleket (İsrail) Rabbin ardından ayrılarak çok zina ediyor" (Hoşeya 1:2). "Zina eden kadınlara edilen hükümle sana hükmedeceğim; ve senin üzerine kızgınlıkla ve kıskançlıkla kan hükmü getireceğim" (Hezekyel 16:38).Bir koca ne kadar sadık ve iffetli ise karısının sadakatsizliğine de o kadar acıklı şekilde kederlenir, değil mi? İşte, Tanrı'nın İsrail oğullarını, kendisini terkettikleri için cezalandırmak üzereyken yüreği sızladı:

"Ey İsrail, seni nasıl bırakırım?... İçimde yüreğim döndü, acıma duygularım hep birden alevlendi.Çünkü ben Allahım, ve insan değilim; senin ortanda olan Kuddûsum..." (Hoşeya 11:1-9)

Aynı şekilde İsa Mesih Kudüs'e yaklaşıp kenti görünce orası için ağladı:

"Keşke bugün sen de esenliğe giden yolu bilseydin! Ey Kudüs! Peygamberleri öldüren, kendisine gönderilenleri taşlayan Kudüs! Bir tavuk, civcivlerini kanatları altına nasıl toplarsa, ben de kaç kez senin çocuklarını öylece toplamak istedim, ama siz istemediniz." (Luka 19:42 ile Matta 23:37)

Kutsal Kitap'a göre Tanrı hem üzülür, hem de sevinir. Kaybolan oğluna kavuşan bir baba nasıl coşarsa Tanrı kendisine dönen her günahkâr için büyük sevinç duymaktadır (Bkz. Luka 15). Kuran'da bulunmayan bu görkemli gerçek, Kutsal Yazılarda, Tanrı'nın, kurtardığı kişiler için duyduğu sevinci ortaya koyan, şu harika ayetle ifade edilir:

"Allahın Rab, kuvvetli Kurtarıcı, senin içindedir; senin için çok mesrur (sevinçli) olacaktır; sevgisi içinde susayacaktır; senin için terennümle coşacaktır! (Tsefanya 3:17)

7) Bu örneklerin sonu olarak Tanrı'nın Üçlü Birliğini ele alalım. Kutsal Kitap'a göre Tanrı tektir (Bkz. Tesniye 6:4; Markos 12:29; Galatyalılar 3:20; vb.). Aynı zamanda tek Tanrı üç ayrı bilinç merkezinde (konumda) var olmaktadır. Bir tek cevherde üç benlik mevcuttur. Bunlar Tanrı'nın Özü, Sözü ve Ruhu, veya başka bir deyişle Baba, Oğul ve Kutsal Ruh olarak adlandırılır. Bu adlar üç Tanrı'yı değil, aynı Tanrı'nın üç bilinçli unsurunu ifade etmektedir. Bu gerçek, sınırlı olan zihinlerimizin boyutlarını fazlasıyla aşıyor. Yine de sağdaki kroki biraz da olsa onu anlamamızı sağlayabilir. (Daha ayrıntılı bilgi ve ilgili ayetler için bkz. V. Bölüm, sayfa 188-191.)

Kutsal Kitap boyunca açıklanan bu derin sır Kuran'da çok şiddetli bir şekilde inkâr edilir. "Teslis" olarak bilinen Üçlü Birlik öğretisi "şirk" (Tanrı'ya eş koşmak) olarak tanımlanır. Bu konuya açıkça değinen ayetler Medine devrinin sonunda inmiş olan yalnız iki sûrede bulunur (Nisâ/4:171; Mâide/5:73, 116-117). Bunlardan en çok kullanılan üçüncüsüdür. Şöyle diyor:

Allah, "Ey Meryem oğlu İsâ! Sen mi insanlara 'Beni ve annemi Allah'tan başka iki tanrı olarak benimseyin'dedin" demişti de, "Hâşâ, hak olmayan sözü söylemek bana yaraşmaz; eğer söylemişsem, şüphesiz Sen onu bilirsin, ben Senin içinde olanı bilmem; doğrusu görülmeyeni bilen ancak Sensin" demişti.

(Mâide/5:116-117)

Hemen çok önemli bir nokta dikkatimizi çeker: Kuran Hıristiyanlıktaki Üçlü Birlik inancını üç ayrı tanrıolarak anlatmaktadır. Hatta söz konusu üç tanrının Baba Allah, İsa, ve İsa'nın annesi Meryem olduğunu yazmaktadır. Halbuki Kuran'da iddia edilenin aksine Hırıstiyanlar böyle bir teslise asla inanmamışlardır. Meryem'e aşırı ve yanlış saygı gösterenler bile Baba, Oğul ve Kutsal Ruh'tan oluşan bir üçlü birliğe inanıyorlar. Ama mezheplerin inandıkları bir yana Kutsal Kitap'ta böyle bir saçmalık yer almaz Tersine, erkeğe varmamış olan Meryem, kendisinden doğacak olan Mesih'le ilgili haber aldığında şöyle dedi: "Canım Rab'bi ulular; ruhum, Kurtarıcım Tanrı sayesinde sevinçle coşar. Çünkü O, sıradan biri olan kuluyla ilgilendi... Güçlü Olan, benim için büyük işler yaptı. O'nun adı kutsaldır" (Luka 1:46-49).

Tanrı'nın tekliği ve üçlü birliği konusunda bazı çelişkilerin böyle yanlış anlamalardan kaynaklandığı kesindir. Bu konuda Kuran ile Kutsal Kitap arasında çok büyük ve çok önemli fark vardır.

Bu konu dahilinde Kutsal Ruh'un kimliği geçiyor. Kısaca Kutsal Kitap'a göre Kutsal Ruh (Ruhülkudüs), Tanrı'nın kendi ezeli-ebedi Ruhu'dur ve Kitap boyunca O'ndan bu şekilde söz edilir. Ama Kuran'da geçen "Rûhü'l-Kudüs" ismi (Nahl/16:102; Bakara/2:87, 253) genellikle melek Cebrâil olarak yorumlanmaktadır. Aslında bazı ayetleri bu şekilde yorumlamak çok zordur. Örneğin Secde/32:9'da Âdem'i "şekillendirip rûhundanona üfleyen" Allah'tan söz edilir (Ayrıca bkz. Hicr/15:28-29; Sad/38:72).

Tanrı kavramındaki farklılıklar şöyle özetlenebilir. Kutsal Kitap'a göre Kuran'da bulunan Allah kavramında ve ilişik kavramlarda şu dört büyük eksiklik vardır:

1. Tanrı'nın "göksel Babalığı" yoktur. Ancak mutlak güç ve irade Allahı'dır.

2. Sevgi sıfatı hemen hemen hiç yoktur.

3. Allah mutlak ve değişmez bir şekilde adil değildir.

4. Allah'ın sıfatları arasında uyum eksiktir.

Şimdi diğer konulara geçelim.

2 - İsa'nın kimliği

Yukarıda değindiğimiz Üçlü Birlik tartışmasının en şiddetli cephesi İsa'nın kimliği olması gerekir.

Kuran İsa hakkında, başka hiç kimse için söylemediği bazı ilginç şeyler söylemektedir. Örneğin Kuran'a göre İsa...

· olağanüstü bir şekilde doğdu (Tahrim/66:12; Meryem/19:19-21)

· bebekken konuştu (Meryem/19:29-30)

· olağanüstü bilgiye sahipti (Âl'i İmrân/3:49)

· her yerde mübârektir (Meryem/19:30-33)

· Kutsal Ruh tarafından desteklendi ve Allah'tan bir Ruh'tur (Bakara/2:87, 253; Nisâ/4:171)

· Allah'ın Sözü'dür (Nisâ/4:171; Âl'i İmrân/3:39, 45)

· yaratma gücüne sahipti (Mâide/5:110)

· iyileştirme ve ölümden diriltme gücüne sahipti (Âl'i İmrân/3:49)

· öldü, Allah'a yükseldi, diridir ve kıyamet gününde gelecek (Âl'i İmrân/3:55; Meryem/19:32-34; Zuhruf/43:61)

"Ey İsâ! Ben seni eceline yetireceğim, seni Kendime yükselteceğim, inkâr edenlerden seni tertemiz ayıracağım; sana uyanları, kıyâmet gününe kadar, inkâr edenlerin üstünde tutacağım." (Âl'i İmrân/3:55)

Fakat bunlara rağmen Kuran'a göre, İsa sadece ve sadece bir peygamberdir(Nisâ/4:171; Mâide/5:78; Zuhruf/43:59).

Kuran'da İsa (ve yalnız İsa), en az sekiz kez "Mesih" olarak adlandırılır (Âl-i İmran/3:45; Nisâ/4:157, 172; Mâide/5:17, 72; Tevbe/9:30, 31). "Meshedilen" anlamına gelen bu unvan, Kutsal Kitap'ta çok anlamlı bir kavramdır. Fakat Kuran'da, Mesih kavramının manası tamamen ortadan kaldırılmıştır. Orada anlamı belirtilmemiş bir unvan olarak İsa adına eklenmiştir. Oysa Kutsal Kitap'a göre "Mesih", Tanrı tarafından seçilen, asırlar boyunca beklenen, bütün peygamberler tarafından tanıklık edilip, hatta Rab diye seslenilen, kurban olarak ölmesiyle insanları Tanrı'yla barıştıran, kıyâmet gününde ölülerle dirileri yargılayacak ve sonsuzluklar boyunca egemenlik sürecek olan dünyanın Kurtarıcısı'dır (Bkz. V. Bölüm, s. 199-200).

Bir gün İsa, öğrencilerine şunu sordu:

"Halk, İnsanoğlu'nun (kendisi) kim olduğunu söylüyor?"

Öğrencileri şu karşılığı verdiler:

"Kimi Vaftizci Yahya, kimi İlyas, kimileri de Yeremya ya da peygamberlerden biri olduğunu söylüyor."

İsa onlara, "Ya siz" dedi, "ben kimim dersiniz?"

Simun Petrus, "Sen, yaşayan Tanrı'nın Oğlu Mesih'sin"cevabını verdi.

İsa ona, "Ne mutlu sana, Yunus oğlu Simun!"dedi. "Bu sırrı sana açan insan değil, göklerdeki Babamdır." (Matta 16:13-17)

Kutsal Kitap'a göre İsa Mesih, Tanrı'nın ezeli-ebedi biricik Oğlu'dur. O, başlangıçta var olan Tanrı'nın özünden doğan Kelâm'dir. İki bin yıl önce bu sonsuz Söz, yüceliğinden soyunarak bedene bürünüp insan oldu ve insanlar arasında otuz üç sene yaşadı (Bkz. Yuhanna 1:1-14, vb). Çarmıh üzerinde öldü, gömüldü, üç gün sonra ölümden dirildi ve şu anda göklerde yaşayan Efendimiz olarak tüm insanlık üzerinde bütün yetki O'na verildi.

İşte, "İlk ve Son Ben'im" (Esin. 1:17) diyen İsa'nın kimliği konusunda Kuran ve Kutsal Kitap arasında oldukça büyük bir fark vardır.

3 - İnsan kavramı

İnsan yaşamının anlamı nedir? Biz neden bu dünyadayız? Kutsal Kitap'ın ilk bölümünde bu sorunun anlamı şöyle yazıldı:

"Allah dedi: 'Suretimizde, benzeyişimize göreinsan yapalım...' Ve Allah insanı kendi suretinde yarattı, onu erkek ve dişi olarak yarattı." (Tekvin 1:26-27)

Yani insan, Tanrı'nın kendi benzeyişinde yaratılmıştır. Bunun için ister erkek ister kadın, her insan çok değerlidir. Bunun için de insanı öldürmek, hatta insana sövmek bile çok yanlıştır! (Tekvin 9:6; Yakup 3:9).

Ama Tanrı'nın benzeyişinde yaratılmak ne demektir? Bu bir küfür değil mi? Hayır. Bu fiziksel bir benzeyiş değildir. İnsan her şeyden önce ruhsalbir varlıktır, çünkü Kutsal Kitap'a göre "Tanrı Ruh'tur"(Yuhanna 4:24). İnsan hayvanlardan çok daha üstün olup Tanrı'yla derin, içli-dışlı bir ilişki için yaratılmıştır. Ona sevgi, akıl, yaratıcılık ve doğruluk gibi nitelikler verildi. Bir erkek ile bir kadın olarak birlikte Tanrı'nın benzeyişini yansıtacaklardı. Evlilik bağında birbirine yapışacak, ikisi "tek bir beden"olacaklardı (Tekvin 2:24; Matta 19:6).

Ayrıca Tanrı, insanı sorumlu olarak yarattı, onu bereketlendirdi ve yaradılış üzerine görevlendirdi (Tekvin 1:26, 28; Mezmur 8:4-8). Kuran, Tekvin 1:26'ya benzer bir ifadeyle bunu doğrulamaktadır: "Rabbin meleklere, 'Ben yeryüzünde bir halîfevar edeceğim' demişti" (Bakara/2:30; ayrıca En'âm/6:165). Onlara özgür bir irade ve seçme kabiliyeti verdi, ve verdiği kararlar için hesap vereceklerdi (Tekvin 2:15-17).

Böylece insanın yaşam amacıesasında Tanrı'yla müthiş bir beraberliktir. O'nu bütün yürekle, bütün canla, bütün akılla ve bütün güçle sevmektir. Bunun yanı sıra Tanrı'nın benzeyişinde yaratılmış olan diğer insanları da "kendin" gibi sevmektir (Bkz. Markos 12:29-31). Amacımız, sevgili çocuklar olarak benzerliğinde yaratılmış olduğumuz göksel Babamızı örnek alarak yaşamamızdır (Matta 5:48; Efesliler 5:1-2). Kutsal Kitap, Tanrı'nın birçok "oğul"u kendi yanındaki sonsuz yüceliğe erdirmekte olduğunu söylüyor (İbraniler 2:10). O'nun "evlat edindikleri" olarak kendisinin kutsallığına ortak olacaklar (İbraniler 12:10).

Kuran'a göre ise "Cinleri ve insanları ancak Bana kulluk (ibadet) etmeleri için yaratmışımdır" (Zâriyât/51:56). İnsanın yeryüzünde bulunması bir imtihanveya denemedir (Bkz. Ankebût/29:3; vb.). "İnsânoğlunu, zorluklara katlanacak şekilde yarattık" (Beled/90:4). İnsan Allah'ın kuludur ve yapacağı her şey önceden belirlenmiştir: "her insanın boynuna işlediklerini dolarız" (İsrâ/17:13). Kulun Allah'ın varlığı ile tekliğine inanması, ve O'nun isteğine sürekli boyun eğmesi her şeyden önemlidir. Allah ona merhametle bakar: "insan zayıf yaratılmış olduğundan Allah sizden yükü hafifletmek ister" (Nisâ/4:28). Ama "insanın, Tanrı'nın iradesine mutlak bir şekilde teslim olmakla bekleyebileceği tek şey, Tanrı'nın merhametine kavuşmak ve sadık kulları arasında sayılmaktır."[3]

Kutsal Kitap'a göre insan, Tanrı'nın benzeyişine göre yaratılıp O'nunla sevgi beraberliğine çağrıldı. Kuran'da bu yoktur. Böylece insanın, Tanrı'nın sadece kölesi değil, ama O'nun "dostu" ve "çocuğu" olabilmesi, Kutsal Kitap ile Kuran arasında büyük ve anlamlı bir farktır.

4 - Günah ve Kurtuluş kavramları

Kutsal Kitap der ki: "Allah insanı doğru yarattı; fakat onlar çok düzenler aradılar"(Vaiz 7:29). İlk atamız Âdem, yenmesi yasaklanmış olan iyilik ve kötülük bilme ağacından yediği an Tanrı'nın ona söylemiş olduğu uyarı gerçekleşti: "ondan yediğin günde mutlaka öleceksin"(Tekvin 2:17). Bu acı olay bizi etkiledi mi? Yoksa "her koyun kendi bacağından asılır" sözünde olduğu gibi hiç etkilemedi mi? Kuran'a göre bu olayın bizi etkilediği yoktur.

Ama Kutsal Kitap'a göre bu ilk günah bizi çok etkilemiştir. Orada durumumuz şöyle açıklanır:

"Günah bir insan yoluyla, ölüm de günah yoluyla dünyaya girdi. Böylece ölüm bütün insanlara yayıldı. Çünkü hepsi günah işledi...

Yazılmış olduğu gibi:

'Doğru olan kimse yok, bir kişi bile yoktur.

Anlayan kimse yok,

Tanrı'yı arayan kimse yok.

Hepsi yoldan saptılar,

birlikte yararsız oldular.

İyilik eden yok, bir kişi bile yoktur...'

Hiç ayrım yoktur. Çünkü herkes günah işledi ve Tanrı'nın yüceliğinden yoksun kaldı." (Romalılar 5:12; 3:10-23)

Kutsal Kitap'a göre insanlığın babası tarafından işlenen ilk günah her insanın yüreğine günah tohumunu ekti. Âdem'in bütün oğulları günaha eğilimlidir. Tanrı'nın kutsallığı önünde kendi yüreğini dürüstçe araştıran kişi şöyle itiraf etmek zorundadır: "İçimde iyiyi yapmaya istek var, ama güç yoktur. İstediğim iyi şeyi yapmıyorum, istemediğim kötü şeyi yapıyorum" (Romalılar 7:18-19). Aramızda düşünceleri tamamen temiz olan var mıdır? Hangi birimiz kimsenin görmediği anlarda yaptıklarımızın başkaları tarafından bilinmesini ister?

Dünyanın durumuna bakınca insanlığın perişanlığı ortadadır. Hiçbirimiz Cennet Bahçe'sinde doğmayız artık. Yaşam zorluklarla doludur. Her kıtada doğal felâketler, kıtlıklar ve hastalıklar yüzünden binlerce insan ölmektedir. Dünya tarihi, insanların birbirlerine karşı düşmanlık tarihidir. Dünyanın halifesi olarak ona boyun eğmesi gereken hayvanlar insanı parçalayıp öldürürler. Herkes ölüme maruz kalmaktadır. İnsanlık üzerindeki ruhsal karanlık, insanları kör edip Tanrı'yı bulmak için binbir dini arayışa sokmuştur.

Bütün yaradılış İsa Mesih'in ikinci gelişini, yani Tanrı'nın eski çağlardan beri peygamberlerinin ağzından bildirdiği gibi, her şeyin yeniden düzenleneceği zamanı büyük özlemle bekliyor. Çünkü Âdem'in günaha düşüşü ile birlikte "yaradılış amaçsızlığa teslim edilmiştir... bütün yaradılışın inleyip doğum ağrısı çektiğini biliriz" (Romalılar 8:20-22).

İsa Mesih hariç, peygamberler dahil olmak üzere tüm insanlar günahlıdır. İşlediğimiz bu günahlar ve içinde yaşadığımız suçlar bizi kutsal Tanrı'dan ayırmıştır. "Sizinle Allah'ınız arasına fesatlarınız ayrılık koydu, ve suçlarınız O'nun yüzünü sizden gizledi de sizi işitmiyor" (Yeşaya 59:2). Âdem, meyveden yediği zaman fiziksel olarak hemen ölmediyse de ruhsal olarak öldü. Yani yaşam kaynağı olan Tanrı'dan kopup ayrıldı. Üstelik gövdesinden kopan bir dal nasıl solarsa, insan da fiziksel ölüme mahkûm kaldı.

V. Bölüm'de göstereceğimiz tapınak örneğinde Tanrı, günahlı insanın Kendisine yaklaşması için bir yol hazırlamıştır. Bu kurtuluş yoluKutsal Kitap boyunca açıkça bildirilir. İsa Mesih, Tanrı'nın herkes için atadığı tek Kurtarıcı'dır. O günahlara karşılık ölerek dünyayı Tanrı'yla barıştırdı. Ölümden dirilmiş olarak, Kendisine inanan kişiye, Tanrı'nın karşılıksız armağanı olarak sonsuz yaşam veriyor. Onların günahlarını bağışlatan kurbanolup sürekli şafaat ederek onları tamamen kurtarıyor. Bu kurtuluş, kutsal ayetlerle şöyle özetlenir:

"İşte, tek bir suç (Âdem'in günahı) bütün insanların mahkûmiyetine yol açtığı gibi, bir doğruluk eylemi (İsa'nın kendisini herkes için fidye olarak sunması) de bütün insanlara yaşam veren aklanmayı sağladı. Bir adamın (Âdem) sözdinlemezliği yüzünden birçoğu günahkâr kılındığı gibi, yine bir adamın (İsa Mesih) söz dinlemesiyle birçoğu doğru kılınacaktır."

(Romalılar 5:18-19)

İşte, Tanrı'nın başlangıçtan beri öngördüğü, insanları günahtan kurtarış budur. Mesih İnanlıları kurtulmak için değil, kurtuldukları için iyi işler yaparlar. Ama bu kurtarışta bizim iyi işlerimizin hiç katkısı yoktur:

"Merhameti bol olan Tanrı bizi çok sevdiği için, suçlarımızdan ötürü ölü olduğumuz halde, bizi Mesih'le birlikte yaşama kavuşturdu. ... İman yoluyla, O'nun lütfuyla kurtuldunuz. Bu sizin başarınız değil, Tanrı'nın armağanıdır. Kimse övünmesin diye iyi işlerin sonucu değildir. Çünkü biz, Tanrı'nın önceden hazırladığı iyi işlerin yolunda yürüyelim diye Mesih İsa'da yaratılmış olarak Tanrı'nın eseriyiz." (Efesliler 2:4-10)

"Tanrı'nın bütün insanlara kurtuluş sağlayan lütfuortaya çıkmıştır... Bu arada, mübarek ümidimizin gerçekleşmesini, ulu Tanrı ve Kurtarıcımız İsa Mesih'in yücelik içinde gelmesini bekliyoruz. Mesih, bizi her suçtan kurtarmak, arıtıp kendisine ait ve iyilik etmekte gayretli bir halk yapmak için kendini bizim uğrumuza feda etti." (Titus 2:11-14)

Kuran'a gelincedurum çok farklıdır. İlk önce görüyoruz ki Kuran, "Allah'ın insanlara yaratılışta verdiği (fitra) dîn"den söz ediyor(Bkz. Rûm/30:30). Birçok yorumculara göre bu ayet, her bir insanın müslüman olarak doğduğu anlamına gelmektedir. "Her can ölümü tadacaktır...", fakat bu kesinlikle Âdem'in işlediği suçla ilgili olmadan Allah'ın insanları ölümlü kılmasından kaynaklanır (Bkz. Enbiyâ/21:34-35; Tîn/95:4-5).

Kuran'a göre insanların, işledikleri günahları silmek için sevap kazanmaları gerekir: "Doğrusu iyilikler kötülükleri giderir" (Hûd/11:114). Kuran'da kesin kurtuluş kavramı yoktur (Arapçası "naja" olan "kurtuluş" sözcüğü yalnız bir kere bulunur: Mü'min/40:41). Ancak kişi tövbe edip hayırlı işler yaparak cennete gitme ihtimalini arttırmaya çalışır:

"Ancak tövbe eden, inanıp yararlı iş işleyenlerin, işte Allah onların kötülüklerini iyiliklere çevirir." (Furkân/25:70)

Böylece Müslümanlar değişik hayırlı işleri yaparak günahlarının bağışlanacağını ummaktadırlar. Örneğin bazı kesimlerce Allah adını anıp, söyleyerek yapılan zikiradındaki ibadete çok önem verilir. Kuran'da şöyle der: "...ezan okunduğu zaman Allah'ı anmaya koşun... Allah'ı çok anın (zikredin) ki saâdete (kurtuluşa) erişesiniz" (Cuma/62:10). Ebû Hüreyre, Muhammed'in şöyle söylediğini naklediyor:

"Bir kimse her namazın arkasından otuz üç kez Sübhânallahotuz üç kez Elhamdülillâhve otuz üç kez Allahüekberder de yüz sayısını Lâ ilâhe illâllah vahdehü lâ şeriykeleh lehülmülkü ve lehülhamdü ve hüve alâ külli şey'in kadiyrdiyerek tamamlarsa onun günahları deniz köpüğü kadar çok olsa da mutlaka bağışlanır."[4]

Ama günahın esasında ne olduğu, nereden kaynaklandığı ve insanları nasıl etkilediği konularında Kuran fazla bir şey söylemez. Büyük ve küçük günahlardan söz edilir: "Size yasak edilen büyük günahlardan kaçınırsanız, kusurlarınızı örter ve sizi şerefli bir yere yerleştiririz" (Nisâ/4:31; Bkz. Necm/53:31-32). Ama bunların ne oldukları üzerinde sayısız yorumlar vardır.[5]

Aslında günah o kadar önemli bir sorun değildir. "İçinizden kasdederek yaptıklarınız bir yana, yanılmalarınızda size bir sorumluluk (günah) yoktur" (Ahzâb/33:5). Önemli olan kelimei şahadeti getirmek, Müslüman olmaktır. Çünkü "Allah bağışlayandır, acıyandır". Her sûrenin başında zaten "Bismi'llâhi'r-Rahmâni'r-Rahîm" (yani "merhamet eden, acıyan Allah'ın isminde") yazar.

Günahların Allah tarafından bağışlanması için verilen bazı şartlar vardır. Örneğin:

1. Allah'ın peygamberine itaat etmek (Â'li İmran/3:31; Ahkâf/46:31; Hadîd/57:28; Nûh/71:3-4)

2. İslâm'a dönmek, namaz kılmak, zekât vermek, vb. (Tevbe/9:5; Hucurât/49:14)

3. Hayırlı işler yapmak (Bakara/2:271; Tagabûn/64:17; Tevbe/9:100). Bu kavramın çarpıcı bir örneği şudur:

"Eğer Allah'a güzel bir ödünç takdîminde bulunursanız, onu sizin için kat kat yapar ve sizi bağışlar. Allah, şükran karşılığını verendir; Hâlim'dir." (Tagabûn/64:17)

Kutsal Kitap'taki kurtuluş planında, Tanrı'nın mutlak adaleti ve büyük lütfu buluşmaktadır. "İnayet ve hakikat kavuştular; salâh ve selâmet öpüştüler!" (Mezmur 85:10). Mesih'in çarmıhtaki ölümüyle Tanrı adaletinin gerektirdiği gibi dünyanın günahlarını cezalandırdı (günahın ücreti ölümdür). Mesih gönüllü olarak bizim günahlarımızı yüklendi, Tanrı'nın gazabına uğrayıp öldü. Aynı olayda Tanrı'nın bize olan sevgisini kanıtladı. Biz Tanrı'yı sevmiş değildik, ama O bizi sevdi ve Mesihini günahlarımızı bağışlatan kurban olarak dünyaya gönderdi:

"Herkes günah işledi ve Tanrı'nın yüceliğinden yoksun kaldı. İnsanlar, İsa Mesih'te olan kurtuluşla, Tanrı'nın lütfuyla, karşılıksız olarak aklanırlar. Tanrı Mesih'i, kanına olan imanla günahların bağışlanması için kurban olarak sundu ve böylece adaletini gösterdi. Bunu, adil kalmak ve İsa'ya iman edeni aklamak için kendi adaletini göstermek amacıyla yaptı."

(Romalılar 3:23-26)

Halbuki Kuran'da lütuf ve gerçek buluşmuyor, doğruluk ve selamet öpüşmüyor. Allah, bir günahkârı bağışlamak için ya Kendi yasalarını ilga eder ya da işlenen suçu cezasız bırakarak geçer. Ne Bedel, ne Aracı ne de Kefaret vardır. Aksine Kuran'da İsa'nın çarmıhta ölmediği yazılıyor:

"Bu, bir de inkârlarından Meryem'e büyük bir iftirâda bulunmalarından ve 'Meryem Oğlu İsâ Mesîh'i - Allah'ın elçisi - öldürdük' demelerinden ötürüdür. Oysa onu öldürmediler ve asmadılar, fakat onlara öyle göründü. Ayrılığa düştükleri şeyde doğrusu şüphededirler, bu husustaki bilgileri ancak sanıya uymaktan ibârettir, kesin olarak onu öldürmediler, bilâkis Allah onu kendi katına yükseltti." (Nisâ/4:156-158)

İşte günahtan kurtuluş konusunda esas farklılık budur. Bütün Kutsal Kitap'ın tanıklık ettiği Mesih'in Tanrı Kuzusu olarak çarmıhta ölmesi, Kuran'da yer almamaktadırı hatta inkâr edilmektedir.

5 - Şeytan kavramı

Tanrı'ya inananların düşmanı olan İblis (Şeytan) her ne kadar hem Kutsal Kitap'ta hem de Kuran'da bulunuyorsa da, bu zatın ortaya çıkışı ve gücü ile ilgili bazı önemli farklılıklar vardır.

Kuran'a göre Allah meleklere "Âdem'e secde edin" diye emretti (Bakara/2:34). Melekler secde ettiler fakat İblis "cinlerdendi, Rab'binin emrinden (dışarı) çıkıp", Âdem'e secde etmeyi reddettiği için inkârcı oldu (Bakara/2:34; Kehf/18:50). Buna karşın Kutsal Kitap en üstün meleklerden biri olan Şeytan'ın Tanrı gibi olmak istediği için cennetten kovulduğunu bildirir (Bkz. Yeşaya14:12-17; Hezekyel 28:11-19). Rab ona şöyle seslendi:

"Ey parlak yıldız, seherin oğlu (İblis, Lusifer), göklerden nasıl düştün!... nasıl yere yıkıldın! Ve kendi yüreğinde derdin: Göklere çıkacağım, tahtımı Allahın yıldızları üzerine yükselteceğim... bulutların yüksek yerleri üzerine çıkacağım, kendimi Yüce Allah gibi edeceğim. Fakat ölüler diyarına, çukurun en derinine indirileceksin." (Yeşaya 14:12-17)

İnsanı "meleklerden biraz aşağı"yaratmış olan Tanrı, meleklere, insana secde etmelerini buyurmaz (Bkz. Mezmur 8:4-8; İbraniler 2:6-8). O, kimseyi Kendisinden başka hiçbir varlığa ibadet ettirmez.

İkinci önemli farklılık Kuran'ın, "Şeytan'ın hilesi zayıftır"demesindedir (Nisâ/4:76). Çünkü Kutsal Kitap'a göre Şeytan, yalanın babası olan Ayartıcı'dır (Matta 4:3), bu sapık dünyanın şimdiki "egemeni"ve "bu çağın ilahı"dır (Yuhanna 12:30; II. Korintliler 4:4) ve "tüm dünyayı saptıran o eski yılandır"(Esinleme 12:9). Yani onun hilesi hiç de zayıf değildir.

Fakat burada belirtmemiz gereken bir gerçek vardır: Kutsal Kitap'a göre insan, işlediği günahların suçunu Şeytan'a yükleyemez. Şeytan'ın çok güçlü olmasına rağmen Kitap'ın dediği gibi, "Herkes, kendi kötü arzularıyla sürüklenip aldanarak ayartılır. Sonra arzu gebe kalınca günah doğurur. Günah olgunlaşınca da ölüm getirir"(Yakup 1:14-15).

İsa'nın dünyaya gelmesinin amaçlarından biri İblis'in yaptıklarına son vermek, onları çözüp dağıtmaktı (I. Yuhanna 3:8). Bunu özellikle çarmıhta ölüp, ölümden dirilerek yaptı. İnsanları kurtarmak için Tanrı'nın etkili Sözü olan İsa Mesih,

"ölüm gücüne sahip olanı, yaniİblis'i, ölüm aracılığıyla etkisiz hale getirmek üzereonlarla aynı insan yapısını aldı. Bunu, yaşamları boyunca ölüm korkusu yüzünden köle olmuş olanların hepsini özgür kılmak için yaptı." (İbraniler 2:14-15)

Bu nedenle İsa, müjdeleme görevini sürdürürken hep Şeytan'ın yardımcıları, kötü ruhlarla karşılaşıyordu. Onlar O'nu hemen tanırdı, şöyle bağırırlardı: "Ey Nasıralı İsa, bizden ne istiyorsun? Bizi mahvetmeye mi geldin? Senin kim olduğunu biliyorum, Tanrı'nın Kutsalısın sen!" (Markos 1:24). O da onları tam yetkiyle azarlayarak kovardı.

Kuran'a göre Şeytan ilk insan çiftinin ayağını kaydırttığında, Allah Âdem ile Havva arasına düşmanlık koydu (Bakara/2:36). Fakat Kutsal Kitap olayı çok farklı açıklıyor. Âdem'le Havva günah işledikten sonra Tanrı, her ikisine ve Şeytan'a ayrı ayrı seslenip, ayrı ayrı ceza verdi. Şeytan'a şöyle konuştu:

"Seninle kadın arasına, ve senin zürriyetinle onun zürriyeti arasına düşmanlık koyacağım; O senin başına saldıracak, ve sen onun topuğuna saldıracaksın." (Tekvin 3:15)

Bu ayette insanlığın bütün tarihi özetleniyor. Düşmanlık erkek ile kadın arasında değil, Şeytan ile İnanlılar arasındadır. Kadının zürriyeti olan Mesih, çarmıhtaki zaferiyle Şeytan'ın başına ölümcül bir darbe indirdi. Aynı zaman Şeytan, Yahuda'yı Mesih'e ihanet ettirerek, Yahudi din liderlerinin yüreklerini kıskançlıkla ve gerçekten nefretle doldurup İsa'yı çarmıha gerdirterek İsa'nın "topuğuna saldırdı."Fakat İsa, ölümden dirilerek Şeytan'ı tümüyle yendi.

Bu nedenle Mesih İnanlıları da Mesih sayesinde Kötü olanı yenmiş bulunuyor. Artık kendilerini şer güçlerinden korumak için çeşitli muskalar, tılsımlar ve boncuklara başvurmazlar. Onların içlerindeki Tanrı'nın Ruh'unun, Şeytan'dan çok üstün olduğunu bilerek ve Tanrı'ya sığınarak İblis'e karşı dururlar, o da onlardan kaçar (I. Yuhanna 4:4; Yakup 4:7).

6 - İbâdet kavramı

Türkçe "İbâdet" sözcüğü aslında Arapça "abd" (köle) sözcüğünden türemiştir. Kuran'a göre insan ancak bunun için yaratılmıştır (Zâriyât/51:56). Kuran'daki ibadet (Tanrı'ya tapma ve kulluk etme) kavramı, insanın Allah'la olan bir ilişkisinden çok, vermesi gereken bir hizmet, ödemesi gereken bir borcu içeriyor. Kelime-i şehadet'ten başka ibadet, dört temel koşulu yerine getirmekle gerçekleşir: bedenle yapılannamaz veoruç, malla yapılanzekâtve hem beden hem de malla yapılan hac. Bunlar farzdır (Nisâ/4:103) ve hadise göre ibadetin kesintisizi hayırlıdır.[6]

Ayrıca Kuran'a göre, Allah adını söyleyerek yapılan "anma" ve "söyleme" anlamındaki zikir,ibadetlerin en büyüğüdür (Ankebut/29:45). Besmele çekmek gibi âdetler ve tasavvuf tarikatlarının sayısız zikir biçimleri bundan kaynaklanırlar.

Kutsal Kitap'a gelince Tanrı'nın inananlardan en çok istediği sevgidir: "Tanrın olan Rab'bi bütün yüreğinle, bütün canınla, bütün aklınla ve bütün gücünle sev!"(Markos 12:30). Her şeyden önce Tanrı'yla içli dışılı bir ilişkidir. İbadetin her hangi bir şekli olmayıp Tanrı'ya "ruhsal kurbanlar" sunmak olarak tanımlanır:

"Kendinizi Tanrı'ya diri, kutsal, O'nu hoşnut eden kurbanlar olarak sunmanız için Tanrı'nın merhameti uğruna size yalvarırım. Ruhsal tapınışınız budur. Bu çağın gidişine uymayın; Tanrı'nın iyi, hoş ve mükemmel isteğinin ne olduğunu ayırt etmek için düşüncenizin yenilenmesiyle değişin." (Romalılar 12:1-2)

"Bu nedenle İsa'nın aracılığıyla Tanrı'ya sürekli övgü kurbanlarını, yani O'nun adını açıkça anan dudakların meyvesini sunalım. İyilik yapmayı ve sizde olanı başkalarıyla paylaşmayı unutmayın. Çünkü Tanrı bu tür kurbanlardan hoşnut olur."

(İbraniler 13:15-16)

"Allah'ın kurbanları kırılmış ruhtur." (Mezmur 51:17)

"Böylece, Tanrı'nın kutsal ve sevgili seçilmişleri olarak yürekten sevecenliği, iyiliği, alçakgönüllülüğü, sabır ve yumuşaklığı giyinin. Birbirinize hoşgörülü davranın. Eğer birinizin ötekinden bir şikâyeti varsa, Rab'bin sizi bağışladığı gibi, siz de birbirinizi bağışlayın. Bunların hepsinin üzerine yetkin birliğin bağı olan sevgiyi giyinin. Mesih'in esenliği yüreklerinizde hakem olsun. Bir bedenin üyeleri olarak bu esenliğe çağrıldınız. Şükredenler olun! Mesih'in sözü tüm zenginliğiyle içinizde yaşasın. Tüm bilgelikle birbirinize öğretin, öğüt verin, mezmurlar, ilahiler ve ruhsal ezgiler söyleyerek yüreklerinizde şükranla Tanrı'ya nağmeler yükseltin. Söylediğiniz ve yaptığınız her şeyi Rab İsa'nın adıyla, O'nun aracılığıyla Baba Tanrı'ya şükrederek yapın!"

(Koloseliler 3:12-17)

Bununla birlikte Mesih İnanlıları hem şahsen, hem toplulukça dua eder, Tanrı'nın Sözünü okur ve dinler, Rab'bin Sofrası denen kutlamayı yapar, sadaka verir, oruç tutar, ilahiler söyler (Bkz. Matta 6:1-18; Elçilerin İşleri 2:42; I. Korintliler 11:17-34). Ama burada vurgulamak istediğimiz nokta şudur ki, bedenle veya malla yapılan ibadet esas önemli olan değildir. Çünkü Tanrı şekilci değildir. Yüreğe bakan Tanrı, "kendisine ruhta ve gerçekte tapınanları arıyor"(Yuhanna 4:23-24). Gerçeği bilmek istemeyen kişinin ibadeti kabul edilmez. "Kim şeriatı (Rab'bin Sözünü) dinlemekten kulağını çevirirse, onun duası da mekruhtur."(Süleymanın Meselleri 28:9) Yani Tanrı'nın Sözü olan Kutsal Kitap'ı dinlemek istemeyen kişinin duaları ve ibadetleri Rabbe iğrenç gelir.

Bu nedenle Tanrı'nın kabul edeceği ibadet, gösteriş için insanların gözü önünde yapılmaz. Yaptığımız doğru işler (örneğin: sadaka vermek, dua etmek, oruç tutmak) gizlilik içindeyapılmalıdır. Bu konuda İsa Mesih öğrencilerine şöyle buyurdu:

"Dua ettiğiniz zaman ikiyüzlüler gibi olmayın! Onlar, herkes kendilerini görsün diye havralarda ve caddelerin köşe başlarında dikilip dua etmekten zevk alırlar. Size doğrusunu söyleyeyim, onlar ödüllerini almışlardır! Siz ise, dua edeceğiniz zaman odanıza girip kapıyı örtün ve gizlide olan Babanıza dua edin. Gizlilik içinde yapılanıgören Babanız da sizi ödüllendirecektir. Dua ettiğinizde, putperestler gibi boş sözler tekrarlayıp durmayın. Onlar, söz kalabalığıyla seslerini duyurabileceklerini sanırlar. Siz onlara benzemeyin! Çünkü Babanız, nelere gereksinmeniz olduğunu daha siz O'ndan dilemeden önce bilir."

(Matta 6:5-8)

Son olarak şunu belirtmemiz yerinde olur: Kutsal Kitap'a göre insan ibadet etmekle kurtulmaz, yüreğini temizleyemez. Ancak yüreği Mesih'in kurbanı ve aracılığı sayesinde temizlenmiş bulunan bir kişi, Tanrı'yı hoşnut edecek şekilde tapınabilir:

"Sonsuz Ruh aracılığıyla kendini lekesiz olarak Tanrı'ya sunmuş olan Mesih'in kanının, diri Tanrı'ya kulluk edebilmeniz için vicdanınızı ölü işlerden temizleyecektir... Buna göre yüreklerimiz kötü vicdandan arınmış olarak... imanın verdiği tam güvenceyle, yürekten bir içtenlikle Tanrı'ya yaklaşalım." (İbraniler 9:14; 10:22)

7 - Dünyanın sonu ile cennet/cehennem kavramları

Bu konuda, hepsinde olduğu gibi Kutsal Kitap ile Kuran arasında bazı önemli ortak noktalar vardır. İkisi de bu dünyanın sonundan ve bir yargı gününden söz eder. İkisi de her insanın ölümden dirilip Tanrı'ya hesap vereceğini sık sık söyler. İkisi de insanların sonsuza dek ya acı çekecek ya da huzur içinde yaşayacak oldukları bir cehennem ile cennetten bahseder. Yine de bazı esas farklılıklardan söz etmemek mümkün değildir.

1) Kuran'a göre Allah, herkesin cehenneme uğrayacağına dair karar vermiştir: "Sizden cehenneme uğramayacak yoktur. Bu Rabbinin, yapmayı üzerine aldığı kesinleşmiş bir hükümdür" (Meryem/19:71). Ayrıca bazılarının daha sonra cehennemden çıkabilecekleri ima edilmektedir (Bkz. En'am/6:128; Hûd/11:106-107). Kutsal Kitap'ta durum farklıdır. Mesih sayesinde kurtulanlar cehenneme asla uğramayacak ve cehenneme girenler oradan asla çıkmayacaktır. (Bkz. Danyel 12:1-2; Matta 25:46; Esinleme 14:9-11; Ayrıca daha ayrıntılı bilgi için bkz. V. Bölüm, s. 206-207)

2) Kuran'a göre cennetin erkeklere yönelik zevklerinden biri cinsel ilişkilerdir: "Onları iri siyah gözlü hurilerle eşlendiririz" (Duhân/44:54; bkz. Bakara/2:25; Nisâ/4:57; Yâsin/36:55-56; Saffat/37:48-49; Sâd/38:52; Rahmân/55:54-56; , Vakıa/56:22-24; v.b.). Kutsal Kitap ise cennette ne seksin ne de evliliğin olmayacağını açıkça belirtir:

"Ne Kutsal Yazıları ne de Tanrı'nın gücünü biliyorsunuz. Yanılmanızın nedeni de bu değil mi? İnsanlar ölümden dirilince ne evlenir ne evlendirilir... Bu çağın insanları evlenip evlendirilirler. Ama gelecek çağa ve ölülerin dirilişine erişmeye layık görülenler ne evlenir, ne evlendirilir. Bir daha ölmeleri de söz konusu değildir. Çünkü meleklere benzerler ve dirilişin çocukları olarak Tanrı'nın çocuklarıdırlar."

(Markos 12:24-25; Luka 20:34-36)

Aslında bu konuya daha kapsamlı açıdan bakmak gerekir. Kuran'daki cennet kavramı mü'minlere, cinsel ilişkiler dışında daha birçok bedensel zevk vaat etmektedir: "Doğrusu o gün cennetlikler eğlenceyle meşguldürler. Onlar ve eşleri gölgeliklerde, tahtlar üzerine yaslanmışlardır. Orada meyveler ve istedikleri onlarındır" (Yâ-sîn/36:55-57). "Ölümsüz gençler yanlarında, baş ağrısı ve dönmesi vermeyen bembeyaz bir kaynaktan doldurulmuş kâseler, ibrikler, kadehler; seçecekleri meyveler, arzulayacakları kuş eti ile dolaşırlar" (Vâkıa/56:17-21). "Orada... içenlere zevk veren şarapırmakları... vardır" (Muhammed/47:15). Kısacası Kuran'a göre dünyada haram olan bir sürü şey cennette yapılacaktır.

Kutsal Kitap'ta cennet hakkında çizilen resim bundan oldukça farklıdır. Orada Rab'bin huzurunda ruhsal sevinç söz konusudur. "Varlığınla beni sevinçle dolduracaksın"(Mezmur 16:11). Tanrı'yla birlikte olmanın yüceliği ve O'nun ev halkı olarak Kendisine günah engeli olmaksızın tapınmak, hizmet etmek Mesih İnanlısının ümididir: "Kurtarıcımız tek Tanrı... sizi kendi yüce huzuruna büyük sevinç içinde lekesiz olarak çıkaracak güçtedir"(Yahuda 24). Mesih İnanlıları olarak "Tanrı'nın vaadine göre, doğruluğunbarınacağı yeni gökleri ve yeni yer yüzünü bekliyoruz"(II. Petrus 3:13).

Dirilmiş olan İnanlılar, yüce ruhsal, çürümez, görkemli bedenler alacaklardır (I. Korintliler 15:42-44). Şimdiden Tanrı'nın çocukları olarak kendisine karşı savaştığımız günahın varlığından kurtulmayı ve Rab'bi görmeyi arzuluyorlar. "Mesih göründüğü zaman O'na benzer olacağımızı biliyoruz. Çünkü O'nu olduğu gibi göreceğiz" (I. Yuhanna 3:2).

3) İstikbal kimindir? Kutsal Kitap'a göre her şeyin Mesih'in ikinci gelişine bağlıdır. O büyük görkem içinde bütün melekleriyle birlikte, kendi halkını yanına almaya ve dünyayı yargılamak için dönecektir (Bkz. I. Selanikliler 4:13-18; II. Selanikliler 1:6-8). Ölüler O'nun sesini işitince mezarlarından çıkacaklar (Yuhanna 5:28). Dirilerle ölüleri yargılayacak olan O'dur (II. Timoteyus 4:1). Sonsuzluklar boyunca egemenlik sürecek olan O'dur. Göklerin Egemenliğine kimin gireceği konusunda karar verecek O'dur (Matta 7:21-23; 25:31-46). Hatta Tanrı, "zaman dolunca gerçekleştireceği tasarıya göre, yerdeki ve gökteki tüm varlıkları Mesih'tebirleştirecek"(Efesliler 1:10). Tanrı'nın bu görkemli tasarısı Kuran'da yoktur.

8 - Tanrı'nın Egemenliği (Düzeni)

Bazen Müslüman arkadaşlarımız İncil'i, dünyayı düzenleyecek bir şeriatı getirmemekle suçluyorlar. Gerçekten de İncil'de onların alıştıkları türde bir şeriat yoktur. Bu yüzden Tanrı'nın Kutsal Kitap'ta açıklanan çağlar programını bilmeyene bu büyük bir eksiklik olarak gelebilir.

Tanrı kendi Egemenliğini bütün yeryüzünde kuracağına söz vermiştir: "Kendimle and ettim: Her diz önümde çökecek, her dil bana and edecek, diye söz ağzımdan çıktı ve geri dönmez" (Yeşaya 45:23). Yeryüzündeki bütün krallıkları yok edip ebedi bir krallık kuracak (Bkz. Danyel 2:44; 7:13-14, 27). Tanrı'nın Egemenliği'nin kralı da Tanrı'nın Mesihi'dir (Bkz. Mezmur 2; Luka 1:32-33; Esinleme 19:6 - 20:4; v.b.). Ama bu egemenlik ancak Mesih'in ikinci gelişiyle kurulacaktır.İsa Mesih ölümden dirilip göğe alındıktan sonra Tanrı O'na "Ben düşmanlarını senin ayaklarının altına serinceye dek, sağımda otur"demiştir (Mezmur 110:1; Bkz. Elçilerin İşleri 2:34-35; İbraniler10:12-13). Ancak o zaman her şey yeniden düzenlenecektir. İşte bütün yaradılışın inleyerek beklediği huzur dönemi o zaman başlayacak.

O zamana kadar ise var olan dünyasal "krallıklar" devam edecektir. Bu çağda Tanrı'nın halkına olan buyruk şudur: "Herkes, altında bulunduğu yönetime boyun eğsin. Çünkü Tanrı'dan olmayan yönetim yoktur. Var olanlar Tanrı tarafından kurulmuştur. Bu nedenle, yönetime karşı direnen, Tanrı'nın düzenlediğine karşı gelmiş olur"(Romalılar 13:1-2). Bu uzun dönemde Tanrı'nın Egemenliği yalnız inanan kişilerin yüreklerinde gözle görülmez bir şekilde kurulmaktadır. İnanlılar, başka insanların bu ruhsal egemenliğe girebilmesi için Tanrı'nın lütfunu açıklayan müjdeyi bütün uluslara bildirmekle yükümlüdürler. Ama bunu herhangi bir silahlı güce başvurmadan, daha doğrusu sevgiyle yapmak zorundadırlar. Efendilerini savunmaya kalkan öğrencilerine düşmanlarını sevmeyi öğreten İsa Mesih'in şu sözüne göre yaşayacaklar: "Kılıcını yerine koy... Kılıcı çekenlerin hepsi kılıçla ölecek..."(Matta 26:52).

Tanrı'nın buyurduklarına karşı gelmediği müddetçe ulusların yönetimlerine boyun eğer, hatta siyasi yapıyı etkilemek amacında olmadan en verimli ve güvenilir vatandaşlar olmaya çalışırlar. Lâiklik kavramının kaynağı olan İsa'nın "Sezar'ın hakkını Sezar'a, Tanrı'nın hakkını Tanrı'ya verin" sözündeki ilkeye bağlı olarak "vergi hakkı olana vergiyi, gümrük hakkı olana gümrüğü, ve saygı hakkı olana saygıyı, herkese hakkını"verirler (Matta 22:21; Romalılar 13:7). Devletin üst yöneticileri için dua ederek ve toplumda örnek bir yaşam sürdürerek, İsa Mesih'in ifade ettiği "yeryüzünün tuzu"ve "dünyanın ışığı"olurlar (Matta 5:13-14; Bkz. Filipililer 2:14-15; I. Timoteyus 2:1-2). Dünyadaki efendilerinin her sözünü dinlerler. Bunu sırf insanları hoşnut etmek isteyenler gibi göze hoş görünen hizmetle değil, saf yürekle, Rab korkusuyla, Rab'den sonsuz yaşam alacağını bilerek, her ne yaparsalar, insanlar için değil, Rab için yapar gibi candan yaparlar (Bkz. Koloseliler 3:22-24). "Çünkü Tanrı'nın Egemenliği, doğruluk, esenlik ve Kutsal Ruh'ta sevinçtir" (Romalılar 14:17).

Yukarıda açıkladığımız ilkeler Kuran'dakilerle çok çelişkilidir. Kuran'da Allah için savaşmak (cihad) ve düşmanlara karşı öç almak teşvik edilir. Hoş görüyü buyuran bir ayette "Dinde zorlama yoktur" (Bakara 2:256) diye yazılmasına rağmen daha sonra gelen birçok ayet, Müslümanlara din için savaşmalarını buyurmaktadır:

"Ey Peygamber, Mü'minleri savaş için coştur!" (Enfâl/8:65)

"Savaş, - hoşunuza gitmediği halde - size farz kılındı." (Bakara/2:216)

"... Eğer sizden uzak durmazlar, barış teklifi etmezler ve sizden el çekmezlerse onları yakalayın, bulduğunuz yerde öldürün... Düşman milleti kovalamaktan gevşeklik göstermeyin."

(Nisâ/4:91, 104)

"Fitne kalmayıp, yalnız Allah'ın dîni kalana kadar onlarla savaşın." (Enfâl/8:39)

"Puta tapanları bulduğunuz yerde öldürün; onları yakalayıp hapsedin... Eğer tevbe eder, namaz kılar ve zekât verirlerse yollarını serbest bırakın... Yeminlerini bozan, peygamberi sürgüne göndermeye azmeden bir toplumla savaşmanız gerekmez mi?" (Tevbe/9:5, 13)

"Kitap verilenlerden, Allah'a, âhiret gününe inanmayan, Allah'ın ve peygamberinin haram kıldığını haram saymayan, hak dînini dîn edinmeyenlerle, boyunlarını büküp kendi elleriyle cizye (Müslüman olmayanlardan alınan vergi) verene kadar savaşın."

(Tevbe/9:29)

"Ey Peygamber! İnkârcılarla ve ikiyüzlülerle savaş; onlara karşı sert davran." (Tahrîm/66:9)

"Ey inananlar! Yakınınızda bulunan inkârcılarla savaşın."

(Tevbe/9:123)

Kuran'a göre cihad sırasında ölenler (şehitler) büyük bir ödül, hatta verdikleri canları ve mallarına karşılık olarak cennette olma hakkını alacaklardır:

"Dünyâ hayâtı yerine âhireti alanlar, Allah yolunda savaşsınlar. Kim Allah yolunda savaşır, öldürülür veyâ gâlib gelirse, Biz ona büyük ecir vereceğiz." (Nisâ/4:74)

"Allah şüphesiz, Allah yolunda savaşıp, öldüren ve öldürülen müminlerin canlarını ve mallarını - Tevrat, İncil (nerede?!) ve Kuran'da söz verilmiş bir hak olarak -cennete karşılık almıştır."

(Tevbe/9:111)

"...onlar müslüman olana kadar savaşmaya çağrılacaksınız; eğer itaat ederseniz, Allah size güzel ecir verir..." (Feth/48:16)

"Allah yolunda canlarınızla, mallarınızla cihad edersiniz... Böyle yaparsanız, Allah günahlarınızı size bağışlar, sizi, içlerinden ırmaklar akan cennetlere... koyar." (Saf/61:11-12)

Yukarıda verilen ayetlerden anlaşıldığı gibi Kuran (en azından klasik Sünnî görüşüne göre) sonuçta İslam'dan başka bir yönetime müsaade etmez. "Sen, inkârcılara boyun eğme(uyma), onlara karşı olanca gücünle savaş" diye buyuruyor (Furkân/25:52). Buna göre dünya, İslam ülkeleri olan Dâr-ül-islâmve Müslüman egemenliği altına girmediğinden ötürü bir savaş alanı olarak kabul edilen Dâr-ül-harbdiye ikiye bölünür.

Devlet işlerini dinden ayrı tutan lâiklik kavramı Kuran'da yer almıyor. Kuran, onda İslam yönetimiyle, hukukuyla ilgili "hüküm" ayetlerinin bulunduğunu söyler (Bkz. Nisâ/4:65; En'am/6:89; Âl'i İmran/3:79). "İslâm dinine göre hüküm (yargı ve buyruk) sadece Tanrı'ya ve Peygamberine özgüdür... Şeriat hukukunda yargıç da bundan ötürü Kuran'a (Tanrı hükmü) ve hadîslere (Peygamber hükmü) göre yargılar ve yargısını saptar."[7]Bu yüzden dünyevi yönetimlere vergi ödememek gibi "suçlar", genellikle Tanrı'ya karşı günah olarak görülmez.

Sonuç olarak bu konuyu şöyle özetleyebiliriz: Kutsal Kitap'a göreİsa Mesih tekrar gelinceye kadar, bütün devletlerde yaşayan Tanrı'nın halkı varolan yönetimlere söylenmeden ve çekişmeden boyun eğeceklerdir. Kuran'a göreise, Tanrı'nın halkı olan Müslümanlar Muhammed'i inkâr eden yönetimlere boyun eğmeyip tersine, onlara karşı var güçleriyle savaşacaklardır.

9 - Kadının konumu

Kadın ve evlilik konularına gelince iki kitap arasında gene çarpıcı farklılıklarla karşı karşıyayız. Kuran'a göre kadınlar erkeklerden aşağıdır, onlarla eşit değerde değillerdir. Hatta Muhammed'in sözleri olarak kabul edilen Hadîs'lerde kadınlar gerçekten aşağılık bir yaratık olarak görülmektedir. Örnek olarak şunları[8]verebiliriz:

"Kadınlar insanın karşısına (yoksa erkeğin karşısına mı?) şeytângibi çıkarlar."[9]

"Kadınlar arasında sâliha kadın, yüz tane siyah karga arasında alaca karga gibidir."[10]

"Kadın eğe kemiği gibidir. Onu doğrultmak istersen kırarsın. Onu kendi haline bırak ve eğriliğiyleondan faydalanmaya bak."[11]

"Uğursuzluk üç şeyde vardır: Karı'da, ev'de, ve at'da."[12]

"Kadın, eşekve kara köpeknamazı bozar."[13]

"Benden sonra erkeklere kadınlardan daha zararlı fitneve fesadolarak hiçbir şey bırakmadım."[14]

"Bana Cehennem halkı gösterildi; çoğunluğu kadınlardı... cehennemin kapısında durdum, oraya girenlerin çoğu kadınlardı..."[15]

"Bir kimsenin bir kimseye secde etmesini emredecek olsaydım, herhalde kadının kocasına secde etmesini emrederdim."[16]

Bunun gibi daha fazla örnek vermek mümkündür fakat asıl amacımızın Kutsal Kitap ile Kuran (Hadîsler değil) arasındaki farklılıkları araştırmak olduğu için Kuran'daki ayetlerle yetineceğiz. Sadece şunu itiraf etmek gerekiyor ki eğer yukarıdaki hadisler insanı erkek ve dişi olarak yaratan Allah'ın kadınlar hakkındaki yorumunu gerçekten ifade etseydi kadınlar gerçekten acınacak kişiler olurlardı!

Fakat Kutsal Kitap'a göre kadın, her yönden erkekle eş değerdedir. Bunun en çarpıcı ve çekici örneğini Mesih açıkladı. Yeryüzündeyken İsa Mesih toplumun bütün kadın-erkek ayrımını oluşturan kalıpları kırdı. Havarileri olarak on iki erkek seçmekle birlikte en yakın öğrencileri arasında birçok kadın vardı. O dönemdeki Yahudi din liderlerini şaşırtan bir şekilde İsa, ayırım yapmadan veya kadınların akıllarını eksik görmeden, en derin öğretişlerini onlara da açıklardı.

Örneğin, bir gün Meryem (İsa'nın annesi değil) adında öğrencisi İsa'nın"ayakları dibine oturmuş O'nun konuşmasını dinliyordu." Ablası Marta ise hizmet işlerinin çokluğundan ötürü Meryem'i kendisine yardım etsin diye İsa'ya şikayet ediyordu. İsa ona "Gerekli olan tek bir şey var. Meryem iyi olanı seçmiştir ve bu kendisinden alınmayacaktır!"dedi(Luka 10:30-42). Ölümden dirildiği zaman İsa ilk önce havarilerinkinden daha büyük imana sahip olan kadın öğrencilerine göründü (Matta 28:8-10; Markos 16:9-11; Yuhanna 20:1-18). Her yönden kadının erkekle eş değerde olduğu görülür.

Kadınların konumunu aşağıdaki beş başlıkta daha ayrıntılı bir şekilde etüt edebiliriz.

1) YARADILIŞ

Kuran'a göre "erkeklerin kadınlardan bir üstün derecesi vardır" (Bakara/2:228). Yani İslam'ın evlenme ("Teehhül") hukukunda kadınlar erkeklere göre daha aşağı bir derecede görülürler. Kuran'a göre iki kadının tanıklığı bir erkeğin tanıklığına bedeldir. (Bkz Bakara/2:282). Peki neden? Buharî ve Müslim gibi kaynakların bildirdiği bir hadîse göre, bu ayetin nedenini soran bazı kadınlara Muhammed şöyle demiş: "İşte buaklınızın eksikliğindendir."[17]Aynı hadîse göre, kadınların dini de eksiktir demiş peygamber, çünkü âdet gördüğü zaman namaz kılmaz ve oruç tutmaz. Yani bu dinsel eksikliğin kanıtı olarak Muhammed kadınlara, Allah'ın onları "hayızlı (âdet görür) şekilde" yaratmış olduğunu hatırlatmış. Buna benzer bir şekilde miras alma bakımından da kadının mirastan aldığı pay, erkeğin payının yarısıdır (Bkz. Nisâ/4:11, 176).

Kuran'ın bazı ayetleri kadın-erkek ayrımı yapmadan ikisinin cennete gidebileceği şeklinde bildirir (Bkz. Nahl/16:97; Tevbe/9:72). Ama buna karşı Kuran'daki cennet, erkeklerin cenneti olarak gözükmektedir (Bkz. s. 48.)

Kutsal Kitap'a gelince durum çok farklıdır. Tanrı insanı yarattığı zaman, "kendi suretinda yarattı, onu Allah'ın suretinde yarattı; onları erkek ve dişi olarak yarattı"(Tekvin 1:27). Yani erkek kadar kadın da Tanrı'nın benzeyişine göre yaratıldı. Kadın erkekle aynı yüce değere sahiptir. Onları mübarek kılarak, ikisine hitap ederek Tanrı şöyle buyurdu: "Semereli olun, ve çoğalın, ve yeryüzünü doldurun, ve onu tabi kılın; ...ve yeryüzü üzerinde hareket eden her canlı şeye hâkim olun" (Tekvin 1:28). Dünyayı birlikte yönetmek için yaratıldı. Kadın, erkeğin kölesi olarak değil, onun eşi olarak yaratıldı.Onun en değerli arkadaşı, her konudaki paydaşı olmak ve kocasıyla gerçek ruhsal birlik içinde Tanrı'ya hizmet etmek üzere yaratıldı. Kadınlar kocalarıyla "yaşam lütfunun ortak mirasçılarıdır"(I. Petrus 3:8). Rab İsraillileri boşanma konusunda şöyle azarlardı:

"Gençliğinin karısı ile senin aranda RAB şahit oldu, o kadın ki, senin arkadaşın ve kendisiyle ahdettiğin kadın olduğu halde sen ona hainlik ettin." (Malaki 2:14)

2) EVLİLİK

Evlilik konusunda apaçık zıtlıklar vardır. İlkin Kutsal Kitap tek eşlilikbuyururken Kuran'da çok karılılık(polijini) sistemi verilmektedir. Şu ayetleri karşılaştırın:

"Yaradan, ta başlangıçtan insanları 'erkek ve dişi olarak yarattı' ve şöyle dedi: 'Bu nedenle adam annesini babasını bırakacak, karısına bağlanacak ve ikisitek bir beden olacaklar.' Şöyle ki, onlar artık iki değil, tek bedendir. O halde Tanrı'nın birleştirdiğini, insan ayırmasın." (Tekvin 2:24; Matta 19:5-6)

"Her erkeğin bir karısı, her kadının bir kocası olsun."

(I. Korintliler 7:2)

"Hoşunuza giden başka iki, üçve dördekadar evlenebilirsiniz."

(Kuran: Nisâ/4:3)

Kutsal Kitap, Tanrı'nın insan için asıl planının tek eşlilik olduğunu vurgulamaktadır. Örneğin Süleyman'ın Meselleri'nin şiirsel bir bölümü tek eşliliğin doğruluğu ve güzelliğini şöyle dile getirir:

"Kendi sarnıcından sular,

Ve kendi kuyunun içinden akar sular iç.

Pınarın mubarek olsun,

Ve gençliğinin karısı ile sevin.

Sevimli geyik ve lâtif ceylan gibi,

onun sevgisi ile daima mest ol.

Ve oğlum, niçin yabancı kadınla mest olasın,

Ve bir ecnebi kadını kucaklıyasın?

Çünkü insanın yolları RABBİN gözü önündedir;

Ve onun bütün yollarını tartar."

(Süleyman'ın Meselleri 5:15-21)

Tevrat'ta başka bir örnek de, tek eşli sevgiyi ve bağlılığı kutlayan "şiirsel" Neşideler Neşidesi bölümüdür. Yeni Antlaşma'da Mesih İnanlıları topluluğunda önder veya görevli olabilmek için "tek karılı"olmak şarttır (Bkz. I. Timoteyus 3:2, 12; Titus 1:6).

3) BOŞANMA

Boşanma olayı da çok çelişkilidir. Kutsal Kitap "karısınıcinsel ahlaksızlıktan başka bir nedenle boşayıp başkasıyla evlenen, zina etmiş olur. Kocasını boşayıp başkasıyla evlenen kadın da zina etmiş olur"(Matta 19:9; Markos 10:11-12) diye buyurur. Orada Tanrı, boşanmayla ilgili tutumunu açıklar: "Tek yapmadı mı? Allahı RAB diyor: Ben boşamadan... nefret ederim, orduların RABBİ diyor; bunun için ruhunuzu sakının da hainlik etmeyin" (Malaki 2:16).

Kuran ise erkeklere, boşamaya karar verdikten sonra dört ay beklemeleri gereğinden ve bunu saygıyla yapmaktan başka her hangi bir sınır koymamaktadır (Bkz. Bakara/2:228-232). Yani sonuçta erkek istediği zaman karısını boşayabilir. Fakat kadın boşanma hakkına sahip değildir. Kadınlar ancak ellerinden alınamayacak altın ve değerli şeyleri biriktirerek kendilerini korumaya çalışırlar (Bkz. Bakara/2:229).

4) KARI KOCA İLİŞKİSİ

Bu konuda oldukça büyük bir fark vardır. Kuran, "erkekler kadınlar üzerine hâkimdirler" (Nisâ/4:34) ilkesine dayanarak şöyle buyurur:

Allah Âdem ile Havva'ya: "Birbirinize düşman olarak inin, yeryüzünde bir müddet için yerleşip geçineceksiniz." (Bakara/2:36)

"Karılar tarlalarınızdır, tarlalarınıza dilediğiniz gibi girin."

(Bakara/2:223)

"Serkeşlik etmelerinden endişelendiğiniz kadınlara öğüt verin, yataklarında onları yalnız bırakın, nihâyet dövün." (Nisa/4:34)

Kutsal Kitap'in öğretisine göre ise, evlilikte ne kadın erkekten, ne de erkek kadından bağımsızdır. Daha doğrusu ikisi diğerine aittir.

"Erkek karısına, kadın da kocasına hakkını versin. Kadının bedeni kendine değil, kocasına aittir. Benzer şekilde, erkeğin bedeni kendine değil, karısına aittir." (I. Korintliler 7:3-4)

Kuran'da da kadının haklarıyla ilgili ayetler bulunur (örneğin Bakara/2:228, v.b.). Herhalde İslam disiplini içinde kadının durumu, İslâmlıktan önceki Arabistan'daki kadının durumuna göre büyük bir aşamadır.[18]Ama olay, hak verip vermemenin veya kimin kime ait olduğunun çok ötesine gider. Kutsal Kitap kocalara, her şeyden önce karılarını özverili bir şekilde sevmelerini buyurur. Mesih İnanlılarının bütün ilişkilerinde olduğu gibi örneğimiz ve ölçütümüz İsa Mesih'in yüce sevgisidir. "Birbirinizi sevin. Benim sizi sevdiğim gibi siz de birbirinizi sevin" (Yuhanna 13:34-35; 15:12-14). Mesih'in bizi nasıl sevdiyse ve kendisini bizim için güzel kokulu bir sunu ve kurban olarak nasıl Tanrı'ya sunduysa, işte kocalar da eşlerini öylece sevmeliler. Onlara şöyle seslenir:

"Ey kocalar, Mesih inanlılar topluluğunu nasıl sevip onun uğruna kendini feda ettiyse, siz de karılarınızı öyle sevin. Kocalar karılarını kendi bedenleri gibi sevmelidir. Karısını seven kendini sever. Hiç kimse hiçbir zaman kendi bedeninden nefret etmemiştir. Tersine, onu besler ve kayırır, tıpkı Mesih'in inanlılar topluluğunu besleyip kayırdığı gibi. 'Bunun için adam annesini babasını bırakacak, karısına bağlanacak ve ikisi tek bir beden olacaklar.' Her biriniz karısını kendisi gibi sevsin. Kadın da kocasına saygı göstersin." (Efesliler 5:25-33)

Bununla birlikte Kutsal Kitap'taki düzenin "Mesih'e duyduğunuz saygıdan ötürü birbirinize boyun eğin"ana ilkesi, evlilik alanında da geçerlidir. Bu yüzden karı-kocalara seslenirken Tanrı'nın evlilik için öngördüğü düzen şöyle belirtilir: "Ey kadınlar, Rab'be ait olanlara yaraşır biçimde, kocalarınıza boyun eğin. Ey kocalar, karılarınızı sevin. Onlara sert davranmayın" (Koloseliler 3:18-19). Şunu hatırlamamız gerekir ki Kutsal Kitap'ta yer alan boyun eğmekveerkek kadının başıdır gibidüzenkavramları hiçbir şekilde Rab katında kadının erkekle eş değerde olduğu gerçeğini değiştirmez. "Artık ne Yahudi ne Grek, ne köle ne özgür, ne erkek ne dişi ayırımıvardır. (Galatyalılar 3:28).

5) EVLENMEYEN KİŞİ

Son bir nokta olarak erkeğin veya kadının bekâr kalıp evlenmemek konusuna bakabiliriz. Bu konuya iki açıdan bakmamız gerekir: 1) Evlenmenin, bekâr kalmaktan daha hayırlı olup olmaması. 2) Erdenliğin, kızlar için önemli olduğu kadar erkekler için de önemli olup olmaması.

1) Hadîslerden birinde Muhammed şöyle konuşmuş:

"Kadını hayırlı yapan şeylerden biri de, erken yaşlarda evlendirilmeleridir."[19]

Böylece İslam'a göre bir kadının evlenmesinin, onun bâkire kalmasından daha hayırlı olduğu anlaşılır. Kutsal Kitap'a göre ise bir kadının veya bir erkeğin Tanrı'nın Egemenliği uğruna evlenmemesi iyidir (Bkz. Matta 19:11-12; I. Korintliler 7:1, 6-8). Neden? Çünkü...

"Evli olmayan erkek, Rab'bi nasıl hoşnut edeceğini düşünerek Rab'bin işleri için kaygı çeker. Ama evli erkek karısını nasıl hoşnut edeceğini düşünerek dünya işleri için kaygı çeker. Böylece ilgisi ikiye bölünür. Evli olmayan kadın ya da kız hem bedence hem de ruhça kutsal olmak amacıyla Rab'bin işleri için kaygı çeker. Ama evli kadın, kocasını nasıl hoşnut edeceğini düşünerek dünya işleri için kaygı çeker... Dikkatinizi dağıtmadan, Rab'be adanmış olarak ve O'na yaraşır biçimde yaşamanız için... "

(I. Korintliler 7:32-35)

Yani evlenmemiş kadın veya erkek eksik değildir. Hatta büyük bir ayrıcalığa sahiptir. Yine de, bu şekilde bekâr kalmayı ancak böyle bir Tanrı vergisine sahip olanlar kabul edebilir. Tabii ki çoğunluk, Tanrı'nın insanlık için uygun gördüğü şekilde evlenecektir. Evliliğe saygı gösterilmelidir (Bkz. İbraniler 13:4).

2) İslam ülkelerinde "erdenlik" öğesinin önemi çok büyüktür. Halbuki evlenmeden cinsel ilişkilere girmemenin önemi yalnız kızlar için gerekli görülür. Öyle ki "bekâret" kelimesi "kızlık" veya "kız oğlan kız" olma durumu anlamına gelir. Muhammed evlilik öğütleri verirken, evleneceği kadında bekâret aranmasını tavsiye etti: "Bâkire kadınlarla evleniniz. Çünkü onlar doğurgandırlar, daha tatlı dilli, dudaklıdırlar. Cinsel ilişkide ve harcamada daha kanâatkârdırlar."[20]Bu açıdan Kuran, cennetlik erkeklere "bâkire", yani "bakışlarını yalnız erkeklerine çevirmiş, daha önce ne insan ne de cinlerin dokunmuş olduğu eşler" verileceğini söylemektir (Bkz. Vakıa/56:35-38; Rahmân/55:56).

Kutsal Kitap'a göre evlenmeden önce veya evlilik dışında cinsel ilişkilere giren her kadın ve de her erkek günah işlemiştir. Hiç ayrım yoktur. "Tanrı cinsel ahlaksızlıkta bulunan(evlenmeden cinsel ilişkiye girenler) ve zina edenleri (evli olduğu kişiden başkasıyla cinsel ilişkiye girenler) yargılayacak" (İbraniler 13:4). İsa Mesih, zinada yakalanmış bir kadını getirip onun taşlanmasını isteyen erkek din bilginlere şunu söyledi: "Aranızda günahsız olan, ona ilk taşı atsın!" (Yuhanna 8:1-11).

Kutsal Kitap'ın standartları, şartları şöyledir:

"Tanrı'nın isteği şudur: kutsal olmanız, cinsel ahlaksızlıktan kaçınmanız, her birinizin, Tanrı'yı tanımayan uluslar gibi şehvet tutkusunda değil, kutsallık ve saygınlık içinde kendi bedenini denetleyebilmesi... Rab bütün bu suçlardan ötürü insanları cezalandıracaktır. Çünkü Tanrı bizi ahlaksızlıkta değil, kutsallık içinde yaşamaya çağırdı." (I. Selanikliler 4:3-7)

Hatta iç varlıklarının günahlarıyla ilgili olarak İsa erkeklere şöyle buyurdu, "'Zina etme' denildiğini duydunuz. Ama ben size diyorum ki, bir kadına bakıp onu arzulayan her adam, zaten yüreğinde o kadınla zina etmiştir" (Matta 5:27-28).

Gördüğümüz gibi diğer konularda olduğu gibi kadının konumu konusunda da Kutsal Kitap ile Kuran arasında büyük ve esaslı çelişkiler vardır. Bundan doğan sonuç, kadınların durumunu çok farklı şekilde belirleyen bu iki bildirinin aynı kaynaktan geldiğini söylemenin mümkün olmamasıdır.

10 - Tarihsel Farklılıklar

Yukarıda incelediğimiz esas kavramsal farklılıklar dışında Kutsal Kitap ile Kuran arasında birçok tarihsel çelişki görülmektedir. Bunların en belirgin olanları ile bulundukları ayetlerin referanslarını aşağıda sıralayacağız:

1. Nuh'un gemisi nereye kondu?

Kutsal Kitap Nuh'un gemisinin Ağrı Dağına konduğunu açıkça ifade eder, halbuki Kuran Nuh'un gemisinin Cudi Dağına konduğunu söyler.

Kutsal Kitap: Tekvin 8:4

Kuran: Hûd/11:44

2. Nuh'un oğlu boğuldu mu?

Kutsal Kitap Nuh'un oğulları olan Sam, Ham ve Yafet'in eşleriyle birlikte gemiye bindiklerini ve tufandan kurtulduklarını bildirir. Fakat Kuran Nuh'un oğullarından birisinin tufanda boğulduğunu ifade eder.

Kutsal Kitap: Tekvin 6:10; 7:7; 8:18; 10:1; I. Petrus 3:20

Kuran: Hûd/11:43-45

3. İbrahim'in babası kimdir?

Kutsal Kitap İbrahim'in babasının Teraholduğunu ifade ederken Kuran onun Azerolduğunu söyler.

Kutsal Kitap: Tekvin 11:26

Kuran: En'am/6:74

4. Musa ve Samiriler

Kutsal Kitap'ta Samirilerin şehrinin Musa'nın ölümünden yüzlerce yıl sonra kurulduğunu ifade ederken Kuran'da Samirilerin Musa zamanında çölde altın ineğe taptıkları yazılır.

Kutsal Kitap: I. Krallar 16:24

Kuran: En'am/20:85, 95

5. Davut'la mı Gideon'la mı?

Kutsal Kitap'a göre Calut (Golyat) Davut'akarşı savaşmıştır. Fakat Kuran Calut'un, Davut'tan birkaç yüzyıl önce yaşamış olan Gideon'lasavaşmış olduğunu söyler.

Kutsal Kitap: Hakimler 7:1-7; I. Samuel 17:4, 23, 45-49

Kuran: Bakara/2:249-252

6. Musa'yı evlat edinen Firavun'un karısı mı kızı mıydı?

Kutsal Kitap'a göre Musa'yı nehirden kurtarıp evlat edinen kişi Firavun'un kızıydı. Fakat Kuran'a göre Musa'yı evlat edinen Firavun'un karısıydı.

Kutsal Kitap: Çıkış 2:5-10

Kuran: Kasas/28:8-9

7. İbrahim Yahudi (İbrani, İsrail'li) mi, değil miydi?

Kutsal Kitap, İbrahim'in Yahudi milletinin doğal babası ve Mesih İnanlıları'nın manevi babası olduğunu ifade eder. Fakat Kuran İbrahim'in Yahudi veya Hıristiyan olmayıp bir "Müslüman" olduğunu söyler.

Kutsal Kitap: Tekvin 14:13; Çıkış 4:5; Romalılar 4; Gal. 3:29

Kuran: Âl-i İmran/3:67

8. Haman Musa'nın zamanında mı yaşadı?

Kuran Haman'ın Musa zamanında Firavun'un veziri olduğunu ifade eder. Fakat Kutsal Kitap Haman'ın Ester zamanında Ahaşveroş'un (Xerxes olarak bilinir) veziri olduğunu açıkça bildirir. Tarih olarak, Musa ve Firavun M.Ö. 1447-1410 civarında yaşadılar, fakat Ester, Haman ve Ahaşveroş birkaç yüzyıl sonra yaşadılar. Ahaşveroş Pers kralı olarak M.Ö. 486'dan 465'e kadar saltanat sürdü.

Kutsal Kitap: Çıkış 1:11; Ester 1:1; 3:1

Kuran: Kasas/28:1-8, 38

9. İsa hurma ağacının altında mı doğdu?

Kutsal Kitap çok açık bir şekilde Mesih İsa'nın Beytlehem şehrinde doğuduğunu ifade eder. Hatta Tevrat'ın İsa'nın doğuşundan yaklaşık 700 yıl önce kaleme alınan Mika bölümünde de O'nun orada doğacağına dair açık bir önbildiri vardır. Kuran ise, İsa'nın çölde bir hurma ağacın altında doğduğunu söyler.

Kutsal Kitap: Mika 5:2; Luka 2:1-16

Kuran: Meryem/19:23

10. İmran'ın kızı Meryem, Musa'nın ablası mı İsa'nın annesi miydi?

Kutsal Kitap aynı adı paylaşan iki farklı Meryem'den söz eder: (1) Musa'nın ablasıMeryem ve (2) İsa'nın annesiMeryem. Bunlar bin yıl kadar farklı tarihlerde yaşadılar. Musa'nın, ağabeyi Harun ve ablası Meryem'in babasının ismi Amram'dı (yani "İmran"). Fakat Kuran, İsa'nın annesi olan Meryem'i İmran'ın kızı ve Harun'un kızkardeşi olarak göstererek bu iki dönemi birleştirmiştir.

Kutsal Kitap: Sayılar 26:59; Luka 2:1-7

Kuran: Meryem/19:28; Tahrîm/66:12; Tâhâ/20:25-30

11. Eşiyle evlenebilmek için bedel olarak yıllarca çalışan Musa mı Yakup muydu?

Kutsal Kitap Yakup'un eşi Rahel'le evlenebilmek için yedi yıl köle gibi çalıştığını söyler. Musa'ya gelince böyle bir şey söz konusu değildir. Ancak onun evlendiği kadın yedi kızkardeşten biriydi. Kuran ise Musa'nın iki kızdan biriyle evlenmek için on senelik bir süreyi doldurduğunu ifade eder.

Kutsal Kitap: Çıkış 2:16-22; Tekvin 29:18

Kuran: Kasas/28:22-29

Bunların dışında başka birçok tarihsel çelişkiler daha verilebilir. Fakat bu örnekleri, Kuran'ın, daha esaslı açılardan olduğu gibi, tarihsel ayrıntılar açısından da kendisinden önce gelen Kutsal Kitap'ta kaydedilen gerçeklerle uyuşmadığını kanıtlamak amacıyla sunuyoruz.

Özet

Kutsal Kitap ile Kuran arasındaki farklılıkları ayrıntılı bir şekilde çalışmak için tam bir kitap bile yetmez. Bu bölümde sadece en esaslı çelişkileri kısaca ortaya koymaya çalıştık.

Son olarak bir özet yerinde olur. Arap kökenli yazar Adel‑th Khoury gayet nesnel bir şekilde Hıristiyanlığı ve İslamiyeti kendi kaynak kitaplarını karşılaştırıp, şu kapsamlı özeti yaptı:

[Kutsal Kitap'a göre] Tanrı, insanı kendi benzeyişinde ve suretinde yarattı ve yaradılışta Kendi etkinliğinin izlerinin rastlanmasına izin veriyor. Ama Tanrı her şeyden önce, Kendini insanlara açıklayan ve iç yaşamını örten perdeyi çekmeye karar veren Baba'dır. Son ve tam Vahiy, bedene bürünen Tanrısal Söz (Kellamullah) olarak geldi. Bu Söz, İsa Mesih ve Tanrı'nın Oğlu'dur. Baba da insanları kurtarmaya ve Mesih'teki lütuf aracılığıyla onları Tanrı çocukları saygınlığına yüceltmeye karar vermiş bulunuyor. Bu sayede yaşamlarına, uygun bir düzen de sağlamıştır. Vahiy, insanların Tanrı'nın ev halkı düzeyine yüceltildiklerine dair ipuçları veriyor.

İslam'a göre ise Tanrı, mutlak deneyüstülüğün ve gizemin ta kendisidir. İç yaşamına kimse giremez. Vahiy, Tanrı'nın özü ve varlığı ile ilgili şahsi bir açıklama kesinlikle değildir, yalnız okunan bir duyurudur, bir Kuran'dır. Tanrı insanlara, Kendi özgür iradesi ve yetkisiyle beyan ettiği buyrukları bildirir. İnsanın, Tanrı'nın iradesine mutlak bir şekilde teslim olmakla bekleyebileceği tek şey, Tanrı'nın tahmin edilemeyen merhametine kavuşmak ve sadık kulları arasında sayılmaktır. Bu nedenle Tanrı'nın bedene büründüğü düşüncesi İslam mantığına tamamen aykırıdır. Aynı şekilde birinin ölümü sayesinde başkalarının kurtuluşundan ve insanların Tanrı çocukları sayılmasından söz etmek boş laflar içinde kaybolmaktır. Tanrı'yla yarattığı insan arasında hiçbir yönden benzerlik yoktur. Bu nedenle insan Tanrı'nın ev halkı seviyesine asla erişemez. [21]

Böylece birçok yönden, ama başta Kutsal Kitap'ta açıklanan Tanrı'nın bazı esas nitelikleri ve insan için planladıkları açısından Kuran'ın, daha önce gelen Kutsal Yazılar'a uymadığına kanaat getiriyoruz.

Sonuç

Artık bu araştırmanın önemini görebiliriz. Bulundukları iddialara göre ya Kutsal Kitap ya da Kuran Allah'ın Sözü'dür. Ama ikisi birden doğru olamaz. Bu gerçeği iyice anlayan Sayın Ahmet Deedat, Edip Yüksel ve daha birçok Müslüman yazarlar, bu nedenle Kutsal Kitap'a yoğun bir şekilde saldırıyorlar. Eğer Kutsal Kitap gerçekten doğru olup Tanrı'nın değişmez kurtuluş Sözü ise o zaman Kuran'a yer kalmaz. Bu da işlerine gelmez.

Dilerseniz bu yazarların iddialarının ne kadar temelsiz ve zayıf olduklarını görelim...

II. BÖLÜM

EVET, KUTSAL KİTAP

TANRI SÖZÜ'DÜR!

(Deedat'la Yüksel'in Kitabının 1. Bölümüne Cevap - John Gilchrist)

M

üslümanların çoğu, başkalarının dinini kötülemenin gerçek bir Müslüman'a yakışmayacağını düşünse de bunun istisnaları vardır. Örneğin, Güney Afrika Müslümanlarından Ahmet Deedat bunlardan biridir. Bu zat gerçekten de sürekli olarak Hıristiyanları ve onların dinlerini kötülemekte, üstelik bunu Orta Çağ'ın din savaşlarını hatırlatan bir tarzda yapmaktadır. Bu paraleldeki son çalışması da, 1980 yılında Durban İslami Propaganda Merkezi'nin yayınladığı "Kitab-ı Mukaddes Allah Sözü müdür?" adlı kitabıdır. (Bu kitap, Deedat tarafından yazılan "Yunus'un Alâmeti Neydi? ve"Taşı Kim Oynattı"adlarını taşıyan kitapçıkların çevirisi ve Sayın Edip Yüksel'in kendi çalışması olanPapazlara ve "Hıristiyanlara Kitab-ı Mukaddesten Sorular"ınilâve edilmesiyle beraber "Kitab-ı Mukaddes Allah Sözü müdür?" adlı kitap olarak 1984'te Türkiye'de yayınlandı.)

Deedat bu kitabında Kutsal Kitap'ın (Kitab‑ı Mukaddes) Tanrı sözü olmadığını kanıtlamaya çalışmaktadır. Bilgisiz veya bu konulardaki bilgisi az kimselerin bu yazdıklarını makul bulmaları, hatta ona inanmaları mümkündür. Fakat, Kuran ve Kutsal Kitap metinleri ile bunların tarihçesini bilen kimselerin bu yazdıklarına inanması zordur.

İleri sürdüğü iddiaların hafifliğini Deedat da biliyor olmalı ki bunları pek cesur ve meydan okuyucu bir tavırla sunma gereği duymuştur. Böylece okuyucuya sanki cevap verilmesi imkânsız hakikatlerle karşı karşıya olduğu izlenimini vermeye çalışmaktadır. Deedat'ın da katkısı olan bir seminerde A.S.K. Joommal şöyle demişti: "İnsanın davası savunulması güç, hatta imkânsız olsa da hitabet gücü sayesinde durumu idare etmesi ve dinleyicileri kendi tarafına çekmesi mümkündür."

Biz, Joommal'ın kendi kitabı olan (Deedat'ın 58. ve 69. sayfalarında başvurduğu) "Kutsal Kitap: Tanrı Sözü mü, İnsan Sözü mü?"adlı kitapta yukarıda tarif edilen bu yöntemden sık sık yararlandığını biliyoruz. Ancak, Deedat'ın da Kutsal Kitap aleyhine yazdığı kitapçıkta aynı taktiklere başvurduğunu görüyoruz. Her ikisi de, Kutsal Kitap'ımız aleyhine sürdürdükleri kampanyada, davalarının "savunulması imkânsız" davalar olduğunu bilen kimseler gibi davranmaktadır.

Kitapçığının 21. sayfasında Deedat, kendinden çok emin bir tavırla şu öneriyi yapmaktadır: "«Bu "Kitabı Mukaddes Allah Sözü müdür?"kitapçığını 90 günlüğüne ödünç veriyorum. Yazılı bir cevap istiyorum!» Evet değerli okuyucu, eğer siz söylediğimin aynısını uygularsanız ve birkaç Müslüman daha aynı şeyi yaparsa Yehova Şahitleri ve diğer misyonerler bir daha sizin kapınızı asla karartamayacaktır."

Aslında biz, Mesih inanlıları olarak, bu adamın yıllardır inancımızı gözden düşürmek için yaptığı çabalardan bıkmış dahi olsak, yine de ona yardım edelim ve ona cevap verelim dedik. Öyle ki, bu kitapçığının bir misyoneri kaçıracağı hayalinden de kurtulmuş olsun. Biz geçmişte de böyle yayınlarını cevaplamış ve iddialarını çürütmüştük. Bize bir daha cevap verememiş olmasının da bazı şeyleri kanıtladığının farkındayız.

1. "Delilin Üç Derecesi" [s. 10]

Scroggie ve Cragg, Kutsal Kitap'ta bir insani katkı bulunduğunu söyleyen Hıristiyan yazarlardır. Deedat kitabına, bu yazarlardan yaptığı iki alıntıyla başlamakta ve şöyle bir sonuca ulaşmaktadır:

"Bu her iki din doktoru, insanın becerebileceği en açık bir dil ile İncil'in insan ürünü olduğunu anlatmaktadırlar." [22]

Ancak Deedat, şu önemli bilgiyi okuyucularına vermeyi ihmal ederek, kurnazlık ettiğini sanmaktadır. Birincisi, Mesih İnanlıları Topluluğu zaten her zaman, Tanrı sözünün insanlar tarafından, ama doğrudan doğruya Kutsal Ruh'un esinlemesiyle yazıldığını söyler (II. Petrus 1:20-21). Deedat'ın alıntı yaptığı yazarların da açıklamaya çalıştığı budur, yani, sözünü Tanrı'nın bize nasıl ilettiğidir. Yoksa Deedat'ın sandığı gibi, bir itirafta bulunup, Kutsal Kitap'ın insan eseri olduğunu söylemiyorlardı.

Cragg'in Minarenin Çağrısıadlı kitabından yaptığı bu alıntı, bağlamından çıkarılmıştır. Cragg'in Kutsal Kitap'taki insan katkısından söz etmesinin nedeni, bu özelliğinin, Kuran'a nazaran bir üstünlük oluşturduğunu belirtmekti. Çünkü, Kuran'da herhangi bir insan katkısı olmadığı söylenmektedir. Oysa Kutsal Kitap'ta durum farklıdır. Kutsal Kitap, Tanrı'nın seçtiği havariler ve peygamberler aracılığıyla bize iletilmiştir. Böylece Tanrı, sadece sözünü iletmekle kalmıyor, onu anlaşılır bir hale de getirmiş oluyor. Havariler, sadece Tanrı'nın sözünü ileten kimseler değil, aynı zamanda anlamını da okuyucuya anlatabilen ve bunu Kutsal Ruh yardımıyla, hiç yanılmaksızın yapabilen kimselerdir. Bu durum Kutsal Kitap için geçerlidir, kendisinde insani katkı olmayan Kuran için tabii ki geçerli değildir.

Deedat, sonra dâhiyane bir ayrım yapıp, Tanrı sözü, peygamber sözü ve tarihçilerin sözleri olmak üzere, Kutsal Kitap'ta şahitliğin üç türünün bulunduğunu söylüyor. Tanrı'nın konuştuğu, İsa'nın konuştuğu ve nihayet İsa'yla ilgili şeylerin söylendiği bölümlerden alıntılar yapıp, bunların Müslümanlar için farklı şeyler olduğunu gururla ifade ediyor. Diğer yandan, Kuran'ın sadece Tanrı sözünü içerdiğini, hadisin peygamberin sözlerinden oluştuğunu, diğer kitapların da tarihçiler tarafından yazıldığını belirtiyor ve sözü şöyle bağlıyor:

"Müslümanlar yukarıdaki üç çeşit delili, kendilerine özgü otorite derecelerine göre titizlikle birbirinden ayrı tutarlar. Onları kesinlikle eşit tutmazlar." [23]

İslam bilgini olarak tanınan bir kimsenin, böyle bir iddiada bulunması bizi gerçekten de çok şaşırtmaktadır. Bu söylediğinin doğru olmadığını kendi de biliyor olmalıdır. Her şeyden önce, Kuran'da pek çok bölüm vardır ki, peygamberlerin sözlerini aktarır. Örnek olarak, Zekeriya peygamberin şu şözlerini okuyabiliriz:

"Ya Rabbi! Ben artık iyice kocamış, karım da kısırken nasıl oğlum olabilir?" (Âl‑i İmran/3:40)

Deedat'ın iddiası doğru olsaydı, yani Kuran'da sadece Tanrı sözü bulunsaydı, yukarıdaki sözleri de Tanra'ya atfetmemiz gerekecekti. Bundan başka, Kuran'ın bir sûresinde Muhammed'e konuşan bir meleğin sözleri bulunmaktadır. Bu sözler açıkça Tanrı sözleri değildir.

"Biz ancak Rab'bin buyruğuyla ineriz; geçmişimizi, geleceğimizi ve ilişkinin arasındakileri bilmek O'na mahsustur. Rab'bin unutkan değildir." (Meryem/19:64)

Yukarıdaki sözlerin kime ait olduğu Kuran'da belirtilmemişse de Muhammed'e yöneltilen sözler olduğu ve bir melek tarafından söylendiği metnin kendisinden anlaşılmaktadır. Yani bunlar Tanrı'nın sözleri değildir.

Diğer yandan, hadislerde karşılaştığımız pek çok sözün, bir peygamber değil, Tanrı'ya ait olması gerektiğini görüyoruz. Bu hadislere, hadis-i kutsi (ilahi sözler) denilmektedir. İşte bir örneği:

Abu Hureira'nın aktardığına göre Allah'ın elçisi (S.A.) şöyle demiştir: Yüce ve şanlı Allah dedi ki 'Bildirdiklerimin yanısıra, mümin kullarım için öyle şeyler hazırladım ki, onları hiçbir insan gözü görmemiş, kulağı işitmemiş, kalbi hissetmemiştir'.[24]

Hadislerde benzeri sözler çoktur. Diğer taraftan, hadis ve Kuran'da bulunan pek çok hikâye, Kutsal Kitap'takileri andırmaktadır. Oysa Deedat bunları, Kutsal Kitap'taki tarihçilerin sözleri diye nitelendirmekteydi. Örnek olarak verebileceğimiz, İsa'nın doğumu ile ilgili bölüm, Deedat'ın sınıflandırmasındaki üçüncü tip tanıklığa, yani tarihçilerin tanıklığına pek benzemektedir.

"Meryem oğlana gebe kaldı; o haliyle uzak bir yere çekildi. Doğum sancısı onu bir hurma ağacının dibine gitmeye mecbur etti..." (Meryem/19:22-23)

Kuran'ın Meryem'le ilgili bu hikâyesi, anlatım tarzı bakımdan, Kutsal Kitap'ın, Markos 11:13'te İsa'yla ilgili olarak söylediğinden farklı değildir. Ama Deedat, İncil'in bu ayetini gösterip "böyle hikâyeler Kuran'da bulunmaz" diyebilmektedir.

Sonuç olarak şunu söyleyebiliriz. Deedat'ın Kuran ile ilgili Kutsal Kitap'ın farklılığını gösterme çabaları yanlış temellere dayanmaktadır. Kuran da başından sonuna kadar hem peygamber sözleri, hem tarihi hikâyeler içermektedir. Bunun aksini iddia etmek gerçekle bağdaşmaz. Öte yandan, hadislerde de hem peygamberlere ait sözler hem Tanrı'ya atfedilen sözler bulunur. O halde, Deedat'ın iddiası, yani Müslümanların üç tür tanıklığı - Tanrı sözü, peygamber sözü ve tarihçilerin sözlerini - titizlikle birbirinden ayrı tuttuğu iddiası tamamen yanlıştır. Maalesef kitapçığı da bu tip iddialarla doludur.

Deedat'ın Kutsal Kitap aleyhine söylediklerinin haksızlığı daha başından belli olmakta ve bu eğilim kitabın sonuna kadar sürdürülmektedir.

2. "Çeşitli İncil Nüshaları" Bulunduğu İddiası [s. 13]

Deedat, kitabının üçüncü bölümünün başında, Kuran'da adından saygıyla bahsedilen Tevrat ve İncil'in bugün Yahudilerle Hıristiyanların elinde bulunan Kutsal Kitap, yani Eski ve Yeni Ahit olduklarını inkâr etmektedir. Deedat'ın iddiasına göre, Kuran'da adı geçen Tevrat ve İncil farklı kitaplardır ve Musa ile İsa'ya vahyedilmişlerdir.

Kuran'da adı geçen kitapların, Kutsal Kitap'ı oluşturan kitaplardan farklı kitaplar olduğunu kanıtlama çabasının ciddiye alınacak bir yanı yoktur. Bu görüş İslam dünyasında ne kadar yaygın olursa olsun, elde hiçbir çeşit kanıt yoktur ki, onu kanıtlasın.

Tarihin hangi dönemine ait olursa olsun, eldeki hiçbir kanıt, Musa'ya veya İsa'ya böyle kitapların vahyedildiğini göstermez. Eski ve Yeni Ahit'ten başka, Tevrat (yasa) ve İncil (müjde) diye kitapların varlığını da kanıtlamak mümkün değildir. Ayrıca, Kuran'ın kendisi de bunların Yahudiler ile Hıristiyanların kutsal kitaplarından farklı şeyler olduğunu söylememektedir. Tam aksine, açıkça ifade edilmiştir ki, bu kitaplar Yahudi ve Hıristiyanların Kutsal Kitap olarak kabul ettiklerinin aynısıdır.

Kuran'da adı geçen Tevrat ve İncil'in, Kutsal Kitap'ı oluşturan kitaplardan başka kitaplar olduğunu kanıtlama çabası, Deedat'ı ister istemez birtakım sübjektif görüşler ileri sürmeye itmektedir. "Biz Müslümanlar inanırız ki," "biz inanırız," "biz samimiyetle inanırız," gibi sözler sarfetmekte, ancak bu inançlarını destekleyecek en küçük bir kanıt dahi getirmemektedir.

Kitabında dile getirdiği bu inançlarla ilgili olarak ancak şu kadarını söyleyebiliriz. Tarihin sağladığı kanıtların tümü, hiçbir şüphe bırakmayacak bir şekilde, bu inançların karşısında durmaktadır. Bu yüzden de, tamaman spekülatif özellikte ve her türlü temelden yoksundurlar.

Ayrıca, şunu da belirtelim ki, Deedat'ın kitabındaki iddia, yani Tanrı'nın bir yandan, on dört yüzyıl boyunca Kuran'ı bozulmadan korumuş olması, böylece bugün de özgünlüğünü sürdürmesi, diğer yandan İncil ve Tevrat'ın özgünlüğünü korumak şöyle dursun, bunların varlığını gösterecek kanıtları dahi ortadan kaldırması bize çok şaşırtıcı gelmektedir. Tanrı'nın bu kadar çelişkili davranabileceğini kabul etmek mümkün değildir. Çünkü, evrenin sonsuz yöneticisi, şüphesiz her zaman tutarlı davranır. Kendi kitaplarından birini, yüzyıllarca mucizevi bir şekilde koruduğuna, diğerlerinin bir zamanlar var olduğunu gösterecek bir küçük kanıtı dahi korumaktan aciz olduğuna inanmamızı kimse bekleyemez. Bu kadar büyük bir çelişkiyi kabul etmek güçtür.

Diğer taraftan, daha önce de görmüş olduğumuz gibi, Kuran'ın kendisi de, hiçbir şüpheye yer bırakmayacak bir şekilde, adı geçen Tevrat'ın, o zaman, yani Muhammed zamanında yaşayan Yahudilerin kutsal kitabı olduğunu, İncil'in de Hıristiyanların kutsal kitap olarak gördükleri kitap olduğunu belirtiyor. Buna ilaveten, tarihin hiçbir döneminde, ne Yahudilerin de de Hıristiyanların, bugün ellerinde bulunan kutsal kitapları, yani Eski ve Yeni Ahit dışında bir kitapları olmadığını da biliyoruz.

Muhammed zamanında, dünyanın her yerinde Yahudiler, sadece tek Tevrat bilirlerdi. O da bugün bildiğimiz Eski Ahit'i oluşturan kısımlardan başka bir kitap değildir. Tarihin söz konusu döneminde, Hıristiyanlar da tek bir kitap bilirlerdi. O da bugün bildiğimiz Yeni Ahit'ten başka bir kitap değildi. Şimdi, bu noktayı belirten, onunla ilgili Kuran ayetlerine bakalım:

"Allah'ın hükmünün bulunduğu Tevrat yanlarında iken, ne yüzle seni hakem tayin ediyorlar...?" (Mâide/5:43)

"İncil sahipleri Allah'ın onda indirdikleri ile hükmetsinler."

(Mâide/5:47)

Eğer Muhammed zamanında, Hıristiyanların elinde İncil bulunmasaydı, onların bu kitabın hükümlerine göre yargılanmalarının da düşünülemeyeceği belli değil midir? Bundan başka, A'raf/7:157'de tekrar doğrulamaktadır ki, Yahudi ve Hıristiyanların elinde, Muhammed zamanında, Tevrat ve İncil adlı kitaplar bulunuyordu ve bu cemaatlerin kendileri de bunları kendi kutsal kitapları olarak görüyorlardı. Şimdi, söz konusu bu kitapların, bugün bildiğimiz kitaplar, yani Eski ve Yeni Ahit kitapları olmadığını iddia etmek hiçbir dürüstlükle bağdaştırılamaz.

Bundan başka, Baidavi ve Zamakşari gibi, ünlü Kuran yorumcuları, İncil kelimesinin Arapça olmadığını, Süryaniceden alınma bir kelime olduğunu ve Hıristiyanların bu adı kendi kitaplarını tarif etmek için kullandığını açıkça belirtiyorlar. Bazı eski Kuran araştırmacıları, bu kelime için Arapça bir köken bulmaya çalışmışlarsa da, bu iki uzman bu tür çabaları boş bulup reddetmişlerdir (Jeffery, Kuran'ın Dilindeki Yabancı Kelimeler, s.71). Bu da göstermektedir ki, İncil söylendiği gibi İsa'ya vahyedilen, sonra hiçbir iz bırakmadan ortadan kaybolan, meçhul bir kitap değildir. Bugün bildiğimiz Yeni Ahit'in ta kendisidir. Tevrat için de aynı şeyleri söylemek mümkündür. Çünkü Tevrat kelimesi de Arapça bir kelime değildir. İbraniceden alınan bu kelimeyi Yahudiler, her zaman kutsal kitapları için kullanmışlardır.

Saydığımız bu nedenlerden ötürü, Kutsal Kitap'ın Tanrı Sözü olduğunu, Kuran'ın en küçük bir şüpheye dahi yer bırakmadan kabul ettiğini görmekteyiz. Deedat, bu gerçeği çok iyi bildiğinden, ancak sonuçlarına katlanmak istemediğinden, geçerli birçok kutsal kitap olduğunu söyleyerek, doğruyu görmekten kaçınmaktadır. Bu da hakikatin saptırılmasından başka bir şey değildir.

Okuyucularına eksik bilgi vermekte, söz konusu kitapların, değişik Kutsal Kitap çevirileri olduğunu söylememektedir. Kral James Nüshası (King James Version - KJV), Düzeltilmiş Nüsha (Revised Version - RV) ve Düzeltilmiş Standart Nüsha (Revised Standard Version - RSV) gibi, değişik Kutsal Kitap çevirilerinden söz etmekte, bunların farklı Kutsal Kitap'lar olmadığını bilmiyormuş gibi davranmaktadır. Adı geçen bu üç çevirinin de Muhammed zamanından birkaç yüz yıl öncesinden beri İnanlılar Topluluğu tarafından korunup saklanan özgün metinlerden yapıldığını, Eski Ahit'in İbranice, Yeni Ahit'in de Eski Yunanca yazıldığını biliyoruz. Adı geçen çeviriler arasındaki farklılıkları göz önünde bulundurmaya hazırız. Bu arada, Güney Afrika'da Kuran'ın Muhammed Asad tarafından yapılan çevirisinin dağıtımı konusunda çıkan tartışmayı hatırlatmak isteriz. Kutsal Kitap'ın olduğu gibi, Kuran'ın da birçok değişik çevirisi bulunmaktadır.

Asad'ın bu çevirisine karşı duyulan tepki o kadar büyük olmuştu ki, Güney Afrika İslam Heyeti bir bildiri yayınlayarak, bu kitabın ülkedeki Müslümanlara satılmamasını istemişti. Kutsal Kitap'ın hiçbir çevirisi benzeri bir tepkiyle karşılaşmamıştır. Bu nedenle, Deedat'ın, değişik birkaç kitap olduğu, dolayısıyla, Mesih İnanlıları Topluluğu'nun tek bir kitabı olmadığı yolundaki sözlerine okuyucular kanmamalıdır.

3. Apokrifa [s. 15]

Deedat, sözlerine devamla, bir saçma iddiada daha bulunuyor ve Protestanların yedi kitabı Kutsal Kitap'tan çıkarıp attıklarını söylüyor. Söz konusu bu kitaplar "apokrifa"yı oluşturur. Öyle görünüyor ki, Deedat'ın Kutsal Kitap'la ilgili bilgisi pek yüzeysel. Çünkü, bu kitaplar Yahudi kaynaklıdır, yazarları da kutsal kitap yazmayı amaçlamamışlar. Diğer taraftan, tarihin hiçbir döneminde bu kitaplar, Yahudilerin kutsal kitabı olan, aynı zamanda Hıristiyanların da Tanrı sözü olarak benimsedikleri Eski Ahit'in bir bölümünü oluşturmadılar. Bu yüzden de, Deedat'ın iddia ettiği gibi, Kutsal Kitap'tan çıkarılmış olmaları da mümkün değildir. Sadece Roma Katolikleri, kendi bilecekleri nedenlerden dolayı, bu kitapları Kutsal Kitap'a dahil etmektedirler.

4. "Ciddi Hatalar" [s. 18]

Alıştığımız saldırgan tutumunu sürdüren Deedat, imanlı Hıristiyanlara bu defa en büyük darbesini indirmeye çalışıyor. Kutsal Kitap'ın, kısaca RSV dediğimiz Düzeltilmiş Standart Nüshasından yaptığı alıntıyı, altını çizerek, sanki hiç bilmediğimiz bir şeymiş gibi sunuyor.

"Kral James Nüshasında hâlâ önemli hatalar vardır... Bu hatalar o kadar çok ve o kadar önemlidir ki tashihe muhtaçtır." [25]

Sözünü ettiği bu yanlışlıklar, birkaç değişik ifade tarzından ibarettir. Onyedinci yüzyılda, Kral James çevirisini hazırlayan çevirmenlerin bunlardan haberi yoktu. Bizim yüzyılımızda, RSV'yi hazırlayanlar bu farklı ifadeleri saptamış, dipnot olarak, ilgili sayfanın altında vermişlerdir. Ayrıca, I. Yuhanna 5:7 gibi bir ayet, KJV'de bulunmakta, çünkü çevirmenler onu daha geç tarihli el yazmalarından almıştır. Ama aynı ayet, RSV'ye alınmamıştır; çünkü, Yeni Ahit'in eski Yunanca elyazmalarının en eskilerinde, bu ayete raslanmamaktadır (Bkz. s. 191-192).

Her şeyden önce belirtelim ki, KJV ve RSV orijinal metinlerin İngilizceye çevirileridir ve bu orijinal metinlerde bir değişme yoktur. Bunlar asırlarca önce nasıl yazıldıysa, öylece korunup bize kadar ulaşmışlardır. Elimizde bugün 4000 kadar eski Yunanca metin bulunmaktadır ve bunları Muhammed'den iki yüz sene öncesine tarihlemek mümkündür (Bkz. s. 138-140, 185-188).

İkincisi, sözü edilen RSV'de yapı, öğreti veya doktrin yönünden bir değişiklik yapılmış değildir. KJV'de olsun, RSV'de olsun veya diğer Kutsal Kitap çevirilerinde olsun, özde hiçbir değişiklik yoktur.

Üçüncü olarak, bunlar birbirinden farklı Kutsal Kitap'lar değildir. Müslümanların tek bir Kuran'ı olduğu, oysa Hıristiyanların farklı birkaç kitabı olduğu söylenmektedir. Bu tamamen yanlış bir iddiadır. Yine tekrar edelim. Bunlar farklı kitaplar değil, orijinal İbranice ve Yunanca metinlerin farklı çevirileridir. Kuran'ın da İngilizceye böyle çevirileri vardır. Ama kimse çeşitli Kuran'lar bulunduğunu söylemiyor. Aynı şekilde bizim de farklı Kutsal Kitap çevirilerimiz, ancak tek bir Kutsal Kitap'ımız vardır.

Kutsal Kitap'ta farklı ifade tarzları bulunduğunu itirazsız kabul ediyoruz. İmanlı Hıristiyanlar olarak, her zaman dürüstlüğe inanırız. Vicdanlarımız gerçekleri saklamaya elvermez. Ayrıca bu gibi farkların bulunmadığını iddia etmekle elimize bir şey geçmeyeceğini de biliriz. Aksine kanımızca, böyle değişik ifade tarzlarının bulunması, Kutsal Kitap'ın değiştirildiğini göstermez. Çünkü, bunların etkisi öyle azdır ki, hiç önemsemeyebiliriz ve Kutsal Kitap'ın bir bütün olarak geçerliliğini koruduğunu, hiçbir şekilde değiştirilmediğini, tam bir güvenle söyleyebiliriz.

Ancak, bir şeye şaşmamak elimizde değildir. O da Müslümanların iddiası, Kuran'ın hiç değişmeden korunduğu, Kutsal Kitap'ın ise çok değiştirilip bozulduğu, öyle ki artık geçerliliğini yitirdiğidir. Halbuki, her iki kitabın da tarihini incelersek, göreceğiz ki, her ikisi de yazıldıkları halini, yani orijinalliklerini çok iyi koruyabilmişlerdir. Bununla beraber değişik ifade tarzları, yani aynı anlamın farklı biçimde dile getirilmesi, her ikisinde de bulunmaktadır. Kuran'ın yanılmazlığı ve Kutsal Kitap'ın geçersizliği ile ilgili bu iddianın nereden ileri geldiğini tahmin edebiliyoruz. Gerçekten de, bu iddianın kaynağı, İncil ve Tevrat'ın, içerik ve öğreti açısından, beklendiği gibi bulunmaması, yani İslami olmamasıdır. İşte bu durumu açıklamak için, yukarıdaki iddia ortaya atılmıştır. Nedeni ne olursa olsun, bu hakikat adına söylenmiş en büyük yalandır.

Bütün dünyadaki Müslüman teoloji doktorlarının, öğrencilerine hakikati söylemelerinin zamanı gelmiştir. Elimizde yeterince kanıt vardır ki, Halife Osman zamanında, Kuran tek bir standart metin haline getirilirken, elde bir çok metin vardı ve bunlar da değişik ifade tarzlarına sahipti. Halifeliği zamanında Osman haber aldı ki, Kuran, Suriye, Kafkasya ve Irak'ta, Arabistan'da olduğundan farklı bir şekilde okunuyordu. Derhal harekete geçip Hafsah'ın (Hz. Muhammed'in eşlerinden biri ve Hz. Ömer'in kızıdır) elinde bulunan elyazması metinleri istetti. Sonra Zeyd b. Sabit'e ve daha üç kişiye emir vererek bu metnin kopya edilip çoğaltılmasını ve gerekli yerlerinin düzeltilmesini sağladı. Bu işler tamamlandığında, Kuran'ın diğer elyazmalarıyla ilgili olarak, sert tedbirler aldığını görüyoruz.

"Hz. Osman'ın hazırlattığı nüshalar... Mekke, Küfe, Basra, ve Şam'a gönderilmişler, bir tanesi de Medine'de alıkonulmuştur. Bu nüshaların gönderilmesiyle birlikte, bunların metinlerine uymayan mashafların (Kuran'ların) yakılması da emredilmiş, yazılarına aykıra düşen okuyuşların yasaklanması istenmiştir."[26]

Hıristiyanlık tarihinin hiçbir döneminde, hiç kimse, Kutsal Kitap'ın tek bir kopyasını doğru kabul edip diğerlerini yok etme çabasına girmemiştir. Niye Osman, mevcut diğer Kuran metinleriyle ilgili emri vermiştir? Biz sadece, bunların "ciddi hatalara" sahip olduğunu düşünebiliriz. Öyle çok, öyle ciddi yanlışlar ki, bir düzeltme yoluna değil de, toptan imha yoluna gidilmiştir. Bir başka deyişle, Kuran metni tarihinin bu dönemini inceleyecek olursak, göreceğiz ki, doğru olarak benimsenip standart hale getirilen Kuran, bir insanın (Tanrı'nın değil) kendi takdirine göre (Tanrı'dan gelen ilhamla değil) seçtiği Kuran'dır. Hangi nedenlerden dolayı, Hafsah'ın elindeki elyazmasının eldeki en mükemmel metin olarak görüldüğünü anlamak mümkün değildir. Şimdi sıralayacağımız kanıtlar, İbni Mesud derlemesinin bu seçime daha layık olduğunu gösterecektir. (Aralarındaki farkların büyüklüğünü düşünürsek, birinin mükemmelliğini ciddi bir şekilde savunmak imkânsızdır.)

Her ayrıntısı Hafsah'ınki ile aynı olan, başka tek bir Kuran daha olmadığı, hepsinin yakılarak yok edilmesinden belli olmaktadır. Bu tür kanıtlar, Kuran'ın hiçbir zaman değiştirilmediği yolundaki inancı destekler mahiyette değildir.

Diğer taraftan bu "düzeltilmiş standart Kuran'ın" da mükemmel olmadığı anlaşılmaktadır. İslam literatürünün en gözde eserlerinde okuduğumuza göre, yukarıda adı geçen Zeyd İbn-i Sabit, bir ayetin eksik kaldığını hatırlamıştır. Bakın, şöyle diyor:

"(Kuran'ı istinsah ederken) ben, (Hafsa'nın yanındaki Kuran yazılı) sahifeleri (n sûresini) Mushaflara naklettiğimde Ahzab (sûresin) den bir âyeti - ki Resûlullah... onu okuduğu her zaman işittiğim halde kaybetmiştim. Ve o âyeti (yazılı olarak) bulamamıştım; yalnız Peygamberimiz'in tek başına şehâdetini iki kimsenin şehadetine denk tuttuğu Ensâr'dan Huzeyme'nin yanında buldum. (En sonu onu da hey'edin kârariyle Mushaf'taki sûresine koyduk). O âyet de Allah'ın: [Mü-minlerden öyle erler vardır ki, onlar Allah'a verdikleri ahde bağlı kaldılar]. (Ahzab, 23. ayet) mealindeki ??dir.[27]

Sözü edilen bu ayet, Ahzâb (33) Sûresindeki 23. ayettir. Bu yüzden, bu kanıta inandığımız takdirde - ki aksini gösteren başka bir kanıt da yoktur - Osman'ın derlemesinden sonra da tek bir mükemmel Kuran yoktu.

İkincisi, bunun benzeri kanıtları bize göstermektedir ki, elimizdeki Kuran'da ayetler, hatta paragraflar eksiktir. Örneğin, Hz. Ömer halifeliği zamanında, zinanın taşlanarak cezalandırılmasıyla ilgili bazı ayetleri Hz. Muhammed'den duyduğunu belirtmiştir:

"Ömer (İbnü'l Hattab) radiya'llâhu anh'den (bir hutbesinde) şöyle dediği rivâyet olunmuştur: Bir hakikattir ki, Allah, Muhammed Salla'llahu aleyhi ve sellem'i hak Peygamber gönderdi ve ona kitap indirdi. Ona indirdiği âyetler içindeRecm âyeti de vardi." Recm âyeti şudur: "Evli bir erkek ve kadın zinâ ederlerse (zinâ, gebelik veya ikrâr ile) sâbit olursa (âile namusunu lirleten bunları taşlayınız!" [28]

Zina işleyenlerin taşlanarak cezalandırılmasıyla ilgili ayetin olmaması, Kuran'ın bugünkü haliyle de "mükemmel" olmadığını açıkça kanıtlamaktadır. Hadislerde rasladığımız başka kanıtlar da bize, bir zamanlar Kuran'da mevcut bazı ayet ve paragrafların bugün bulunmadığını göstermektedir. Öyleyse, şunu kesinlikle söyleyebiliriz ki, bugün geçerli Kuran, orijinal Kuran değildir.

Yakılması emredilen metinlere dönüp baktığımızda, bunlarla Osman'ın kendi anlayışına göre en iyisi deyip standart hale getirdiği Kuran arasında önemli farklar görüyoruz. Üstelik bu farklar sık sık iddia edildiği gibi, sadece "lehçe farkları değil, gerçek metin farklılıklarıdır". [29]

Bazı durumlarda, bazı kelimelerde sessiz harf farklılığı vardır. Bazı durumlarda ise bütün bir cümle farklıdır. Bazı derlemelerde rastlanan bazı kelime ve cümlelerin, diğerlerinde olmadığı görülmüştür. Bu farklılıkların söz konusu olduğu derleme sayısı on beş kadardı.

Şimdi Abdullah ibni Mesud'un metnini ele alalım. (Bu kişinin derlemesiyle ilgili söyleyeceklerimiz, diğerleri için de geçerlidir.) O dönemde Kufa'da yaşayan Müslümanlar bu metni standart Kuran olarak benimsemişlerdi. Osman haber gönderip Hafsa'ınki dışında her türlü metnin yakılmasını emredince, Mesud bir müddet daha kendi metnini bırakmayı reddetti. Böylece bir süre daha, resmi Kuran haline gelen Hafsa'ın metni ile rekabet halinde bulundu.

İbni Mesud ilk Müslüman olanlardan biriydi. Aynı zamanda Kuran okumayı öğreten kişilerin de ilkiydi. Kuran metni konusundaki bilgisiyle, gerçekten de geniş çevrelerin saygınlığını kazanmıştı. Bir defa Muhammed'in huzurunda yetmişten fazla sûreyi ezbere okumuş, hiç kimse de hata bulamamıştı. [30]İmam Müslim'in bu çok saygı gören hadis derlemesinde şu cümleleri buluyoruz:

"Masruk bildirdi ki Abdullah bin Amr huzurunda İbni Mesud'un sözünü ettiklerinde şöyle dedi: Onun sevgisi kalbimde hiç eksik olmaz, çünkü Allah'ın elçisi (S.A.) onun hakkında bir gün şöyle demişti: 'Kuran'ı okumayı, dört kişiden öğrenin: İbn Mesud, Abu Hudayfa'nın müttefiği Salim, Ubayy b. Kab ve Muad b. Cabal.'" [31]

Bir başka hadis kitabına göre, Muhammed Kuran'ı her yıl Cebrail ile birlikte gözden geçirir ve yukarıda adı geçen İbni Mesud da yanlarında bulunurdu.[32]Bunun benzeri bir hadiste, Muhammed'in şöyle dediğini okuyoruz.

"Kuran'ı okumayı dört kişiden öğrenin: Abdullah bin Mesud (önce Mesud'u zikrettiğine dikkat edin), Abu Hudayfa'nın eski kölesi Salim, Muad b. Cabal ve Ubai b. Kab." [33]

Yukarıda yaptığımız alıntılardan da görülüyor ki, o dönemde yaşayan tüm Müslümanlar için Mesud, Kuran konusunda tam bir otoriteydi.

Hem Salim hem Ubai b. Ka'b'ın derlemelerinde farklı ifade tarzları bulunmaktadır. Fakat İbn Mesud'a Muhammed'in kendisi tarafından öncelikle verilmiştir. Bu yüzden İbni Mesud'un metninin, Hafsah'ınki de dahil olmak üzere diğerlerinden pek çok yerde farklı olduğunu keşfetmek şaşırtıcı olmaktadır. Ayrıldığı bu noktalar Arthur Jeffery'nin değişik derlemeler arasındaki farklılıkları inceleyen kitabında doksan sayfa tutmaktadır.[34]Yazar kanıtlarını pek çok İslami kaynaktan almış ve belgelemiştir. Sadece Bakara (2.) sûresinde diğerlerinden farklı olduğu noktaların sayısı 149'ı bulmaktadır.

Hafsah'ın metninden derlenen Kuran'ı kabul edip kendi metnini yok etmeyi reddetmesinin bir başka nedeni de, Hafsah'ın metninin Zeyd b. Sabit tarafından derlenmiş olmasıydı. Neden derseniz, henüz Zeyd anasından doğmamışken, o Muhammed'in en yakın arkadaşlarından birisiydi.

Bu anlattıklarımızın hepsinden iki şey ortaya çıkmaktadır. Birincisi, Mesud'un metni, standart Kuran olmak için, Hafsah'ınkinden daha uygundu. Çünkü, Muhammed Mesud'u Kuran konusundaki dört otoriteden en önde geleni olarak görüyordu. İkincisi, iki metin arasında pek çok fark vardı. Doğrusunu isterseniz, binlerce fark vardı ki, bunların da tümü, Jeffery'nin kitabında belgelenmiştir.

Sail ve Ubai b. Ka'b gibi tanınmış daha birçok kimsenin, kendilerine ait derlemeleri olduğunu, bunların Hafsah'ınkinden çok farklı olduklarını ve daha çok Mesud'un derlemesiyle çakıştığını göz önünde bulundurursak, Kuran'ın değiştirildiğine dair elde kanıt bulunmadığı iddiasının ne kadar yersiz olduğu görülür. Jeffery'nin kitabında 362 sayfalık çürütülmez kanıt vardır ki, Kuran'ın o ilk ve önemli dönemindeki derlemeler birbirinden çok bakımdan farklıydı. Bu nedenle, Kuran da değişik ifade tarzlarına sahiptir. Dürüst hiçbir kimse, Tanrı önünde durup Kutsal Kitap'ta olduğu söylenen "önemli hatalardan" Kuran'ın yoksun olduğunu söyleyemez. Bu, aksini ispatlayan kanıtlar ortada olduğu halde yapılan asılsız bir iddia olur.

Gerçek şudur ki, Kuran'ın metin tarihi, Kutsal Kitap'takine pek benzemektedir (Guillaume). Her iki kitap da özgünlüğünü dikkate değer bir şekilde korumuştur. Her ikisi de, yapı ve içerik açısından, başlangıçta var olanı çok iyi aktarmaktadır. Fakat, her iki kitap da tamamen yanlışsız veya metin eksikliği olmadan korunmuş değildir. Her ikisinin de eski metinlerinde farklı ifade tarzlarına raslanmaktadır. Ama bu onların bozulmuş, geçerliliğini yitirmiş olduğu anlamına gelmez. Samimi Hıristiyan veya Müslümanların bu gerçekleri kabul edeceğine inanıyoruz.

Kuran'la Kutsal Kitap arasındaki tek fark şudur: Mesih İnanlıları Topluluğu doğruluk adına, değişik anlatımlı metinleri büyük bir özenle korumuş, Müslümanlar ise, halife Osman zamanında, Kuran'ın değişik anlatımlarını gösterecek her türlü kanıtı yok ederek tüm İslam dünyası için tek bir Kuran bırakmayı uygun görmüşlerdir. Bugün piyasada tek bir Kuran olabilir. Fakat dürüst olan hiç kimse, bunun Muhammed tarafından arkadaşlarına iletilenle, tıpatıp aynı olduğunu iddia edemez. Öte yandan, bugüne kadar hiç kimse, niye Hafsah'ın elindeki metnin kusursuz olduğunu kanıtlayabilmiş değildir. Aksine, eldeki kanıtlar, bu hakka, İbni Mesud'un elindeki metnin daha fazla sahip olduğunu göstermektedir. Ayrıca, bu gerçekleri göz önüne alırken, hadislerde bulunan ve elimizdeki Kuran'ın hâlâ tamam olmadığını gösteren diğer kanıtlar da düşünülmelidir.

Bugün dünyada mevcut, tüm Kuran'ların aynı olduğunu söylemek bir şey ifade etmez. Zincir en zayıf halkası kadar sağlamdır. Kuran metni tarihindeki zayıf nokta da, işte burada, yani o eski günlerdedir. O dönemde birbirinden farklı bir çok Kuran derlemesi vardı. Standart olması için sonunda seçilip çoğaltılan Kuran metni de tamam ve mükemmel değildi. (Not: Bu konuda daha ayrıntılı bilgi edinmek için, İngilizce bilenler bakınız: JAM' AL-QUR'AN: THE CODIFICATION OF THE QUR'AN TEXT, A Comprehensive Study of the Original Collection of the Quran Text and the Early Surviving Quran Texts, John Gilchrist, P.O. Box 1804, Benoni 1500, Güney Afrika.)

Sadece hakikat sevgisi olmayan, geçerli kanıtlara saygı göstermeyen kimseler ancak Kutsal Kitap'ın değiştirilip bozulduğunu, Kuran'ın ise, değiştirilmeden korunduğunu iddia edebilir. Onlar böylece, imanlarına hizmet ettiklerini düşünürler. Ancak, doğru olan ve doğruyu seven Tanrı onların bu temelsiz propagandalarına karşı duracaktır.

5. "Elli Bin Yanlış"? [s. 20] [35]

Deedat, daha sonra, "Yehova'nın Şahitleri" denen ve Hıristiyan olmayan bir tarikatın Eylül 1957 tarihindeyayınlamış olduğu "Awake" adlı bir derginin, "Look" adlı bir dergiden yaptığı alıntıyı işaretle, bazı "modern araştırmacıların" Kutsal Kitap'ta elli bin yanlış bulunduğunu söylediklerini yazmaktadır.

Ne var ki, bu sözde modern araştırmacıların kimliği konusunda bilgi vermemekte, bu kadar çok sayıdaki yanlıştan da hiç örnek sunmamaktadır. Biz bu iddianın boş bir sözden ileri geçmeyeceğini, Kutsal Kitap ve öğretisine karşı önyargılardan kaynaklandığını sanıyoruz.

Ne yazık ki, bu önyargıyı paylaşan kimseler de, okudukları ne kadar ilgisiz ne kadar saçma olursa olsun, her şeyi olduğu gibi benimsemektedirler. Deedat da aynı şeyi yapmakta, Kutsal Kitap aleyhine yazılmış her şeyi doğrulama zahmetine dahi katlanmadan, bir gerçekmiş gibi kabul etmektedir. Bu yüzden de aşağıdaki şu sözlerinin ciddiye alınması dahi güçtür:

"Düzeltilmiş Standart Nüsha'nın (RSV) yazarları tarafından düzeltilmeye girişilen onbinlerce - önemli ve önemsiz - hatayı sergilemeye zaman ve mekanımız yoktur." [36]

Aslında söylemek istediği, Kutsal Kitap'taki onbinlerce yanlışı bilmediğidir. Bu elli bin yanlıştan, sadece dördü görüşümüze sunulmuştur. Doğal olarak, Kutsal Kitap'ın geçersizliğini gösteren elli bin kanıtı elinde bulunduran kimsenin, bunların en önemlilerini sunmasını bekleriz. Bir başka değişle, sundukları, bulabildiği en büyük yanlışlar olmalıdır. Şimdi bu yanlışlara bir göz atalım:

a)İlk sunduğu ve tahminimizce, en büyük "yanlış"ın Yeşaya 7:14'te bulunduğu iddia edilmektedir.

"Bunun için Rab kendisi size bir alamet verecek; işte kız (bakire) gebe kalacak, ve bir oğul doğuracak, ve onun adını İmmanuel koyacak." (Yeşaya 7:14)

Düzeltilmiş Standart Nüsha'da, bakire kelimesi yerine, bir genç kadının gebe kalıp çocuk doğuracağını okuyoruz. Deedat'a göre Kutsal Kitap'taki en büyük yanlış da budur.

Orijinalin yazıldığı dil olan İbranicede kullanılan kelime almah'tır ve Yeşaya'nın İbranice metinlerinin hepsinde bu kelime vardır. Yani, söz konusu olan orijinal metindeki bir değişme değildir. Sorun sadece bir yorum ve çeviri sorunudur. İbranicede bakire için yaygın olarak kullanılan kelime bethulah'tır. Almah genç kadın anlamına gelir. Ancak, evlenmemiş bir genç kadın demektir. Böylece, RSV'de karşılaştığımız "genç kadın" sözü kelimenin tam karşılığıdır ve bir itirazımız da olmaz. Ancak, bir dilden diğer bir dile çeviri yapmakta karşılaşılan güçlükler göz önüne alınır ve bazı çevirmenlerin orijinal metindeki anlamı aktarmak amacıyla farklı kelimeler kullanabileceği düşünülürse, İngilizceye yapılan çevirilerin çoğunda niye bakire anlamına gelen virgin kelimesinin kullanıldığı anlaşılır. Çünkü, kelimenin bağlamı bunu gerektirmektedir. (Kuran'ı İngilizceye çeviren Müslümanların da orijinal Arapça metniyle benzeri sorunları olmuştur. Kelime kelime yapılan bir çeviri her zaman orijinal dilde kastedilen anlamı vermez.)

Yeşaya'da sözü geçen gebelik olayı İsrail için bir işaret olacaktı. Oysa evlenmemiş bir kadının gebe kalmasında pek öyle harika bir şey yoktur. Bu gibi olaylara dünyanın her yanında her zaman rastlanır. İşaret olması için, bakirenin gebe kalıp çocuk doğurması gerektiği açıkça belli olmaktadır. Bu gerçekten bir işaret oldu ve bakire Meryem'in gebe kalıp İsa Mesih'i doğurmasıyla da gerçekleşmiş olmaktadır.

Yeşaya'nın almah kelimesini değil de, bethulah kelimesini kullanmasının bir nedeni vardı. Çünkü, bethulah kelimesi aynı zamanda iffetli dullar için de kullanılır (Yoel 1:8'de olduğu gibi). Genç kadın olarak çevirenler, kelime karşılığını vermekte (RSV'de olduğu gibi), bakire olarak çevirenler ise, bağlamındaki anlamı vermektedir (KJV'de olduğu gibi). Kullanılan kelime ne olursa olsun, söz konusu kadın bir bakireydi. Tartıştığımız şey, orijinal İbranice metnin yorum ve çevirisidir. Kutsal Kitap metninin bütünlüğünü korumasıyla ilgili bir yanı yoktur. Dolayısıyla, Deedat'ın Kutsal Kitap yanlışı diye sunduğu şeyin tutarsızlığı da ortaya çıkmaktadır.

b)Ele aldığı ikinci metin, Yuhanna 3:16'dır. Kral James çevirisinde bu ayet şöyle verilmiştir:

"Zira Allah dünyayı öyle sevdi ki edindiği biricik oğlunu verdi; ta ki ona iman eden her adam helak olmasın, ancak ebedi hayatı olsun." (Yuhanna 3:16 - K. M. Ş.'nin eski çevirisi)

RSV'de ise O biricik oğlunu verdi diyor. Deedat da "'edindiği' anlamındaki 'begotten' kelimesinin bulunmaması, Kutsal Kitap'ın değiştirildiğini kanıtlar" diyor. Yukarıda da belirttiğimiz gibi bu sorun, bir yorum ve bir çeviri sorunudur. Çünkü, Yunanca aslında kullanılan kelime "unique" olup biricik anlamına gelir. Öyle veya böyle, biricik oğluile edindiği biricik oğluarasında bir fark yoktur. Her ikisi de Yunanca aslının makul çevirileridir ve anlamları tektir. İsa Tanrı'nın oğludur. (Deedat'ın, RSV'nin Kutsal Kitap'ı Kuran'a yaklaştırdığı şeklindeki iddiasını anlamıyoruz. Çünkü Kuran, İsa'nın Tanrı'nın oğlu olduğunu inkâr eder. Halbuki hem RSV hem de KJV bu olguyu aynı güçle vurgular.) Şurasını tekrar ifade edelim: orijinal Yunanca metinde bir değişiklik yoktur. Tartıştığımız sadece yorum ve çevirisidir. Böylece Deedat'ın ikinci iddiası da suya düşmektedir.

Yukarıda yaptığımız açıklamamızı daha da belirgin hale getirmek için, Deedat'ın alıntı yaptığı Kuran'daki Meryem/19:88'e dönelim. Hıristiyanların, çok bağışlayıcı Tanrı'nın bir oğul edindiğini söylediklerini okuyoruz. Biz bu alıntıyı, Yusuf Ali'nin yaptığı çeviriden aldık. Şimdi, bir başka çeviriye, Pickthall, Muhammed Ali ve Mavlana Daryabadi'nin yaptıkları çeviriye bakarsak, "edindi" anlamındaki "begotten" kelimesi yerine, "aldı" anlamındaki "taken" kelimesini buluyoruz. Eğer Deedat'ın yürüttüğü mantık doğru olsaydı, bu farklı çeviriler de Kuran'ın değiştirildiğini kanıtlardı.

Müslüman okuyucularımızın bize hemen, tartıştığımız şeyin Kuran'ın İngilizceye çevirileri olduğunu, bunların birinde "edindi" sözcüğünün bulunup diğerinde bulunmamasının, orijinal Arapça metinde bir değişme anlamına gelmeyeçeğini söyleyeceklerini biliyoruz. Öyleyse, aynı mantıklı tutumu sürdürüp kabul edelim ki, Kutsal Kitap'ın bir çevirisinde, aynen Kuran'da da olduğu gibi, "edindi" kelimesinin bulunması, diğerinde bulunmaması, bu kitabın yanlışlığını göstermez.

c)Deedat'ın üçüncü örneği, kabul ediyoruz ki, RSV'nin düzeltme yoluna gittiği bir yanlıştır. Kral James çevirisinde, I. Yuhanna 5:7'de, Baba, Söz ve Kutsal Ruh'un birliğini anlatan bir ayet vardır. Bu ayetin burada bulunmasının nedeni, eski bir metinde dipnot olarak bulunması ve sonradan, metnin bir parçası sanılarak, asıl metne katılmış olmasıdır. Tüm yeni çevirilerde bu ayete raslamıyoruz. Çünkü, şimdi elimizde bulunan, daha eski ve daha güvenilir metinlerde bu ayet yoktur.

Deedat, kitabının 26. sayfasında, yukarıda sözü edilen ayeti gösterip, "Bu ayet... Hıristiyanların Mukaddes Üçleme dedikleri şeye anlamca en yakın olanıdır" demektedir. Eğer bu doğru olsaydı, yani bütün üçlü birlik gerçeği, sadece bu ayete dayansaydı, bu cidden düşünülmesi gereken bir durum olurdu. Oysa, Kutsal Kitap'ın teolojisiyle ilgilenen herkes - Katolik, Protestan veya diğer Hıristiyanlar - hepsi de hemen şunu kabul edeceklerdir ki, Kutsal Kitap'ın bütününden Tanrı hakkında çıkarılacak tek doktrin, üçlü birlik doktrinidir. Bu gerçeği en iyi özetleyip tanımlayacak ayet de, I. Yuhanna 5:7'den çok şu aşağıda bulunan ayettir:

"Gökte ve yeryüzünde bütün yetki bana verildi. Bu nedenle gidin, bütün ulusları öğrencilerim olarak yetiştirin. Onları Baba, Oğul ve Kutsal Ruh'un adıyla vaftiz edin. Size buyurduğum her şeyi onlara öğretin. İşte ben, dünyanın sonuna dek her an sizinle birlikteyim" (Matta 28:18-20)

Yukarıdaki ayette, üç kişiden bir kişiymiş gibi bahsedilmekte, tekil olarak "adıyla" denmektedir. Kutsal Kitap'ta geçen bu bağlamdaki "adıyla" sözcüğü, konu olan yer veya kişinin, karakter ve doğasına işaret etmek için kullanılır. İsa Mesih burada, "Baba, Oğul ve Kutsal Ruh'un adıyla"demekle, aralarında bulunan mutlak birliği; aynı zamanda, karakter ve özlerinde bulunan tam benzerliği belirtmiş oluyor. Bu ayet, hem içeriğiyle, hem vurgusuyla, üçlü birlikçi bir özelliktedir. Oysa I. Yuhanna 5:7, sadece bunu destekler. Dolayısıyla bu ayetin çağdaş çevirilerde bulunmamasının, Hıristiyanlığın üçlü birlik kavramına, ne etkisi olur, anlamıyoruz. Sonuç olarak, ortada ciddiye alınacak bir sorun yoktur.

d) Deedat'in dördüncü iddiası, sadece derin bilgisizliğini göstermektedir. İncil'in "esin sahibi" yazarlarının - İsa'nın göğe çıkmasıyla olgili olarak tek bir kelime dahi yazmadığını söylemektedir.[37]Kanıt olarak da RSV'nin farklı ifadeler olarak teşhis ettiği, İncil'in Markos ve Luka kısımlarında, İsa'nın göğe çıkmasıyla ilgili olarak bulunan iki ifade gösterilmektedir. Deedat'ın iddiası, bu ayetler dışında, göğe çıkmayla ilgili olarak İncil yazarlarının bir şey demedikleridir. Fakat biz, her dört yazarın da bunu bildiğini görüyoruz. Yuhanna, en az 11 kez değiniyor. Onun İncil'inde İsa şöyle diyor:

"Benim Babamın ve sizin Babanızın, benim Tanrımın ve sizin Tanrınızın yanına çıkıyorum." (Yuhanna 20:17)

Luka, sadece İncil'lerden birini değil Elçilerin İşleri kitabını da yazmıştır. Bu kitapta ilk sözünü ettiği şey de İsa'nın göğe çıkması

"İsa bunları söyledikten sonra, onların gözleri önünde yukarı alındı. Bir bulut O'nu alıp gözlerinin önünden uzaklaştırdı."

(Elçilerin İşleri 1:9)

Matta ve Markos, İsa'nın gökten ikinci gelişinden sık sık bahsederler (Matta 25:31; 26:64; Markos 14:62). İsa göğe çıkmadıysa, her halde oradan inmesini de beklemezlerdi. Kısaca özetlersek, Markos 16:9-20 ve Yuhanna 8:1-11 bölümleri, Deedat'ın iddia ettiği gibi, önce Kutsal Kitap'tan çıkarılıp sonra Kutsal Kitap'a konmamışlardır. Kutsal Kitap'ın, Düzeltilmiş Yeni Çeviri (RSV) dediğimiz yeni çevirisinde metne dahil edilmişlerdir. Çünkü araştırmacılar, bunların gerçekten de orijinal metnin bir parçası olduğuna ikna olmuşlardır. İşin doğrusu, bu ayetler en eski metinlerin bazısında var, bazısında yoktur. Deedat'ın sandığı gibi, RSV yazarları Kutsal Kitap'la oynamamakta, onu sadece mümkün olduğu kadar orijinal metne yaklaştırmaya çalışmaktadırlar. Oysa halife Osman'ın görevlendirdiği kimseler, tercih ettikleri bir metinden farklı olan her metni yok ederek, işin kolayına sapmışlardır.

Ayrıca, İncil kitaplarının ilk elyazması metinlerinin bize ulaşmadığını, bunların kayıp olduğunu söylemek bir şey ifade etmez. Çünkü aynı durum Kuran'ın ilk elyazmaları için de geçerlidir. Kuran'ın bize ulaşan en eski metni, Hicret'ten iki asır sonra derlenmiş, erken Al Mail üslubuyla, parşömen üzerine yazılmış bir elyazmasıdır. Diğer eski Kuran'lar, Kufi yazısıyla, aşağı yukarı aynı tarihlerde yazılmışlardır.[38]

6. Kutsal Kitap'ta "Allah" Var Mı? [s. 33]

Deedat'ın Kitab-ı Mukaddes Allah Sözü müdür?adlı kitabının 34. sayfasında, Kutsal Kitap'ın "Scofield Çalışma İncili"nde, Arapça "Allah" kelimesinin bulunduğu iddiasıyla karşılaşıyoruz. İddiasına kanıt da gösterdiği için bu kez şanslı sayılırız. Çünkü Scofield Nüshasından bir sayfayı alıp kitabına basmıştır. Bu sayfanın dipnotunda İbranice Tanrı anlamına gelen "Elohim" kelimesinin "El" (güç) ve "Alah" (yemin etmek) kelimelerinden geldiğini okuyoruz. İşte bu ikinci kelime, yani Alah kelimesi, Kutsal Kitap'ta Arapça Allah kelimesinin bulunduğunun kanıtıymış.

Biz bu kadar ilişkisiz ve saçma kanıtların düşünülmesinin bile zor olduğunu sanıyoruz. İbranice'deki Alah kelimesi "yemin etmek" anlamına gelir. Bunun Arapça Allah kelimesinin Kutsal Kitap'ta bulunduğuna nasıl kanıt oluşturduğunu anlamıyoruz. Deedat, gerçekleri çarpıtmaya devamla, Scofield Nüshasını yapanların, "Elah" (İbranice: Tanrı) kelimesi yerine, "Alah" yazdıklarını söyleyerek, inanabilme gücümüzün sınırlarını zorlamaktadır. Oysa bu yazarlar için bu ikinci kelime de "yemin etmek" anlamında bir başka kelimedir.

Bütün bunlar yetmiyormuş gibi, mantıksız iddialarına birini daha ekleyerek şöyle demektedir: En son Scofield Nüshasında bu Alah kelimesinin bulunmaması, "Ortodoksların" bunu maksatlı olarak çıkardıklarını göstermektedir.[39]Bir yorum dipnotunda artık bu kelimenin bulunmadığı açıktır. Fakat bu nasıl olur da, Kutsal Kitap metninin kendisinin değiştirildiğini gösterir! Başka bir yerde, Hıristiyanların bir dipnotunu Tanrı Sözü'nün bir parçası olarak görmemeleri gerektiğini söylüyor.[40]Doğrusu, bu adamların başkalarından beklediği standartları kendisine uygulayamaması esef vericidir.

Bununla beraber, burada şu konuya da açıklık getirmekte yarar vardır. "Allah" kelimesinin bir özelliği yoktur, Kuran'dan kaynaklandığı da düşünülmemelidir. Suriye dilinde Tanrı anlamına gelen, "Alaha" kelimesinden geldiği, İslam öncesi dönemde Hıristiyanlarca yaygın olarak kullanıldığı bilinmektedir. [41]İslam'dan önceki dönemde Araplarca da yaygın olarak kullanıldığı anlaşılmaktadır. Örneğin, Muhammed'in babasının ismi, Abdullah'tır. Allah (Tanrı) ve Abd (kul) anlamına gelen iki kelimeden yapılmıştır. Diğer yandan, "Allah" kelimesinin, İslam öncesi dönemin şiirinde, Tanrı anlamında kullanıldığı apaçık bir gerçektir.[42]Durum böyleyse, bu ismin özel bir yanı yoktur. Bu yüzden Deedat'ın neyi kanıtlamak çabasında olduğunu, heyecanının sebebini bilmiyoruz.

7. Kutsal Kitap'ta Paralel Bölümler [s. 35]

Deedat'ın "mahkûm edici itiraflar" başlığı altında yazdıklarının üstünde fazla durmaya gerek görmüyoruz. Çünkü bunlar Kutsal Kitap metninin yer yer zarar gördüğünü dürüstçe itiraf eden sözlerden başka bir şey değildir. Bu konuya daha önce eğilmiştik. Ayrıca Kuran'ın da benzeri durumda bulunduğunu belirtmiştik. Bu nedenle, konuyu dağıtıp dikkatlerin başka yöne çekilmesine izin vermeyeceğiz.

Bununla beraber, Hıristiyanların övündüğü dört binin üstündeki farklı elyazması arasından, kilise ileri gelenlerinin, kendi önyargılarına uygun düşen dört tanesini seçtiklerini, bunları da sonra, Matta, Markos, Luka ve Yuhanna "İncilleri" diye adlandırdıklarını ileri sürmesine[43]şaştığımızı belirtmeden geçemeyeceğiz ("Dört İncil" konusunda bkz. VII. Bölüm).

Deedat, bunları söylemekle, konuyla ilgili affedilmez bilgisizliğini bir defa daha açığa vurmuş olmaktadır. Çünkü, bu dört bin elyazması, Yeni Antlaşma'yı oluşturan 27 kitabın kopyalarıdır. Yüzlercesi de sözü geçen dört "İncil"in kopyalarıdır. Bu tür iddiaları okuyunca, Deedat'ın kitabını istesek bile, bilimsel bir eleştiri olarak göremeyeceğimizi, daha çok Kutsal Kitap aleyhine yazılmış bir nutuk olduğunu anlıyoruz. Öyle ki, yazarın bilgisi mi daha koyu, yoksa önyargıları mı, karar vermekte güçlük çekiyoruz.

Bu önyargısını izleyen sayfada da sergilemiş olduğunu görüyoruz. Burada, Musa'nın beş kitabını Tanrı sözü olarak göremeyeceğimizi, çünkü bunlarda sıkça geçen "Rab Musa'ya dedi ki..."gibi ifadelerin, bunları bir üçüncü kişinin yazdığını söylemektedir. Deedat'ın bir an için dahi durup Musa'nın kendisinden üçüncü kişiymiş gibi söz etmek isteyebileceğini düşünmemesi, bizce bu önyargılı tutumunun göstergesidir.

Bu gibi ifadelere bakıp Musa ile ilgili olarak söyledikleri doğru ise, yani bu sözler Musa'nın değil duyduklarını ileten bir üçüncü kişinin sözleri ise, Kuran da ne Tanrı'nın ne de bir peygamberin sözleridir. Olsa, olsa, "duyduğunu ileten bir üçüncü şahsın" sözleridir. Çünkü, benzeri ifadeler Kuran'ın sayfalarında da vardır:

"Allah, 'Ey Meryem oğlu İsa! Sana ve anana olan nimetimi an' demişti!" (Mâide/5:110).

Kutsal Kitap'taki, "Rab, Musa'ya konuştu"ifadesiyle, Kuran'daki "Allah, İsa'ya konuştu" ifadeleri arasında bir fark göremiyoruz. Kutsal Kitap'ı eleştirmek için söylenen her sözün, Kuran için de geçerli olacağı, kuşku götürmez.

Son olarak Musa, Deedat'in dediği gibi, kendi ölümünün ağıtını yakmamıştır. Tesniye kitabının 34. bölümü, halefi Yeşu Peygamber tarafından yazılmıştır. Bu adı taşıyan bir sonraki kitabın yazarı da odur.

Deedat'ın kitabının 6. bölümü dört İncil'in özgünlüğü ile ilgilidir. Söze başlarken ilk İncil'i Matta'nın yazmadığını, kitap içi kanıtların bunu gösterdiğini ileri sürüyor.[44]Neden olarak da Matta'nın kendisinden bir üçüncü şahısmış gibi söz etmesini gösteriyor. Bu doğrultuda yürüttüğü mantığın ne kadar tutarsız olduğunu daha önce de göstermiştik. Yazarının Tanrı olduğu söylenmesine rağmen, Kuran'da Tanrı'dan pek çok defa bir üçüncü şahıs gibi söz edilmektedir. Böylece bir Müslümanın Kutsal Kitap'ın herhangi birisinden, yazarı kendinden, bir üçüncü şahısmış gibi söz ediyor diye kuşkulanmasını anlayamayız.

Dahası, Deedat'ın kitabına aldığı J.B. Phillips'in Matta İncil'iyle ilgili araştırmasının önsözü de çok aydınlatıcıdır. Phillips şöyle diyor:

"Eskiler, bu İncili Havari Matta'ya atfetmiştir. Fakat bugünün dinbilginlerinin hemen hemen tümü bu görüşü reddeder... Hâlâ Matta diye rahatça isimlendirebileceğimiz yazar... sözlü bir efsane koleksiyonu olabilecek esrarengiz "Q"dan açıkça istifade etmiştir." [45]

Şimdi aşağıda sıralayacağımız şu olgulara dikkatinizi çekmek istiyorum:

1. Bu İncil'in Matta tarafından yazıldığı eskiden beri kabul edilmektedir. Bazı "dinbilginlerinin" kişisel görüşünü kabul edip İncil'in ilk yazılıp çoğaltıldığı günlerde yaşayan tanıklığını reddedemeyiz. Diğer yandan, "dinbilginlerinin hemen hemen tümü"nün bu İncil'in Matta tarafından yazıldığını kabul etmedikleri görüşüne de katılamıyoruz. Kabul etmeyenler belli bir ekole mensup araştırmacılardır. Onlar Yaradılış hikâyesine de inanmazlar. Nuh ve Tufanı efsane olarak bilirler. Yunus'un bir balığın karnında üç gün geçirdiği düşüncesi de gülünçtür, onlar için. Biz Müslüman okurlarımızın bu tür "dinbilginlerine" ne diyeceklerini düşünebiliyoruz.

Fakat yukarıda sözü geçen bu hikâyeleri tarihsel gerçekler olarak görenlerin hemen hemen hepsi bu İncil'in Matta tarafından yazıldığını da kabul eder.

2. Phillips, "bu İncil'in yazarının yine de Matta olduğu rahatlıkla söylenebilir. Çünkü makul bir alternatifi olmadığı gibi, ilk dönem kilisesinin tarihi de akla başka birini getirmemektedir" diyor.

3. Esrarengiz "Q" adlı kaynak, çağdaş "bilim adamları" öyle görmeyi tercih ettikleri için esrarengizdir. Daha doğrusu, bir efsaneden başka bir şey değildir. Böyle bir sözlü geleneğin varlığını gösteren tarihsel hiçbir kanıt yoktur.

Son olarak, Matta'nın Markos'tan kopya ettiğini, Yeşaya 37'de bulunan bir bölümün, II. Krallar 19'da tekrarlandığını belirtip, eleştiride bulunmasını ciddiye almamız mümkün değildir. Deedat, "Matta... tamamını Markos'tan kopya etmiştir! Buna rağmen Hıristiyanlar bu "toplu hırsızlığı" hâlâ Allah'ın Kelamı diye adlandırıyorlar" diyor.[46]Bunun, Kutsal Kitap'ın Tanrı Sözü olma ihtimalini tamamen ortadan kaldırdığı ifadesinin mantığını anlayamıyoruz.

Bu fikrinin akılsızlığını anlamak için, Markos İncil'inin tarihini bilmek yeter. Kilise liderlerinden Papias'ın kaydettiğine göre Markos'un İncil'i için havari Petrus kaynaklık ettmiştir.

Petrus'un, İsa'nın yaşamı ile ilgili ilk elden bilgisi, Matta'nın bilgisinden fazla idi. Petrus'un imana gelişi Matta İncil'inin 4. bölümünde anlatılmaktadır. Oysa, Matta'nın imana gelişi, daha sonraları, Petrus'un tanık olduğu birçok olaydan sonra olmaktadır ve Matta'nın 9. bölümünde anlatılmaktadır.

Bir şeyi daha unutmamamız gerekir ki, o da Petrus'un Matta yokken de sık sık İsa'yla beraber olduğudur. Örneğin, Petrus İsa'nın görünümünün değişmesine tanık olmuştur (Markos 9:2). Ayrıca Getsemani bahçesinde de bulunmuştur (Markos 14:33). Oysa her iki olayda da Matta hazır bulunmuyordu.

Matta, bilgi edinmek için daha güvenilir bir kaynak bulamazdı. Çünkü yararlandığı yine İncil metniydi. Bu yüzden onun İncil'ini geçersiz saymamız mümkün değildir.

Eğer Deedat, sözünü ettiği bu Kutsal Kitap'taki hikâyelerin İncil öncesi dönemde yazılmış, İncil dışı kaynaklarda paralelleri olduğunu gösterebilseydi, ayrıca bunların masallar, efsaneler olduklarını da kanıtlayabilseydi o zaman bu söylediklerini ciddiye alırdık. Ne var ki, böyle paraleller Kutsal Kitap'ta bulunmaz. Fakat Kuran'da bunlara rastlamak mümkündür. Tarihi gerçekler olarak anlatılan bazı hikâyelerin İslam öncesi Yahudi masallarında paralelleri bulunmaktadır. Örnek olması için sadece birini ele alalım.

Kuran Habil'in, kendi kardeşi Kabil tarafından öldürülüşünü anlatır (Mâide/5:27-32). Aynı hikâyeyi Kutsal Kitap'ın Tekvin bölümünde de buluyoruz. Ancak, bir noktada farklı oldukları görülmektedir.

"Allah, kardeşinin ölüsünü nasıl gömeceğini göstermek üzere, ona yeri eşeleyen bir karga gönderdi." (Mâide/5:31)

Yahudilerin bir masal kitabında da, Adem'in Habil için ağladığını, çünkü ölüsünü ne yapacağını bilmediğini, sonunda bir karganın eşeleyerek ölü arkadaşını gömdüğünü görünce, aynısını yapmaya koyulduğunu okuyoruz. Kargayı izleyip aynısını yapan, bu hikâyede, Adem'in kendisi olmaktadır.[47]Kuran'da ise kargayı gören Kabil'dir. Bu küçük fark dışında hikâyeler arasındaki benzerlik apaçık ortadadır. Yahudi kitabı, Kuran'dan daha eski tarihli olduğuna göre, Muhammed'in bu hikâyeyi kopya ettiği, uygun bazı değişiklikleri yaptıktan sonra ilahi ilham diye, Kuran'a yazdığı söylenebilir. Vardığımız bu yargıyı kabul etmek istemeyenler, sağlam kanıtlara dayanan bir açıklama getirmek zorundadır. Özellikle de, bunu izleyen şu ayetlerin neden burada olduğunu açıklamalıdırlar:

"Bunun için İsrailoğullarına şöyle yazdık: 'kim bir kimseyi bir kimseye veya yeryüzünde bozgunculuğa karşılık olmadan öldürürse, bütün insanları öldürmüş gibi olur. Kim de onu diriltirse (ölümden kurtarırsa) bütün insanları diriltmiş gibi olur'." (Mâide/5:32)

İlk bakışta bu ayetin daha önce anlatılan hikâyeyle bir ilgisi görünmüyor. Niye bir insanın ölümü veya kurtarılışı bütün insanlığın yokoluşu veya kurtarılışı olsun ki? Ancak bir diğer Yahudi kaynağına baktığımızda anlatılan hikâye ile, onu izleyen sözler arasındaki ilişkiyi de görüyoruz. Şimdi Mişnah adlı kitaba bakalım:

"Kardeşini öldüren Kabil ile ilgili olarak, kardeşinin kanları ağladı dendiğini görüyoruz (Tekvin 4:10). Bunun nedeni, yani tekil olarak kan değil de, kanları denmesinin nedeni, onun soyundan gelenlerin de kanı kastedildiği içindir. İnsan tek olarak yaratıldı, böylece anlasın ki, bir kişiyi öldürürse, bütün bir ırkı öldürmüş sayılsın. Diğer yandan, bir kişiyi kurtarırsa bütün bir ırkı kurtarmış sayılsın." [48]

Yukarıdaki sözleri yazan hahamın görüşüne göre, Kutsal Kitap'ta, tekil değil de çoğul olarak kanlar denmiş olmasının nedeni, sadece bir adamın değil tüm soyunun kastedilmiş olmasıdır. Bu açıklamasını oldukça spekülatif bulduğumuzu söyleyebiliriz. Fakat önemli olan, hahamın bu görüşlerinin tıpatıp aynısını, nasıl olur da Allah'tan vahiy yoluyla geldiği söylenen bir kitapta buluyoruzsorusudur. Bizim görüşümüze göre, Muhammed bunu bir Yahudi kaynağından almış, ama nereden aldığını söylememiştir. İkinci bir olasılık da, bunun kaynağını kendisi de bilmiyordu.

"Yaptığımız karşılaştırmalar bize niye Muhammed'in böyle konu dışına çıktığını göstermektedir. Kendisine hikâyeyi anlatanlar bu kuralı da birlikte aktarmışlardır." [49]

Hem Kuran'da, hem Yahudi kaynaklarında, karga hikâyesinin ardından da, bir insanın öldürülmesi ve bununla ilgili felsefenin gelmesi, Muhammed'in bilgi için bazı kaynaklardan yararlandığını, bunların Tanrı'dan olamayacağını gösterir. Öyle ki şöyle bir yargıya varmamak mümkün değildir.

"Böylece, dünyanın ilk katilinin hikâyesi, sahne arkasında duran bir Yahudinin etkisini gösteren çok bilgilendirici bir örnek oluşturmaktadır." [50]

Kutsal Kitap'ta bulunan bazı bölümlerin kitabın başka bir yerindeki paralellerindan söz edip bununla uğraşmaktansa, Deedat bize Kuran'daki bazı bölümlerin niye bu kadar Yahudi masal kitaplarına benzediğini açıklamalıdır. Bu benzeyiş o kadar ileri gidiyor ki, Yahudi kaynaklarından alıntı yapıldığı bile söylenebilir. Aksi halde biz de yukarıdaki yargıya katılmak zorunda kalacağız.

Deedat, kitabının bu bölümünü bitirmeden "Kitab-ı Mukaddes çığırtkanları" diye adlandırdığı kimselerden söz ediyor. Bunları da, kitabın "her kelimesinin hatta her virgül ve noktasının Allah'ın Sözü olduğunu ısrarla iddia edecek" kimseler diye adlandırıyor.[51]Kutsal Kitap'la ilgili aşırı iddialar öne süren fanatik insanlara şüphesiz bizim de sempatimiz yok. Ama, şimdiye kadar incelemiş olduğumuz kanıtların ışığında aynı derecede fanatik Müslümanların bulunabileceğini kabul etmesi, aksine kanıtlar ortada dururken Kuran'la ilgili aşırı iddialar ileri süren kimseleri de, "Kuran çığırtkanları" diye adlandırmasını bekleriz.

8. Kutsal Kitap'ta Çelişkiler Olduğu iddiası [s. 48]

Deedat, 7. bölüme "Mihenk Taşı" dediği bir iddiayla başlıyor. II. Samuel 24:1 ile I. Tarihler 21:1'i karşılaştırdıktan sonra, birinde Tanrı'nın Davut'u İsraillileri saymaya yönelttiğini, diğerinde Şeytanın bu işi yaptığını belirterek, burada çelişkiye dikkatimizi çekiyor. Ancak, Kuran ve Kutsal Kitap'ın teolojisiyle ilgili yeterli bilgisi olan herkes, Deedat'ın kendi bilgisizliğini sergilemekten başka bir şey yapmadığını hemen anlayacaktır. Bu konuya ışık tutması için, Kuran'ın kendisinde bile benzer bölümler bulmak mümkündür:

"Kâfirlerin üzerine onları kışkırtan şeytanlar gönderdiğimizi bilmiyor musun?" (Meryem/19:83)

Yukarıdaki ayette Allah'ın şeytanları imansızların üzerine gönderdiğini okuyoruz. Bu yüzden onları şaşkınlığa iten Allah da olsa, baştan çıkarmak için şeytanı kullanmaktadır. Kutsal Kitap'ta Deedat'ın sözünü ettiği durum için de aynı şeyi söyleyebiliriz. Davut'a karşı harekete geçen Tanrı da olsa, İsraillileri saydırması için şeytanı kullanmıştır (Bkz. s. 146-147). Kutsal Kitap'ın Eyup peygamberle ilgili hikâyesinde de bunun bir benzerini buluyoruz. Eyup 1:12'de şeytana, Eyup peygambere karşı kullanması için güç verildiğini, Eyup 2:3'te harekete geçenin Tanrı'nın kendisi olduğunu okuyoruz. İnsanlara karşı şeytanın her hareketini, Tanrı'nın hareketi olarak da görebiliriz. Çünkü, Tanrı'nın izni olmadan, şeytan hiçbir şey yapamaz. "Allah onların kalplerini ve kulaklarını mühürlemiştir" şeklindeki Bakara/2:7 ile ilgili olarak, Zamakşari'nin yaptığı şu yorum, bu konudaki son söz olabilir:

"Şimdi kabul edelim ki, şeytanın veya imansızın kalbini mühürleyen gerçekte kendisidir. Buna rağmen, bu yeteneği ve olanağı ona verdiği için, mühürleme işi Tanrı'ya atfedilmektedir." [52]

Deedat gibi acemilerin Kutsal Kitap'a karşı gereksiz hücumlara kalkıp kendisini komik duruma düşürmeden önce, Zamakşari gibi ünlü bilginlerden Kuran dersi alması gerekmektedir.

Deedat'ın değindiği diğer noktalar, örneğin II. Samuel 24:13 ve I. Tarihler 21:12'de görülen farklı rakamlar, yani birinde 3 yıllık, diğerinde 7 yıllık beladan bahsedilmesi, yazıcıların bir rakam yerine diğerini yazmalarından kaynaklanan basit hatalardır (Ayrıca bkz. s. 148). Örneğin, İbranicede 2000 için kullanılan bir küçük kelime - ki I. Krallar 7:26'da geçer - 3000 anlamında kelimeye çok benzer. Bu da II. Tarihler 4:5'te geçmektedir.[53]Tarafsız bir araştırmacı bunu bir yazıcının yanlış aktardığını hemen kabul edecektir. Deedat'ın saydığı tüm durumlarda çelişki değil, yukarıdakine benzer yazıcı hataları vardır. Bu küçük hataların, kitabın bütününü nasıl etkilediğini kimse gösterememiştir.

Eğer bunlar çelişkili ise, Kuran'da da benzerlerini bulup göstermemiz mümkündür. Örneğin, Secde/32:5'te, Allah ile bir günün bin yıl olduğunu, Meâriç70:4'te ise böyle bir günün 50.000 yıl gibi olduğunu okuyoruz. Deedat, II. Tarihler 9:25'te dört bin ahır dendiğini, oysa I. Krallar 4:26'da kırk bin ahırdan bahsedildiğini, aradaki 36.000 ahırlık farkın çok büyük olduğunu söyleyip bunu konu yapacağına, yukarıda Kuran'dan verdiğimiz örnekte görülen daha büyük farkın, 49.000 yıllık farkın açıklamasını yapsın.

9. Kutsal Kitap'ta Müstehcenlik [s. 61-66]

Bundan sonraki bölümde Deedat, Yahuda'nın Tamar'la ilişkisi - ki Tekvin 38'de geçer - ve benzeri diğer hikâyelerin, örneğin Lut'un kendi kızlarıyla ilişkisi gibi hikâyelerin üzerinde duruyor, böyle hikâyeler içerdiği için bunun Tanrı'nın sözü olamayacağını söyluyor (Bkz. s. 201-203).

Doğrusu, bu mantığını izlemekte güçlük çekiyoruz. Tanrı sözü olduğunu iddia eden bir kitabı, insanların en iyisinin dahi kötü yanları olduğunu gösteriyor diye reddetmemiz mümkün değildir. Deedat'ın işaret ettiği hikâyelerin tümü, insanların kötülüğü ile ilgilidir. İnsanların günahlarını böyle apaçık söylüyor diye Tanrı sözü değildir dememiz, nasıl mümkün olur, anlayamıyoruz. Kutsal Kitap'ın başından sonuna kadar Tanrı tam anlamıyla kutsal, adil ve sevgi dolu bir karakterde tanıtılmaktadır. Tanrı'nın bu şekilde tanıtılmasına Deedat'ın bir itirazı olmadığını görüyoruz. Bizim için önemli olan da budur. Çünkü, bizim görüşümüze göre, bir kitabın Tanrı sözü olup olmadığına bakılırken göz önüne alınması gereken nokta, Tanrı'yı nasıl tanıttığıdır. Eğer o kitap insanların günahlarını hiç bir şeyi saklanmadan ortaya döküyor ve en iyilerinin dahi kusurlu davranışlarını göz ardı etmiyorsa, Tanrı sözü olma iddiasından hiçbir şey kaybetmez. Demek ki övdüğü insanlar değil Tanrı'dır deriz. Kutsal Kitap da Tanrı'yı yüceltir, insanları değil.

Bizim dikkatimizi bir noktanın daha çektiğini söyleyebiliriz. Deedat işine öyle geldiği için Kutsal Kitap'ta anlatılan daha büyük bir kötülük ve günahtan hiç söz etmiyor. Bu da II. Samuel 11'de geçen Davut'la Batşeba'nın hikâyesidir. Davut bu kadını banyo yaparken görmüş, kendi yanına çağırtmış ve sonra onunla zina etmiştir. Bunun ardından kadının çocuğu olunca da kocası Uriah'ı öldürtüp onunla evlenmiştir.

Bu hikâye en az Deedat'ın işaret ettiği hikâyeler kadar kötüdür. Fakat bunu özenle görmezlikten gelmektedir. Niye? Çünkü Kuran'da da bu hikâye bulunmaktadır. Sad (38.) Sûresinde okuduğumuza göre, Davut'un önüne iki adam çıkar. Doksan dokuz koyunu olan biri tek koyunu olan diğer adamdan, o tek koyunu da ister. Bunun üzerine Davut kızıp bunun haksızlık olduğunu söyler. Ancak, sonradan anlar ki aslında bu hikâye kendisini yargılamaktadır. O zaman Allah, Kuran'da şöyle diyor:

"Davut, kendisini denediğimizi sanmıştı da, Rabbinden mağfiret dileyerek eğilip secdeye kapanmış, tövbe etmiş Allah'a yönelmişti. Böylece onu bağışlamıştık." (Sad/38:24-25)

Habil ve Kabil hikâyesinde de olduğu gibi ardarda sıralanan bu olayları izlemek güç olmaktadır. Sanki aralarında bir bağlantı yok gibidir. Tanrı, yaptığı şey için Davut'u nasıl yargılamıştır? Davut ne yapmıştır ki sonunda Tanrı onun tövbesini kabul etmiştir? Bu soruların cevabını Kutsal Kitap'ta buluyoruz. II. Samuel 12'de Natan peygamber Davut'a gelip koyun sürüsü sahibi zengin bir adamın, ziyafet için bir koyunun kesilmesi gerektiğinde kendi koyunlarını bırakıp tek koyun sahibi olan hizmetçisinin pek sevdiği koyununu kestiğini anlatır. Davut bu zengin adama kızınca, Natan "o adam sensin"demiştir:

"Ve Natan Davut'a dedi: O adam sensin. İsrailin Allahı RAB şöyle diyor: Ben seni İsrail ülkesine kral olarak meshettim. Ve ben seni Saul'un elinden kurtardım. Ve efendinin evini sana, ve efendinin karılarını koynuna verdim. Ve eğer bu az gelse idi, sana daha neler verirdim. Niçin RAB'BİN gözünde kötü olanı yaparak, onun sözünü hor gördün? Hititli Uriya'yı kılıçla vurdun ve karısını kendine karı olarak aldın. Ve Uriya'yı Ammon oğullarının kılıcı ile vurdun?" (II. Samuel 12:7-9)

Tanrı'nın Davut'u nasıl yargıladığı, işte şimdi anlaşılıyor. İsteyebileceğinden fazlasına sahipken, bir çok karısı varken o, hizmetçisinin tek karısını almıştır. Sonra Davut, "Rabbe karşı günah işledim" deyince, Natan da "Rab de günahını bağışladı" diye cevap vermiştir"(II. Samuel 12:13).

Kuran ve Kutsal Kitap'taki hikâyeler birbirine öyle benziyor ki, nedenlerinin aynı olduğu, yani Davut'un Batşeba ile zinasına işaret ettikleri apaçıktır. Deedat'ın bu hikâyeyle ilgilenmemesinin nedeni, her şeyden önce, bir bölümünün Kuran'da da anlatılmış olmasıdır. Ayrıca, bu hikâyenin doğruluğunu Kuran'ın da onaylamış olması, Kutsal Kitap'ta diğer peygamberlerin benzeri günahlarının bulunmasına da pek itirazımız olamayacağını gösterir.

Tüm peygamberler etten kemikten insanlardı. Bu nedenle de, aynen diğer ölümlü insanlar gibi, günaha düşmeleri mümkündür. Onların bu kötü işlerini saklamadan, ayrıcalık gütmeden, olduğu gibi anlatıyor diye Kutsal Kitap'ı eleştiremeyiz. Muhammed dahi, diğer insanlar gibi, ihtiras sahibi bir insandı. Hayatının bir döneminde dokuz karısı olmasına rağmen, onlarla sıra ile beraber olacağına, dilediği ile beraber olma arzusunu yenememiştir. Bunun üzerine Ahzâb/33:51 "vahyedilip" karılarının istediği ile keyfine göre yatmasına izin verilmiştir. Öyle ki en sevdiği karısı Ayşe, şu yorumu yapmaktan kendini alamamıştır:

"Öyle hissediyorum ki, Rabbin istek ve arzularını yerine getirmekte acele davranmaktadır." [54]

Yaşamış insanlar arasında sadece İsa Mesih, diğer insanlar gibi arzu ve isteklerine mağlup olmamıştır. Deedat, II. Timoteyus 3:16'nın ışığında anlatılan hikâyeleri hangi başlık altında toplayabiliriz diye soruyor. Bu sorusuna memnuniyetle cevap veririz:

1. Doktrin:Tüm insanlar günahkârdır. Peygamberler ve insanların en iyisi de istisna oluşturmaz. Bu nedenle İsa Mesih aracılığıyla bağışlanmaya herkesin ihtiyacı vardır.

2. Uyarı: İnsanlar Tanrı'ya karşı günah işledikleri zaman sonuçlarına da katlanmak zorundadırlar. Yahuda'nın işlediği günahtan sonra, kendileriyle ilgili hikâyelerde Yakup'un oğullarından tek yer alanı Yusuf'tur. Tekvin bölümünün başından sonuna kadar, onunla ilgili olarak anlatılan her şey, davranışlarının kusursuz olduğunu göstermektedir. Öte yandan, talihleri o kadar parlak olmayan kardeşlerinin zamanla ona yenildiklerini, önünde diz çöküp yiyecek için yalvarmak zorunda kaldıklarını, Yusuf'un ise Tanrı'ya sadakati nedeniyle galip geldiğini anlıyoruz.

3. Düzeltme:Tanrı günahlarımızı bağışlasa dahi, kendi iyiliğimiz için, bazı sonuçlarına katlanmak zorunda kalabiliriz. Davut'un zina günahı bağışlanmıştır, ama bu günahının sonucu olarak hayatında dört büyük kayıp meydana geldiğini görüyoruz. Diğer yandan, bu cezanın onun terbiyesi için olduğunu, benzeri bir şeyi bir daha yapmadığını biliyoruz

4. Doğruluk Yoluna Ulaştırma:Bu olayların tümü bize insanın doğuştan gelen bir doğruluğu olmadığını, tam aksine, eline fırsat geçmesi halinde, günahların en büyüğünü işlemeye potansiyeli olduğunu görüyoruz. Bize gerekli olan Tanrı'dan gelen doğruluktur ki, bu da ancak İsa Mesih'e imanla olur. O korkunç cinayeti işledikten sonra Davut'un şöyle dua ettiğini görüyoruz:

"Bende temiz yürek yarat, ey Allah;

Ve içimde doğru ruh tazele.

Beni önünden atma,

Ve Mukaddes Ruhunu benden alma.

Bana kurtarışının meserretini geri ver;

Ve istekli ruh ile bana destek ol." (Mezmur 51:10-12)

Günahkârlar günahlarını Tanrı'ya itiraf edip tövbe etmek ve kurtuluşları için ona güvenmek suretiyle, Tanrı'nın doğruluğunu kazanabilirler. Havari Petrus bunu şöyle ifade etmiştir:

"Günahlarınızın bağışlanması için tövbe edin, her biriniz İsa Mesih'in adıyla vaftiz olsun. Böylece Kutsal Ruh armağanını alacaksınız." (Elçilerin İşleri 2:38)

10. İsa Mesih'in Soyu [s. 70]

Deedat kitabının son bölümünda İncil'in Matta ve Luka kısımları arasında İsa'nın soyuyla ilgili çelişki bulduğunu, çünkü bu ilişkinin sıraladıkları isimlerin, birbirinden çok farklı olduğunu söylemektedir. Ona göre, isim listeleri arasında görülen bu fark, her iki yazarın da "şaşkın birer yalancı" olduğunu kanıtlamaktadır.[55]İnsanlığa verilmiş, en kutsal öğretiyi büyük bir titizlikle kaydeden bu iki insanın "şaşkın birer yalancı" olarak sunulması inanabileceğimizin ötesinde bir şeydir.

Ne var ki, biz onun Kutsal Kitap'la ilgili önyargılarını paylaşmıyoruz. Bu nedenle, konuya da daha objektif bir yaklaşımımız olacaktır. Sözümüzün başında şu hatırlatmayı yapmayı uygun buluyoruz. Her insanın soyunda, iki kol bulunduğunu söylersek yanlış olmaz. Biri babasının atalarını, diğeri anasının atalarını sayar. Yusuf İsa'nın babası değildi, ama soy işinde babası olarak görülmeliydi. Çünkü Yahudilerde önemli olan baba tarafıydı.

Bu nedenle Matta, uzun boylu düşünmeye gerek görmeden, İsa'nın soyunu Yusuf'un kolundan ele alıyor. Hikâyesinin devamında da İsa'nın velisi ve Meryem'ın kocası olarak Yusuf'un rolü üzerinde duruyor.

Deedat, laf arasında, Luka 3:23'e göre, Yusuf İsa'nın "zannedilen" babasıydı diyor.[56]İşte buradaki tek bir kelime, bize Luka İncil'inin İsa'nın soyuyla ilgili anahtarını oluşturuyor. Saydığı ataları içinde hiç kadın ismine rastlamıyoruz. İsa'nın doğumunda Meryem'in rolü üzerinde duruyor olsa bile, soyunu anlatırken, İsa'yı Meryem'in oğlu olarak değil, Yusuf'un "zannedilen" oğlu olarak gösteriyor ki, Yahudilerin geleneklerine uygun olarak baba tarafından bir soyu olsun. Ancak özenle zannedilenkelimesini de ekliyor ki, yanlış anlışılmasın, saydığı Yusuf'un değil, aslında Meryem'in soyuydu. Gördüğümüz gibi bu basit açıklama bu konuda var olduğu söylenen çelişki veya sorunları da ortadan kaldırmaktadır (Ayrıca bkz. V. Bölüm, s. 170).

"Yüzyıllar boyunca gerçekler oldukları gibi açıklansalar da, önyargıları nedeniyle gözleri görmeyen insanlar Matta ve Luka'yı çelişiyorlar diye suçlamayı sürdürmektedir." [57]

Deedat bir yandan İncil yazarları arasında çelişki olduğu iddiasını sürdürürken diğer yandan Matta'yı suçlamakta, İsa'nın ataları olarak saydığı kimseler arasında zinakârlar veya aile içi zinanın çocukları olduğunu belirtmektedir. Ayrıca bu durumun İsa'nın mutlak saflığı ve kutsallığına gölge düşürdüğünü söylemek istemektedir.[58]

Matta İncil'ini incelediğimizde İsa'nın soyunda dört kadının adının geçtiğini görüyoruz. Aile içi zina işleyen Tamar, Yahudi olmayan ve aynı zamanda fahişe olan Rahab, yine Yahudi olmayan Rut ve zinâkar Batşeba. Matta'nın saydığı dört kadının da, ahlak veya ırk açısından kusurlu olması dikkatimizi çekmektedir. Bunu maksatlı yaptığı açıktır. Onları anarken, İsa'yı küçük düşürdüğünü düşünmediği de bellidir. Böyle bir düşüncesi olsaydı, İsa'nın soyundan başka kadınları, daha saygı değer kadınları, örneğin Sara ve Rebekka'yı anardı. Matta niye özellikle onun soyunun "temizliğini" bozan dört kadın seçmiştir? Matta, bunun da cevabını çabucak vermektedir. Çünkü Yusuf'a görünen melek doğacak çocukla ilgili olarak şöyle demiştir:

"Onun adını İsa koyacaksın. Çünkü halkını günahlarından kurtaracak olan O'dur!" (Matta 1:21)

İsa'nın bu dünyaya gelişinin nedeni Tamar, Rahab, Rut, Batşeba gibi insanları kurtarmaktır. Böyle insanları kurtarmak, kurtuluşu Yahudi olup olmamasına bakmaksızın insanların tümüne sunmak için gelmiştir. Kendisi de bir fırsat çıktığında şöyle demektedir:

"Sağlamların değil, hastaların hekime ihtiyacı var. Gidin de, 'Ben kurban değil, merhamet isterim' sözünün anlamını öğrenin. Çünkü ben doğru kişileri değil, günahkârları çağırmaya geldim."

(Matta 9:12-13)

Siz, değerli okuyucumuz, eğer düşünüyorsanız, yıllar yılı gösterdiğiniz dindarca çabalar, Tanrı önünde bir çeşit doğruluk olarak sayılacaktır ve günahlarınıza bakılmayacaktır, Tanrı kutsallığına ters düşen günahlara aldırış etmez, o zaman kendi kendinizi doğru çıkarmak için gösterdiğiniz boş çabalara devam edin. İsa size yardım edemez. Aslında kimse size yardım edemez.

Fakat eğer biliyorsanız, günahlarınız çoktur; gerçek benliğinizi keşfettiniz ve gördünüz ki sizde doğruluk yoktur, sadece ve sadece kötülük vardır. Eğer bir gün bunları, bu gerçekleri kabul edecek kadar dürüst olabilirseniz, o zaman İsa'ya dönün. Çünkü O, sizin gibi insanları kurtarmak için gelmiştir. Sizi günahlarınızdan temizlemek onun elindedir.

Kutsal Kitap'ın yazarlarıyla ilgili olarak Deedat'ın soruları üzerinde uzun boylu durmak gereğini görmüyoruz. İsa, Eski Ahit kitaplarının tümünün Tanrı'dan ilham yoluyla gelen, Tanrı sözü yetkisine sahip olan kitaplar olduğunu onaylamıştır. İsa sürekli olarak, Eski Ahit kitaplarından alıntı yapmış, bu sözlere karşı gelinmeyeceğini söylemiştir (Yuhanna 10:35). Diğer yandan Kutsal Ruh, Yeni Ahit kitaplarının Eski Ahit kitapları kadar yetkili kitaplar olduğuna her yerde ve sürekli olarak tanıklık etmiştir.

Daha önce de görmüş olduğumuz gibi, Kuran da Tevratve İncilolarak adlandırılan ve Muhammed zamanında Yahudiler ile Hıristiyanların elinde bulunan kitapları, Tanrı sözü olarak tanımaktadır. Sözü edilen bu kitaplar bugün bildiğimiz Eski ve Yeni Ahit kitaplarından başkası değildir. Kimse bu gerçekleri samimiyetle inkâr edemez.

11. SONUÇ

Şimdiye kadar söylenenlerden çıkan sonuç şudur Deedat, Kutsal Kitap'ın Tanrı Sözü olmadığını kanıtlayamamıştır. Kendisinden önce bu işe kalkışan Joommal gibi, Kutsal Kitap'ın başarısız bir eleştirmeni olmaktan ileri gidememiştir.

Ayrıca, kitabının her sayfasında olumsuz bir ruh ve tutum görmek bizi üzmüştür. Kutsal Kitap'ın içerdiğini objektif olarak inceleme gayretini, kitabının hiçbir yerinde görmüyoruz. Onun hakkında tek bir iyi söz söylememektedir. Bir kimsenin Kutsal Kitap'ı baştan sona okuyup sadece kötü şeyler söylemesine şaşmamak elimizde değildir. Kitabının ilk sayfasından son sayfasına kadar okuyucu aşırı önyargılı bir ruhla karşı karşıya gelmektedir. Böyle bir tutum, kendini bir Kutsal Kitap araştırmacısı olarak tanıtan kimseye yakışmamaktadır.

Kitabının 57. sayfasında okuyucularına bizim kuruluşumuzdan bedava bir Kutsal Kitap almalarını öğütlüyor. Bu tavsiye üzerinde bize yazıp bir Kutsal Kitap edinen bir çok Müslümandan birini genç bir adamı ziyaret ettim. Gördüm ki, aynen Deedat'ın dediğini yapmış, iddia edilen çelişki ve müstehcen bölümlerini renkli mürekkeple işaretlemişti. Yalnız bir şeye dikkat ettim, İncil'i okumak, gerçekten ne öğrettiğini bulup çıkarmak gibi hiçbir çaba göstermemişti.

Haçlı seferi ruhunun çoktan gömüldüğünü umut ediyorduk. Ancak bazı Müslüman yazarların, bugünün genç Müslümanları arasında, o ruhu tekrar canlandırmaya kararlı olduklarını görüyoruz. Gerçekten de her samimi Müslümanın Kutsal Kitap'a karşı böyle bir yaklaşımı onaylamayacağını biliyoruz. Sadece hatalarını bulmak için bir kitabın peşine düşmenin başka ne anlamı olabilir ki? Bir kitabı alıp tek bir kelimesini dahi okumadan içindeki yanlışları aramaya yönelten nasıl bir kafa yapısıdır? Kutsal Kitap'la ilgili olarak bir Hıristiyan yazarın şu sözlerine kulak verelim:

"O, Tanrı'nın insanlara verdiği harika bir sözdür. Derinliği ve güzelliği, sadece onu eleştirmek için, tek gözle okuyanların dikkatinden kaçacaktır." [59]

Kutsal Kitap'a derin saygı duyan Müslümanlar da bizden kitap talebinde bulunmaktadır. Onların mektupları beni her zaman cesaretlendirmiştir. Öte yandan Müslüman yazarların tümünün, Deedat gibi olumsuz değil, daha olumlu yaklaşımları olduğunu bilmek sevindiricidir. Tanınmış bir İslami vakıf olan İslam Vakfı adlı kuruluş İslam üzerine pek çok kitap yayınlamış ve Kutsal Kitap'a yönelik tavrı da çok daha olgun ve saygı değer bir tavırdır. Yayınlarının birinde Hıristiyan inancı ile ilgili olarak şunu demekte, tüm Müslümanları da aynısını yapmaya davet etmektedir:

"Müslümanlar için Hıristiyanlığı inceleme gereğini vurgulamaya dahi gerek yoktur. Pek çok Hıristiyan araştırmacı İslamı araştırmakta, ancak pek az Müslüman ciddiyetle Hıristiyanlığı araştırmaya koyulmuş bulunmaktadır. Müslümanların içinde bulundukları durum, onların Hıristiyanlığı incelemelerini zorunlu kılmaktadır. Müslümanların burada izlemeleri gereken yol, geçmişte bazı yazarların yapmış oldukları gibi, ucuz polemiklere saplanıp kalmak değil, Hıristiyanlığı kendi kaynaklarından ve bu inancın mensuplarının düşünce ve yorumlarından yararlanarak öğrenmektir." [60]

Bunlar ne bilgece sözlerdir! Maalesef görmüş olduğumuz gibi, Kutsal Kitap'a karşı ucuz polemiklere girişen sadece geçmişin Müslüman yazarları değildir. Deedat ve Joommal gibi bazı yazarlar, bugün de aynı şeyi yapmaktadır. Yukarıdaki alıntıda ifade edilen görüşleri sadece destekleyebiliriz. Bu kitabımızda cevabını verdiğimiz yayınlar gibi yayınlardan, Hıristiyanlıkla ilgili olarak çok çarpık bir görüşten başka bir şey kazanamayacaklarını söyleyebiliriz.

Daha bilge bir Müslümanın dediği gibi Hıristiyan inancını gerçekten anlamanın tek yolu, bu inancı paylaşanların yazdığı kitapları alıp okumaktır. Aşağıdaki alıntıyı tüm samimi Müslümanların göz önünde bulundurmasını tavsiye ederim:

"İmanları sağlam ve derin Müslümanların Kutsal Kitabı okumamaları için bir neden görmüyorum. İslam'a olan inançlarının güçlü olduğunu söyleyenlere böyle yaklaşmak mümkündür. Kuran'a sahip olmaları Kutsal Kitap gibi tarihi, ahlaki ve yol gösterici, önemli, büyük, eşsiz bir kitaptan yararlanmamaları için bir neden değildir. Bir çok Müslüman, önce Kutsal Kitap'ı reddetmiş, sonra içeriğini öğrenip onu paha biçilmez bir hazine olarak görmüştür." [61]

Deedat'ın önyargılarını paylaşanlar ise, bu tutumlarını değiştirinceye kadar Kutsal Kitap'ı hiç açmasalar, daha iyidir. Onlar öyle kişilerdir ki, Kuran onları kitap taşıyan eşeğe benzetmiştir (Cuma/62:5). Eşek sırtındaki kitapların değerinden nasıl habersizse bu insanlar da yıkanmamış ellerine aldıkları kitabın ruhani değerinden habersizdirler.

Sonsuz kudret sahibi Tanrı, o büyük merhamet ve sevgisiyle hepimizin O'nun kutsal gerçeğine gelmesini sağlasın. Bu gerçek nerede olursa olsun, onu arama arzusunu bize versin. Bir Kutsal Kitap'a sahip olma ayrıcalığı olan Müslümanlar da, öğretilerini ve rehberliğini anlamak ve bilmek amacıyla okuyarak yüce gerçeklerini ve gözler kamaştıran güzelliğini görsünler.

III. BÖLÜM

YUNUS'UN İŞARETİ

GERÇEKTE NEYDİ?

(Deedat'la Yüksel'in Kitabının 2. Bölümüne Cevap - John Gilchrist)

H

em Kutsal Kitap ve hem de Kuran'a göre İsa Mesih, İsrail diyarındaki üç yıllık kısa hizmeti içinde birçok büyük mucizeler yapmıştır. Yahudilerin bir çoğu bu işaret ve harikaların gerçekleştiğini gördüklerinde O'na inandılar. Ama Yahudilerin önderleri O'na inanmayı reddettiler ve yaptığı mücizeler yaygın bir biçimde bilinse de, sık sık işaretler göstermesi hatta kendilerine gökten bir alamet göstermesi için İsa'ya baskı yapıp, O'nu sıkıştırdılar (Matta 16:1). Bir keresinde İsa onlara sadece tek bir belirti vereceğini söyleyerek kendilerini yanıtladı:

"Kötü ve vefasız kuşak bir belirti istiyor! Ama ona Yunus peygamberin belirtisinden başka bir belirti gösterilmeyecek. Yunus, nasıl üç gün üç gece o koca balığın karnında kaldıysa, İnsanoğlu da üç gün üç gece yerin bağrında kalacak."

(Matta 12:39-40)

Yunus, İsrail'in en büyük peygamberlerinden biriydi ve Tanrı onu Ninova adlı bir Asur şehrine gidip, bu şehrin başına gelecek olan felaketlerden ötürü uyarması için çağırmıştı. Ama Yunus bunu yapmak istemediğinden bir gemiye binip Tarşiş'e gitmeye hazırlandı. Ve büyük bir fırtına yüzünden gemi çok sallanıp sarsıldığında, kendi isteğiyle denize atıldı ve çok büyük bir balık onu yuttu. Balığın karnında üç gün kaldıktan sonra, balık onu canlı olarak sahile kustu ve o da hemen Tanrı'nın kendisinden istediğini yapmak için Ninova şehrine gitti.

İsa, balığın karnındaki bu üç günlük hapisten "Yunus'un belirtisi" olarak söz etmişti ve inanmayan Yahudilere vereceği tek belirtinin bu olduğunu söylemişti. 1976 yılında Durban'daki İslami Propaganda Merkezi'nde Ahmet Deedat "Yunus'un Alâmeti Neydi?"adlı bir kitapçık yayınladı (Bu kitapçık, Deedat ile Yüksel'in, Kitab‑ı Mukaddes Allah Sözü Müdür?adlı kitabında sayfa 86-94 arasında yer alıp onun "ikinci kitab"ını oluşturmaktadır) Kitapçığın başlığı okuyucuda, kitapçığın sözü edilen konuda derin bir araştırmanın ürünü olduğu ümidini uyandırıyor. Okuyucu bunun yerine Deedat'ın hiç de kendi sorusunu yanıtlamadığını ama İsa'nın söylemiş olduğu bir şeye saldırı açtığını ve bütün gücüyle bu sözleri yalanlamaya çalıştığını görüyor. Onun iddiaları tamamıyla iki varsayım üzerine kurulmuş. Bunlardan bir tanesi, eğer Yunus balığın içindeyken diri idiyse, o zaman İsa'nın da çarmıhtan indirildikten sonra mezarda diri olmuş olması gerektiği ve diğeri de İsa bir Cuma günü çarmıha gerilip ondan sonraki Pazar günü dirildiyse, mezarda üç gün üç gece kalmış olamayacağıdır. Bizler bu iki itirazı da sırasıyla ele alıp, sonra da Yunus'un belirtisinin gerçekten ne olduğu konusunun bütününü inceleyeceğiz.

1. İsa Mezardayken Ölü Mü Yoksa Diri Miydi? [s. 89]

Kutsal Kitap'taki Yunus kitabı üzerine yorum yapan Mesih inanlısı eleştirmenler, Yunus'un denizdeki balığın midesinde mucizevi bir biçimde canlı kaldığı gerçeğini kabul ederler. Bütün bu olanlar sırasında balığın midesinde hiçbir zaman ölmedi ve kıyıya çıktığında da denize ilk atıldığı zamanki kadar canlıydı.

Deedat, kitapçığında yukarıda aktarılan metinden bazı sözleri alıp, cümleyi şu biçime sokmuştur "Çünkü nasıl Yunus... İnsanoğlu da... öyle kalacaktır"ve durumu şöyle bağlamıştır:

"Eğer üç gün üç gece boyunca Yunus diri idiyse o zaman İsa'nın da kabirde diri kalmış bulunması gerekirdi, zira İsa daha önce böyle haber vermişti!" [62]

İsa, sadece kendisiyle Yunus arasındaki benzerliğin, Yunus balığın içinde, İsa'nın da yeryüzünün derinliklerinde mahsur kalma süresi olduğunu söylemişti. Deedat bu niteleyici sözleri çıkartıp İsa'nın diğer yönlerden de Yunus gibi olmuş olması gerektiğini söylemiş ve benzerlik durumuna Yunus'un balığın içinde canlı olmasını da eklemiştir. Ama İsa'nın bu konuda söylediklerinin tamamı okunursa, benzerliğin zaman etkeniyle sınırlı olduğu görülür. Yunus, balığın midesinde üç gün ve üç gecekaldığı gibi, İsa da yeryüzünün derinliklerinde bunun kadar bir süre kalacaktır. Kimse, Deedat gibi, bunu abartıp, Yunus, balığın midesinde canlı olduğu gibiİsa'nın da mezarda canlı olması gerektiği gibi bir yere çekemez. İsa böyle bir şey söylememiştir ve bu tür bir tefsir O'nun sözlerinden çıkmadığı halde O'nun sözlerinden aslında orada olmayan bir anlam çıkartılmaya çalışılmıştır. Dahası, bir başka durumda İsa, yakında çarmıha gerileceği konusundan söz ederken bu noktayı yeterli bir biçimde kanıtlayan buna benzer bir şey demiştir:

"Musa çölde yılanı nasıl yukarı kaldırdıysa, İnsanoğlu'nun da öylece yukarı kaldırılması gerekir" (Yuhanna 3:14)

Burada benzerlik açıkça "yukarı kaldırılmak"tır. Musa yılanı yukarı kaldırdığı gibi, İnsanoğlu'nun da yukarı kaldırılmasıgerekir. Biri Yahudilerin iyileşmesi için, diğeri de ulusların iyileşmesi için. Bu olayda, Musa'nın yaptığı bronzdan yılan hiçbir zaman canlı olmamıştı ve eğer Deedat'ın mantığını bu ayete uyarlarsak İsa'nın yukarı kaldırılmadan önce, çarmıhta ve çarmıhtan indirildiğinde ölü olduğunu varsaymamız gerekecek. Bu sadece mantıksız olmakla kalmaz, Yunus'la bronz yılanın durumu arasındaki tezat (birinin bütün olay boyunca canlı olması, diğerinin bir direğin üzerinde sembol olarak kullanılırken cansız olması), İsa'nın kendisiyle Yunus ve bronz yılan arasındaki benzerlikleri ancak açıkça söylediği noktalarda - üç gün ve üç gece ve direğin üzerinde yukarı kaldırılmak konularında - kullandığını gösterir. Bunun Yunus'un ölü ya da diri olmasıyla bir ilgisi yoktur, İsa'nın yaptığı karşılaştırma bu noktayı içermiyordu.

Yunus'ta zaman sürecini bildiren niteleyici sözcükleri çıkartan Deedat, İsa'nın sözlerini şu biçime sokmuş "çünkü nasıl Yunus... İnsanoğlu da... öyle kalacaktır"ve kendi ürünü olan bu sınırsız benzerlikten yola çıkarak, benzerliği balığın karnındaki peygamberin durumuna dek genişletmeye çalışmaktadır. Eğer aynı yöntemi aktarılan diğer ayete uyarlarsak, bunun tam tersi bir sonuca varıyoruz. Yöntemi diğer ayete uyarladığımızda cümle şöyle olur: "Yılan nasıl idiyse... İnsanoğlu da öyle olacaktır". Sözü geçen ayetteki yılan bronzdan yapılmış cansız bir yılandı. Bu her iki durumda da İsa'nın kendisi, Peygamber ve nesne arasındaki benzerliği yaşam ve ölüm sorusuna uzatmayı düşünmediğini, sadece kendi yaptığı benzetmeyle sınırladığını görüyoruz. Böylece Deedat'ın ilk itirazının da yüz üstü yere düştüğünü görüyoruz. Deedat'ın mantık çizgisi izlendiğinde söylediklerinin tamamen karşıtı bir sonuç otomatik olarak ortaya çıkıyor: Kendi kendine ters düşüp kendini inkâr eden hiçbir itiraz ya da iddiaya hiçbir ciddiyetle eğilinemez.

2. Üç Gün, Üç Gece [s. 90]

İsa'nın bir Cuma günü çarmıha gerildiği ve ondan hemen sonra gelen Pazar günü ise ölümden dirildiği, birkaç istisna dışında, evrensel olarak Hıristiyanlar arasında kabul edilir. Deedat yine, İsa'nın mezarda bir tek gün kaldığını (Cumartesi) ve bu zaman diliminin iki geceyi içerdiğini (Cuma ve Cumartesi geceleri) iddia etmektedir. Bu yüzden Yunus'un İşareti'ni, İsa'nın sözünü ettiği zaman etkenini de yalancı çıkartmak gayretiyle ele alıp şöyle diyor:

"İkinci olarak, İsa'nın zaman etkenini de yerine getirmediğini görüyoruz. Hıristiyanlığın en büyük matematikçisi, istenilen sonuç olan üç gün üç geceyi yerine getirmeyi başaramayacaktır." [63]

Ne yazık ki, Deedat burada, I. yüzyıldaki İbrani dili ile XX. yüzyıldaki İngilizce arasında büyük bir fark olduğu gerçeğini görmezden geliyor. Kutsal Kitap'a ilişkin konuları analiz etmeye kalktığında aynı hatayı tekrar tekrar yapmaya yatkın olduğunu gördük. O zamanlar, neredeyse iki bin yıl önce, Yahudilerin birbiri ardına gelen zaman dilimlerinden söz ettiklerinde günün herhangi bir bölümünü bir bütün gün saydıkları gerçeğini görmeye yanaşmıyor. İsa Cuma günü öğleden sonra mezara konmuş, Cumartesi bütün gün orada kalmış ve Pazar günü de tanyeri ağırmadan hemen önce dirilmiştir. Yahudi takvimine göre Cumartesi güneş battığında Pazar resmen başlamış sayılır. İsa'nın üç gün boyunca mezarda olduğu hiç şüphe götürmez.

Deedat'ın Yahudilerin gün ve geceleri sayma biçimi ve şimdiki konuşma dili ve üslûbu hakkındaki bilgisizliği, onu İsa'nın sözleri hakkında büyük bir yanlış yapmaya yöneltiyor ve aynı yanlışı O'nun üç gün ve üç gece mezarda olacağı kehaneti hakkında da yapmayı sürdürüyor. Üç gün ve üç gece deyimi yirminci yüzyıl İngilizcesinde bugün hiç kullanılmayan bir deyiştir. Bu yüzden anlamını I. yüzyıl İbranice konuşma dilinde aramamız gerektiği çok açıktır. Onu çok sonraki bir çağdaki dil yapısı ya da konuşma biçimine göre yargılayıp çevirmek, yanlış yapmamıza neden olur.

Yirminci yüzyıl İngilizcesi konuşan bizler asla gün ve gece deyişini kullanmayız. Örneğin birisi iki haftalığına bir yere gidecek olsa, onun on beş günlüğüne ya da iki haftalığına gittiğini söyleriz. İngilizce ana dili olup da onbeş gün ve onbeş geceliğine bir yere gittiğini söyleyen birine hiç rastlamadım. Bu, eski İbranicede kulanılan bir konuşma biçimiydi. Bu yüzden işin en başından itibaren çok dikkatli olup eğer biz bu konuşma biçimini kulanmıyorsak, o zamanlar onların kullanmış olduklarını varsayıp, bugün onlara doğal olarak verebileceğimiz anlamları yakıştırmamalıyız. İsa'nın yaptığı peygamberliğin anlamını, verildiği zamandaki dil ortamında aramalıyız.

Ayrıca, İbranice'de kullanılan konuşma biçiminde daima aynı sayıda gün ve gece olduğuna dikkat etmeliyiz. Musa kırk gün kırk geceoruç tuttu (Çıkış 34:28). Yunus üç gün üç gecebalinanın karnındaydı (Yunus 1:17). Eyüb'ün dostları onunla yedi gün yedi geceoturdular (Eyüp 2:13). Hiçbir Yahudinin söylemek istediği zaman dilimi bu olsa da "yedi gün ve altı gece" ya da "üç gün ve iki gece" şeklinde konuşmamış olacağını görüyoruz. Konuşma dilinde her zaman eşit sayıda gün ve gece söylenirdi ve eğer bir Yahudi üç gün ve sadece iki günü içeren bir zaman diliminden söz etmek istiyorsa üç gün üç gecediyecekti. Bunun güzel bir örneği Kraliçe Ester'in hiç kimsenin üç gün boyunca gece ya da gündüzhiçbir şey yiyip içmemesini söylediği (Ester 4:16), ama sadece iki gece geçtikten sonra üçüncü gün kralın odasına girdiği ve orucun bittiği, Tevrat'ın Ester bölümünde bulunur.

Bu da bize Yahudi terminolojisinde "üç gün ve üç gece"nin gerçekten üç tam gün ve üç tam gece anlamına gelmediğini birinci ve üçüncü günlerin herhangi bir bölümünü içerebilen bir konuşma tarzı olduğunu açıkça gösteriyor.

Burada dikkat edilmesi gereken nokta, gecelerin sayısı, sözü edilen gün sayısından gerçekte bir eksik olsa da, gece sayısının daima gün sayısına eşit bir biçimde kullanıldığıdır. Günümüzde bu şekilde bir konuşma biçimi kullanılmadığından anlamlarını çarçabuk yargılayamayız; kendi yakıştırmalarımız olan ve doğal olduğunu sandığımız yorumları da onlara mal edemeyiz.

Bunun inandırıcı delili, İsa Yahudilere üç gün ve üç gece toprağın içinde kalacağını söylediğinde, onların bu önceden bildirmenin sadece iki gece sonra gerçekleşmesini bekleyebilecekleri olarak algıladıklarında görülüyor. İsa'nın çarmıha gerildiğinin ertesi günü, sadece bir gece sonra Pilatus'a gidip:

"Efendimiz" dediler, "kendisi daha yaşarken o aldatıcının, 'Ben öldükten üç gün sonra dirileceğim' dediğini hatırlıyoruz. Bunun için buyruk ver de üçüncü güne dek mezarı güvenlik altına alsınlar." (Matta 27:63-64)

Biz olsak bu "üç gün sonra" deyişini dördüncü günde bir zaman olarak algılarız, ama o zamanın konuşma diline göre, Yahudiler bu anlatımın üçüncü günden söz ettiğini biliyorlardı ve mezarı üç tam gece boyunca güvenlik altına değil, üçüncü güne kadar, yani sadece ikinci gecenin sonuna dek güvenlik altına almakla ilgileniyorlardı. Öyleyse "üç gün, üç gece" ve "üç gün sonra" deyimlerinin bizim anladığımız gibi yetmiş iki saatlik bir zaman dilimi değil, üç günün kapsadığı herhangi bir zaman dilimi anlamına geldiği açıktır.

Günümüzde birisi bir Cuma öğleden sonra bize şimdi gidip üç gün sonra döneceğini söylese herhalde onu en erken Salıdan önce beklemeyiz. Ama İsa'nın (gerçek olsun, uydurma olsun) peygamberliğinin yerine gelmesini engelleme isteğindeki Yahudiler, mezarı sadece üçüncü güne kadar, yani Pazar gününe kadar, güvenlik altına almakla ilgileniyorlardı. Çünkü "üç gün sonra" ve "üç gün, üç gece" deyimlerinin anlamının harfi harfine gerçekten öyle olmadığını sadece kendi günlerindeki konuşma biçimi olduğunu biliyorlardı.

Önemli olan, bizim bugünkü konuşma biçimimizde hiçbir yeri olmayan o günkü konuşma biçimini nasıl anladığımız değil, Yahudilerin bunu o günkü konuşma biçimlerine göre nasıl anladıklarıydı. Havariler İsa'nın üçüncü gün, yani sadece iki gece geçtikten sonra Pazar günü, ölümden dirildiğini cesaretle söylediklerinde (örneğin Elçilerin İşleri 3:14-15; 10:40) hiç kimsenin, Deedat gibi, peygamberliğin yerine gelmiş sayılabilmesi için üç gece geçmesi gerektiğini söyleyerek onların tanıklığına karşı çıkmaması çok anlamlıdır. O günün Yahudileri kendi dillerini çok iyi bir biçimde bilirlerdi ve Deedat ancak zamanın dilbilimi ve konuşma biçimi hakkında bilgisiz olduğundan İsa'nın yaptığı peygamberliğe saldırmaya cüret edebiliyor, çünkü ona göre üç gün ve üç gecenin yetmiş iki saat olması gerekiyor (burada Yunus'un balığın karnındaki süresinin de aynı şekilde üç tam gün ve üç tam geceyi kapsamadığını belirtmeliyiz).

İsa'nın Yahudilere sunduğu belirti hakkındaki Deedat'ın zayıf itirazlarına gerekli yanıtı verdiğimize göre şimdi Yunus'un belirtisinin kesinlikle ne olduğuna bakmaya başlayabiliriz.

3. Ninova Halkına Verilen Belirti: Yunus

Tanrı Yunus'u, kötülüklerinden ötürü o şehri mahvedeceği hakkında uyarmak için Ninova'ya yolladığında iki önemli olay oldu. Bunlardan birincisine biraz önce de kısaca bakmıştık; peygamberin denize atılıp, balığın karnında üç gün süresince yolculuk edişidir. Bu aşamada öyküyü Kuran'da anlatıldığı üzere kaydedip, bunu Kutsal Kitap'taki Yunus öyküsüyle karşılaştırmak ve öykülerin ne dereceye kadar birbirine uyduğunu görmek yararlı olacaktır. Kuran'daki anlatım şöyle:

"Doğrusu Yunus da peygamberlerdendir. Dolu bir gemiye kaçmıştı. Gemide olanlarla karşılıklı kura çekmişti de yenilenlerden olmuştu, bu sebeple denize atılmıştı. Kendisini kınarken onu bir balık yutmuştu. Eğer Allah'ı tesbih edenlerden olmasaydı, tekrar diriltilecek güne kadar balığın karnında kalacaktı. Halsiz bir halde iken kendisini sahile çıkardık. Onun için, geniş yapraklı bir bitki yetiştirdik. Onu, yüz bin veya daha çok kişiye peygamber olarak gönderdik. Sonunda ona inandılar, bunun üzerine biz de onları bir süreye kadar geçindirdik."

(Saffat/37:139-148)

Burada hangi olayın hangisinden sonra geldiği belli olmadığından öykü parçalanmıştır. Ancak Kutsal Kitap'taki Yunus kitabında anlatımın tamamını, doğru bir şekilde öykünün birbirine örülmüş kısımlarını anlatır buluyorsunuz. Hepsini boğulma tehlikesiyle karşı karşıya bırakan fırtınanın nedeninin ne olduğunu öğrenmek için, Yunus gemideki diğer askerlerle birlikte kura çekmeye razı oldu. Kura kendisine çıktı ve bu yüzden denize atıldı ve hemen ardından da büyük bir balık tarafından yutuldu. Üç gün sonra balık kıyıya gidip onu karaya çıkarttı. Yunus hemen Ninova'ya gidip şehrin kırk gün sonra yok edileceğini ilan etmeye başladı.

Diğer büyük olay, bütün şehrin korkunç uyarıyı duyduklarında kralından bütün esirlerine dek tamamen tövbe etmesiydi. Ama şehir halkının günahlarından tövbe ettiğini görünce Yunus hayret verici bir biçimde kızdı, çünkü Tanrı'nın merhametli olduğunu ve büyük bir olasılıkla şehri bağışlayacağını biliyordu. Milliyetçi bir İbrani olarak şehrin mahvolmasını istiyordu, çünkü Ninova Asurluların en büyük şehriydi ve İsrail halkı için sürekli bir tehlike oluşturuyordu. Günün sıcağında şehrin yıkılmasını izlemeyi umarak bir tepeye çıktı ve Tanrı da büyük bir asma kabağınının başının üstünde biterek ona gölge vermesini istedi. Ama ertesi gün Tanrı kabağın sapını yiyip onu kurutması için bir kurt yolladı. Yunus bu duruma çok kızdı ama Tanrı ona şöyle dedi:

"Sen emeğini çekmediğin ve büyütmediğin asma kabağına acıyorsun, o kabak ki bir gecede çıktı ve bir gecede yok oldu; ya ben, Ninova için, o büyük şehir için acımayayım mı? O şehir ki orada sağını ve solunu seçemeyen yüz yirmi binden ziyade insan, birçok da hayvan var." (Yunus 4:10-11)

Bu öykünün ikinci büyük olayı, yani bütün Ninova şehrinin tövbe edişi, Asurluların Tanrı'yı tanımayıp O'ndan korkmadıklarını ve Yunus'un sözünü dinleyip getirdiği uyarıya kulak vermeleri için hiçbir belirli nedenleri olmadığı göz önüne alınınca, çok daha dikkate değer bir olaydır. Yunus'un uyardığı gibi şehrin kırk gün içinde yok olacağın hakkında hiçbir belirti yoktu. Yaşam, hava ya da diğer unsurlar tehlikenin yakın olduğu hakkında hiçbir öneride bulunmadan, günbegün normal bir biçimde akıp gidiyordu.

Nuh'un zamanında, yeryüzünü büyük bir sel alıp götürmeden önce olduğu gibi şehrin etrafında fırtına bulutları yoktu. Ninova çok kuvvetli bir şehirdi ve hiçbir şekilde askeri bir tehlike altında değildi. Şehrin duyduğu tek şey bir Yahudi Peygamberin tek başına "daha kırk gün var ve Ninova yıkılacak"diye ilan edişiydi (Yunus 3:4).

Sık sık "bu gece dünya sona erecek" diyen levhalarla gezen sakallı ihtiyarlar hakkında karikatürler görürüz ve sokaklarda bu tür mesajlarla dolaştıklarında da herkes için eğlence konusu olurlar. Ninova'lılar Yunus'un bu din çılgınlarından biri olduğunu düşünebilirlerdi ve onun besbelli olan içtenliği onları eğlendirse de uyarısının içeriği kendilerini öfkelendirebilirdi.

Havari Pavlus Atina'ya gittiğinde aynen böyle karşılanmıştı. Ettiği vaazlara yanıt olarak bazıları, "Bu lafebesi ne demek istiyor?"dediler (Elçilerin İşleri 17:18). İbrani peygamberi Yunus'u dinleyen Ninova halkı, Atinalıların havari Pavlus'la eğlendiği gibi onunla eğlenebilirlerdi. "Galiba yabancı ilahların haberciliğini yapıyor"(Elçilerin İşleri 17:18). Ama biz durumun öyle olmadığını görüyoruz:

"Ve Ninova halkı Allah'a inandılar; ve oruç ilan ettiler ve büyüğünden küçüğüne kadar çullar sarındılar." (Yunus 3:5)

Kralın tahtından, sıradan adamların en sonuncusuna kadar yüzlerce Ninova'lı Yunus'u tamamıyla ciddiye aldı, büyük bir içtenlikle tövbe etti ve başlarına gelecek olan felaketin olmaması için ellerinden geleni yaptılar. Yunus hiçbir şekilde kısa ve basit uyarısının gerçekliği hakkında onları ikna etmeye çalışmadı, sadece onu bir gerçek olarak ilan etti. Onlara, eğer tövbe ederlerse, Tanrının şehirlerini bağışlayacağına dair güvence de vermedi. Hatta tam tersine kendi isteği ve beklentisi, Ninova'lılar onu ciddiye alsalar da almasalar da Tanrı'nın uyarısınca şehrin yok edilmesiydi.

Neden o zaman bütün bir şehir Tanrı'nın kendilerini bağışlayacağını umarak tövbe ettiler (Yunus 3:9)? Yahudi tarihçiler bu öykü tarafından büyülenmiştir ve bunun tek olası açıklamasının, Yunus'un itaatsizliği yüzünden Tanrı'nın gazabı olarak bir balık tarafından yutulduğunu ve normal olarak böyle bir durumda ölmesi gerekirken Tanrı'nın merhametle onun ölmesine izin vermediği ve üçüncü günde onu balığın midesinden kurtardığını bilmeleri olduğu sonucuna varmışlardır. Sadece bu, Yunus'u ne kadar ciddiyetle dinlediklerini ve eğer tövbe ederlerse kendilerine merhamet edileceği hakkındaki ümitlerini açıklayabilir.

Yahudi tarihçiler Ninova'lıların, eğer Tanrı kendisine itaatsizlik ettiklerinde sevgili peygamberlerine böyle yaparsa, şehirleri Tanrı'ya karşı büyük bir kin, kötülük ve günah içindeyken kendilerinin neler bekleyebileceklerini tartmış olabilecekleri sonucuna varıyorlar.

Yahudilerin mantığı doğruydu. İsa, Ninova'lıların Yunus'un başına gelenleri bildiklerinden ötürü tövbe ettiklerini doğrulamıştır. İsa bunu şöyle diyerek açıklığa kavuşturmuştur:

"Yunus Ninova halkı için bir belirti olmuştu" (Luka 11:30)

İsa bunu söyleyerek Yunus'un başından geçenler ve Ninova halkının tövbe edişi öykülerinin doğru olduğuna ve tarihsel gerçekliklerine, onay mührünü basmıştır. Aynı zamanda, Ninova'lılar Yunus'un başından geçenleri ve harikulâde bir biçimde kurtarılışını duydukları ve bu yüzden de mesajını tamamıyla ciddiye alıp, tövbe ederlerse aynı şekilde kurtarılmayı umdukları teorisinin de doğruluğunu göstermiş oldu. Yunus'un Ninova halkı için bir belirti olduğunu söyleyerek, şehrin Tanrı'nın asi bir İbrani peygamberine çok yakın bir geçmişte yaptıklarından haberdar olduğunu çok açık bir dille belirtmiştir. Bu, Ninova'lıların neden Tanrı'nın önünde bu kadar içtenlikle tövbe ettiklerini açıklamıştı.

Ama İsa'nın bu sözleri söylerken yapmak istediği sadece Yahudilerin düşüncelerini kanıtlamak değildi. İsa, Yunus'un zamanında neler olduğunu ve şimdi olanların da kendi neslindeki İsrail halkına uyarlanabilirliğini ve buna benzer bir belirtinin verilip aynı şekilde inananları kurtuluşa eriştireceğini, inanmayanları ise helaka götüreceğini göstermek istiyordu.

4. Yunus'un Belirtisinden Başka Bir Belirti Verilmeyecek

Hem Kuran ve hem de Kutsal Kitap'a göre İsa, İsrail halkı arasında birçok belirtiler ve harikalar gösterdi (Mâide/5:110; Elçilerin İşleri 2:22). Bu işleri inkâr edemedikleri halde (Yuhanna 11:47) yine de sonuna dek O'na inanmayı reddettiler. İsa hizmetini bitirirken, O'nun aralarında yaptığı bütün şeylere olan tepkilerini okuyoruz:

"Gözleri önünde bunca mucize yaptığı halde O'na iman etmediler." (Yuhanna 12:37)

Yahudilerin tekrar tekrar gelip O'ndan bir belirti istediklerini okuyoruz (Matta 12:38) ve bir keresinde de kendisinden onlara gökten bir belirti göstermesini istediler (Matta 16:1). Diğer zamanlarda da onu şu tür sorularla bezdirdiler:

"Bunları yaptığına göre bize nasıl bir mucize göstereceksin?"

(Yuhanna 2:18)

"Görüp sana iman etmemiz için nasıl bir mucize yaratacaksın? Ne yapacaksın?" (Yuhanna 6:30)

O çağdaki Greklerin çoğunun evvela filozof olmalarına karşın, Yahudiler her iddianın mucize ve belirti yaratmayla kanıtlanmasını istiyorlardı. Havari Pavlus'un mektuplarından birinde haklı olarak söylediği gibi:

"Yahudiler doğa üstü belirtiler ister, Grekler ise bilgelik ararlar."

(I. Korintliler 1:22)

Yahudiler İsa'nın Mesih olduğunu iddia ettiğini biliyorlardı. Öyleyse, bu iddialarını kanıtlamak için mucizeler yapsın, dediler. İsa o zamana dek zaten bir sürü büyük mucize yaptığı halde, hâlâ tatmin olmamışlardı. O'nun sadece beş arpa ekmeği ve iki balıkla beş bin erkeği doyurduğunu gördükleri halde (Luka 9:10-17) Musa'nın da buna benzer mucizeler yaptığını söylediler (Yuhanna 6:31). Gerçekten seçilmiş Mesih olduğunu nasıl kanıtlayabileceğini sordular. Musa'dan daha büyük olduğunu kendilerine göstermek için ne gibi bir işaret gösterebilirdi?

O günlerde insanlar büyük belirti ve işaretlerle kolay kolay ikna olmuyorlardı. Musa elindeki değneği bir yılana dönüştürdüğünde, Firavun'un sihirbazları da aynısını yaptılar. Sihirbazlar Musa'nın suyu kana çevirişini ve Nil nehrinden kurbağa sürüleri getirmesini de taklit ettiler. Ancak Musa yerin tozundan binlerce tatarcık çıkarttığında, sihirbazlar: "Bu Allah'ın parmağıdır"dediler (Çıkış 8:19) çünkü kendileri aynısını yapamıyorlardı.

Aynı şekilde Yahudiler de ancak İsa eski zamandaki peygamberlerden daha çok ve daha büyük mucizeler yapabildiğinde O'nun iddialarını ciddiye almayı düşünüyorlardı. O'nun beş bin erkeği doyurduğunu, cüzamlıları ve doğuştan kör olanları iyileştirdiğini, felçlileri yürüttüğünü, cinleri çıkarttığını ve sonunda dört gündür ölü olan bir adamı diriltiğini görmüşlerdi. Bu mucizeleri kabul etmişlerdi.

Ama bütün bunların hepsi onları tatmin etmemişti, çünkü öbür peygamberlerin de buna benzer mucizeler yarattıklarını görmüşlerdi. İsa kendilerine bütün bunlardan daha ağır basan nasıl bir mucize gösterebilirdi? Gerçekten Mesih idiyse, bütün bunlardan daha büyük işler yapabilmeliydi. Musa atalarına gökten ekmek vermişti. Ve Mesih'in de benzeri şeyler yapabileceği önceden bildirildiğinden (Tesniye 18:18; 34:10-11) sonunda İsa'ya gelip, kendilerine,"gökten bir belirti göstermesini istediler" (Matta 16:1). İsa onların bu kadar belirtiye düşkün olmalarına karşılık şöyle cevap verdi:

"Bu kuşak kötü bir kuşaktır. Belirti arıyor. Ama ona Yunus'un belirtisinden başka bir belirti gösterilmeyecektir."

(Luka 11:29-30)

İsa'nın dünyanın kurtarıcısı, Mesih olduğunu kendilerine hiç şüphesiz bir biçimde kanıtlayacak bir belirti istiyorlardı. Burada İsa onlara açık bir yanıt veriyor ve önlerine iddialarını kanıtlayacak bir tek belirti koyuyor: Yunus'un Belirtisi. Daha önce bundan söz ettiysek de bu noktada ona yeniden bakmamız yararlı olacaktır:

"Yunus, nasıl üç gün üç gece o koca balığın karnında kaldıysa, İnsanoğlu da üç gün üç gece yerin bağırında kalacak."

(Matta 12:40)

Burada İsa iddialarının kanıtını çok açık bir biçimde gösteriyor. Yunus üç gün üç gece balığın karnında idi. Bu yalnızca Ninova için bir belirti olmakla kalmayıp, İsa'nın kendi halkına ve sadece onlara da değil, bütün çağlardaki bütün insanlara olacağı belirtiyi de önceden temsil ediyordu. İsa da "yerin bağrında" buna benzer bir süre kalacaktı. Bunun anlamı neydi? Ölü mü olacaktı? Neden orada üç gün kalması gerekiyordu? Bu iddia karşısında Yahudilerin kafaları herhalde çok karışmıştı ama İsa'dan her belirti istediklerinde O onlara Yunus'un belirtisinden başka bir belirti verilmeyeceğni vaat etmişti. Onlarla birlikte iken olan bir olay sırasında bunun anlamını kendilerine açıkça söyledi.

5. "Bu Tapınağı Yıkın Ve Üç Günde..."

İsa, Yahudilerin Kudüs'teki, içinde Tanrı'nın izzetinin olduğu ve İslamiyet'te de Beytül Mukaddes olarak geçen büyük tapınağı bir dua evi olmaktan çıkarıp bir ticarethaneye dönüştürdüklerini görünce, orada para bozanları, koyun, sığır ve güvercin satanları dışarı attı. Yahudiler de O'na: "Bunları yaptığına göre, bize nasıl bir mucize göstereceksin?" diye sordular."(Yuhanna 2:18)

Yani, sen bir insan olduğun halde, hangi yetkiyle yaşayan Tanrı'nın tapınağına girip, oranın Efendisi gibi davranabiliyorsun? Bir kez daha kendisinden bir belirti istediler ve İsa da onlara aynı belirtiyi vaat etti:

"Bu tapınağı yıkın, üç günde onu yeniden kuracağım."

(Yuhanna 2:19)

İsa onlara bir kez daha Yunus'un belirtisini vermişti. Yine karşımıza üç günlük zaman dilimi çıkıyor ama şimdi buna bir şey daha ekleniyor. Yahudilere tapınağı yıkmalarını söyleyip onlara meydan okuyor. Daha önce kendisinin yerin bağrında üç gün kalacağını söylemişti, şimdi ise Tanrı'nın tapınağının üç gün için yıkılıp sonra yeniden kurulacağını söylüyor. Bunun üzerine Yahudiler,

"Bu tapınak kırk altı yılda yapıldı, sen onu üç günde mi kuracaksın?" dediler. (Yuhanna 2:20)

Aslında bu aptalca bir soruydu. İsa'nın yaptığı şeyi onaylayabilmek için kendisinden doğaüstü bir belirti istediler. Eğer, "Bu tapınağı yıkın ve kırk altı yılda size bir yenisini kurayım" deseydi, bu o kadar da büyük bir belirti olmazdı. Ama İsa onu sadece üç günde kuracağını söylemişti. Bu onlar için şüphesiz İsa'nın olduğunu iddia ettiği her şeyi gerçekten olduğunu kanıtlayıp göstercek bir belirti olacaktı.

Bu İsa'nın söylediği sözlerin en önemlilerinden biriydi ve eğer O'nun sözleri içinde Yahudilerin kafasında silinmez bir iz bırakanı var idiyse, bu da oydu.

Yıllar sonra İsa mahkemeye çıkarıldığında, O'na karşı tanıklık eden iki kişi de bu unutulmaz iddiayı aktardı. Biri "Bu adam,"dedi, "Ben Tanrı'nın tapınağını yıkıp üç günde yeniden kurabilirim"dedi (Matta 26:61). Diğeri, "Biz O'nun, 'Elle yapılmış bu tapınağı yıkıcağım ve üç günde elle yapılmamış başka bir tapınak kuracağım' dediğini işittik"dedi (Markos 14:58). Bu adamların ikisi de İsa'nın sözlerini tamamen yanlış anladıklarından ve bu sözlerin anlamını bir türlü anlayamadıklarından, İsa'nın sözlerini çarpıtmışlardı. Ama çok önemli bir iddia olduğunun farkındaydılar.

Hatta İsa çarmıha gerildiğinde bazı Yahudi kâhinler O'nunla alay edip, "Hani sen tapınağı yıkıp üç günde yeniden kuracaktın? Hadi kurtar kendini!"dediler (Matta 27:40). İsa göğe çıktıktan bir süre sonrasına dek bile Yahudiler hâlâ O'nun bu sözlerini konuşuyorlar ve İsa'nın yeniden gelip Kutsal Yeri yıkacağının bir Hıristiyan inancı olduğunu düşünüyorlardı (Elçilerin İşleri 6:14).

Yahudilerin, "bu tapınağı yıkın ve üç günde onu yeniden kuracağım"sözlerine aşırı ilgi göstermesi, bu sözlerin aslında ne kadar önemli olduğunu gösteriyor. Ama bu Yahudiler kendisiyle bu şekilde alay ettikleri sırada bile, İsa'yı çarmıha gererek bu işi kendilerinin gerçekleştirdiklerini; ve bunu izleyen üçüncü gün O'nun dirildiğini öğreneceklerinin farkında değildiler. İsa, "Bu tapınağı yıkın"dediğinde, şehirdeki büyük binadan değil kendi vücudundan söz ediyordu. Yuhanna, Yahudilerin tapınağın inşa edilmesinin kaç yıl sürdüğü yolundaki yanıtları hakkında şöyle söylemiştir, "Ama İsa'nın sözünü ettiği tapınak kendi bedeniydi" (Yuhanna 2:21).

İsa üç gün yerin bağrında olacak olanın kendisi olduğunu söylemişti ve Yahudilerle konuşurken de temizlemiş olduğu Kudüs'teki tapınaktan değil kendisinden söz ettiği belliydi. Ama neden kendisinden tapınak olarak söz etti? Yanıtı bulabilmek için O'nun hizmeti ve kişiliği hakkında birazcık bilgi sahibi olmak yeterlidir. Yahudiler O'nun Mesih olduğunu kanıtlamasını ve bunu yapabilmek için de bütün diğer peygamberlerden daha büyük olduğunu mucizelerle göstermesini istiyorlardı. İsa yanıtında onlara sıradan bir peygamber olmadığını göstermeye çalıştı. Kudüsteki tapınakta Tanrı'nın izzetinin sadece bir göstergesinin varlığı bulunuyordu, ama İsa hakkında şöyle söylenmişti:

"Tanrı, doluluğunun tümünün O'nda bulunmasını uygun gördü... Görülmez Tanrı'nın görüntüsü O'dur... Çünkü Tanrılığın bütün doluluğu bedence Mesih'te bulunuyor."

(Koloseliler 1:19, 15; 2:9)

İsa'nın söylediği şuydu: Tanrı'nın doluluğunun tümünün bedenimdedir, beni öldürün ve üç gün sonra kendimi dirilterek Tanrı'nın evi olan bu Tapınağın Rabbi ve Efendisi olduğumu size yetecek biçimde bol bol kanıtlayacağım.

6. Yunus'un Belirtisinin En Büyük Anlamı

Şimdi İsa'nın onlara neden bu bir tek belirtiyi, Yunus Peygamberin belirtisini verdiği daha kolay anlaşılıyor. Ölümü, mezara konuluşu ve ölümden dirilişi, onlara Mesih olduğunu kanıtlayacaktı.

Daha önce Yahudilerin iddialarını kanıtlaması için İsa'dan gökten bir mucize, tarihteki bütün peygamberlerin yaptıklarından daha büyük bir mucize göstermesini istediklerini görmüştük ve kişi tarihteki bütün peygamberlerin mucizelerine baktıkça, Yunus'un belirtisinin önemini daha da çok anlıyor. Biraz önce sözünü ettiğimiz gibi, İsa'nın tutuklanıp mahkemeye çıkarılmadan önce yaptığı en büyük mucize, dört gündür ölü olan Lazar'ı diriltmesiydi. Ama bu, Yahudileri ikna etmeye yetmemişti (Yuhanna 12:9-11). Bu tür şeyler peygamber Elişa'nın zamanında da olmuştu.

Ama bir insan ölü bir adamı yeniden yaşama döndürmekten daha büyük bir şeyi başarabilir mi? Bundan daha büyük sadece bir tek şey olabilir. Bir adam öldükten sonra kendini diriltip yeniden yaşayabilirse, bu tabii ki daha büyük bir mucize olur ve bu mucize İsa'dan önce hiçbir peygamber tarafından yapılmamıştı.

Yaşayan peygamberler ölüleri diriltmişlerdi ama İsa'nın onlara vaat ettiği belirti Mesih'in kendisini ölümden dirilteceği idi. Yunus'un belirtisi buydu. Yahudiler çarmıhın altında durup onunla "Hani sen tapınağı üç günde yeniden kuracaktın!"(Matta 27:40) diye alay ettiklerinde İsa'nın birkaç saat içinde öldükten sonra üçüncü gün kendisini dirilteceğinin, kendisinin gerçekten de Tanrı'nın son ve esas tapınağı olduğunu; içinde bütün evrenin yaratıcısı, yaşayan Tanrı'nın bütün doluluğuyla var olduğu Mesih olduğunu, karşı konulamaz bir delille kanıtlayacağını bilmiyorlardı. Yunus nasıl yeniden yeryüzünde yaşamak üzere denizin derinliklerindeki balığın karnından çıktıysa, İsa da ölecek, mezara konacak ve üçüncü gün ölümden dirilecekti. Bir keresinde İsa şöyle söyleyerek bunu Yahudilere açıkladı:

"Canımı, tekrar geri almak üzere veririm. Bunun için Baba beni sever. Canımı kimse benden alamaz; ben onu kendiliğimden veririm. Onu vermeye de tekrar geri almaya da yetkim var. Bu buyruğu Babamdan aldım." (Yuhanna 10:17-18)

İsa üçüncü gün kendisini ölümden dirilteceğini açıklamakla kalmadı, aynı zamanda kendisinden önceki bütün peygamberlerden daha büyük olduğunu da sık sık gösterdi. Yahudiler O'na, "Yoksa sen babamız İbrahim'den üstün müsün?"diye sorduklarında (Yuhanna 8:53), İsa şöyle ekledi; "İbrahim doğmadan önce, ben varım" (Yuhanna 8:58). Aynı şekilde Samiriye'li kadının ona, "Sen atamız Yakup'tan daha büyük müsün?"diye sorduğunda İsa, Yakup'un Samiriye diyarında insanların içmesi için bir kuyu yaptığı halde, kendisini içenlerin bir daha asla susamayacakları, diri suyun kaynağını insanların içlerine koyacağını söyledi (Yuhanna 4:14).

Musa O'nun hakkında yazmış olduğu için Musa'dan daha büyük olduğunu söylemiştir (Yuhanna 5:46). Davut'tan daha büyüktü, çünkü Kutsal Ruh tarafından esinlendirilen Davut, Mesih'e "Rab'bim"diyor (Matta 22:43). Süleyman ve Yunus peygamberlerden daha büyük olduğunu söylemiştir (Matta 12:6), çünkü tapınak Tanrı'nın varlığının sadece bir göstergesini içerirken Tanrı'nın doluluğunun bütünlüğü O'nun bedeninde bulunuyordu.

Kimse Süleyman'dan daha bilge olmamıştı, ama İsa, Tanrı'nın bilgeliğinin ta kendisidir (I. Korintliler 1:24). Yunus Ninova halkının cezasının ertelenmesine neden olmuş ama İsa, kendisine itaat eden herkes için sonsuz kurtuluş kaynağı olmuştur (İbraniler 5:9).

Birçok peygamber gelip geçtiği halde sadece bir tane Mesih olacaktı. Peygamberler birçok belirti ve mucize yaptıkları halde, Mesih en büyük belirtiyi kendine saklamıştı. Yunus'un balığın karnında olması, İsa'nın ölümden dirilmesinin önceden verilen bir simgesiydi. Bu yüzden İsa kendisinin gerçekten Mesih olduğunun kanıtı olarak sadece bu belirtiyi vermişti.

Bu da bizi Deedat'ın yazdığı başka bir kitapta, "İncil'de İsa'nın çarmıha gerileceği hakkında Yunus'un belirtisinden başka hiçbir açık şey yazılmadığı" iddiasını ele almaya götürüyor (Ahmed Deedat, İsa Çarmıha Gerilmiş Miydi?Sayfa 33). Bu sözleri, Kitab‑ı Mukaddes Allah Sözü Müdür?adlı kitabında yaptığı gibi, İsa'nın çarmıhtan canlı indiğini, mezarda dinlendiğini ve her nasılsa yeniden sağlığını kazandığını kanıtlamak için yazdıklarına çok benziyor.

Eğer İsa sadece ölüme çok yakın olduğu için Romalı askerler tarafından ölü sanıldığından çarmıhtan diri olarak indirilip, havarileriyle gizli toplantılar ve değişik kılıklara girmek suretiyle (Deedat'ın iddia ettiği gibi) yaşamını sürdürdüyse, bizler "bu ne biçim bir belirti?" diye sorabiliriz. Deedat'ın iddialarını ciddiye alırsak, İsa'nın tamamen bir rastlantı sonucu ölümden kurtulduğu ve doğal bir biçimde iyileştiği sonucuna varmamız gerekecek. Bu, kendisinden önce gelmiş geçmiş peygamberlerin yaptığı bütün mucizelerden daha büyük bir mucize bile olmazdı. Deedat'ın Yunus'un belirtisini analizi, hiçbir belirti ortaya koyamıyor!

Diğer taraftan Kutsal Kitap'taki çarmıha gerilme hikâyesini olduğu gibi ele alırsak ve İsa'nın çarmıhta ölüp, üçüncü gün ölümden dirildiğini kabul edersek, o zaman, İsa'nın bütün iddialarının doğru olduğuna dair elimizde kesin ve ispat edilmiş bir kanıt olur. Diğer peygamberler ölü insanları dirilttiler ama sadece İsa kendini ölümden sonsuz yaşama diriltti, çünkü o cennete çıktı ve neredeyse yirmi yüzyıldır da orada. Yunus'un Belirtisinin gerçek anlamını sadece bu olayda buluyoruz ve İsa'nın neden bunu Yahudilere verdiği tek belirti olarak ayırdığını anlamaya başlıyoruz.

Buna göre Deedat'ın İsa'nın çarmıhtan canlı indiği teorisi hakkındaki bu son iddiası aslında o teorinin aleyhinde bulabileceğimiz en güçlü kanıtı oluşturuyor.

Deedat'ın bu kitapçıklarında yazılanları delillerle çürütmek kolay olduğu halde, konuyu burada bırakamayız, çünkü İsa'nın verdiği belirti bütün çağlarda yaşamış bütün insanlar içindir. Yunus'un denizin derinliklerindeki balığın karnındaki yolculuğu Ninova'lılar için Yunus'un sözlerinin doğruluğunu kanıtladığı gibi, İsa Mesih'in de ölümü, mezara konuluşu ve dirilişi bütün çağlardaki bütün insanlar için O'nun kurtuluş misyonunun doğru olduğunu kanıtlamıştır. O'na Rab ve Kurtarıcı olarak inanmayı kabul etmeyenler için İsa'nın bütün insanlığın kurtarıcısı olduğu hakkında başka hiçbir kanıt gösterilmesine gerek yoktur.

Yine de bu belirtinin anlamını anlayan ve İsa'ya inanmaya ve yaşamları boyunca o'nu Kurtarıcı ve Rab olarak kabul etmeye hazır olanlara harika bir güvence verilmektedir: Tövbe eden Ninova'da hiç kimsenin ruhu mahvolup ölmediği gibi, sizin için ölüp, siz de O'nunla göklerdeki egemenliğinde sonsuza dek birlikte yaşayıp, O yeryüzüne yeniden döndüğünde yüceltilmiş olarak görünesiniz diye üçüncü gün ölümden dirilen İsa'ya bütün yaşamınızı verirseniz, sizinki de mahvolup ölmeyecektir.

DİPNOTLAR

IV. BÖLÜM

TAŞI KİM OYNATTI?

(Deedat'la Yüksel'in Kitabının 3. Bölümüne Cevap - John Gilchrist)

1977 yılında Deedat, Frank Morison tarafından yazılan Taşı kim Oynattı?kitabının başlığını kendisine mal eden küçük bir kitapçık yazdı. Kitabın büyük bir kısmı İsa'nın çarmıhtan diri olarak indiği kuramını kanıtlama çabasına atfedilmiş ve bizler bu kuramın hiçbir tutar yanı olmadığını şimdiye kadar gördüğümüzden Deedat'ın ileri sürdüğü noktaları uzun uzun ele almayı gerekli görmüyoruz. Yeniden yapmamız gereken, kuramının tutunması için besbelli saçmalıklara başvurduğunu sizlere tekrar göstermektir.

Örneğin Mecdelli Meryem İsa'nın vücudunu meshetmek için mezara geldiğinde onun İsa'nın canlı olmasını beklediğini kanıtlamaya çalışıyor. Yağla meshetmek Yahudilerin gömme töreninin normal bir geleneği olduğu halde, bu gerçek kendi savlarını çürüttüğü için Deedat bunu kabul edemiyor. Bu yüzden eğer İsa çarmıhta ölseydi o zamana dek çürüyeceğini söylüyor ve "Eğer böyle çürümüş bir cesedi ovalarsak, parçalara ayrılır" diyor,[64]ama Meryem mezara İsa öldükten sadece otuz dokuz saat sonra gelmişti. Bir adam öldükten sonra vücudunun kırk sekiz saat içinde parçalara ayrılacağını söylemek bilimsel bakımdan çok saçmadır! Eğer iddiası gerçeğe dayanmış olsaydı Deedat böylesine gülünç bir şey söyleme gereğini duymazdı.

Meryem'in İsa'nın vücudunu alıp götürmeye geldiğini (Yuhanna 20:15) söylediğinde sadece O'nun yürümesine yardım etmek için geldiğini, ölü bir adamın vücudunu taşımaya gelmediğini söylerken çok açık olasılıkları görmezlikten gelmesi gerekiyor. Deedat, Meryem'in zayıf bir Yahudi kadın olduğunu ve en aşağı 70 kg. ağırlığında olan ve 50 kg. kadar da mür ve öd ağacı ile sarmalanmış (Yuhanna 19:39) ölü bir vücudu taşıyamayacağını iddia ediyor.[65]

Meryem'in İsa'nın vücudunu taşıyacağını söylemesinin çok daha olası bir açıklaması vardır. Vücudu tek başına taşımaya geldiğine dair hiçbir şey söylenmemektedir. Vücudun orada olmadığını ilk gördüğünde Meryem, İsa'nın havarilerinden ikisi olan Petrus ve Yuhanna'ya gidip:

"'Rab'bi mezardan almışlar, nereye koyduklarını da bilmiyoruz" demiştir." (Yuhanna 20:2)

İncil'in Matta, Markos ve Luka bölümleriyse Meryem'in o pazar sabahı mezara ilk gittiğinde yalnız olmadığını mezardan dönen kadınların arasında Yuhanna ve Yakub'un annesi Meryem'in de bulunduğunu açıkça bildirirler (Luka 24:10). Bu yüzden Meryem, "Nereye koyduklarını bilmiyoruz"demiştir. Meryem İsa'yı Petrus'la Yuhanna mezara gittikten sonra görebilmişti. Ve Meryem'in vücudu taşımak için bu iki havarinin ya da diğer kadınların yardımını temin etme fikrinde olmadığını düşünmeye gerek yoktur. Her halükârda Kutsal Kitap'ta Meryem'in İsa'nın ölümden dirilmiş olduğuna inandığı hakkında somut kanıt vardır ve bu da bizi Deedat'ın Kitab‑ı Mukaddes Allah Sözü Müdür?adlı kitapçığının temasına getiriyor. Deedat'ın vardığı sonuç taşın Ferisilere mensup olan İsa'nın iki öğrencisi Aramatyalı Yusuf ve Nikodimus tarafından yuvarlandığıydı. Deedat kitapçığında şöyle söylüyor:

"İsa'nın yardıma en çok muhtaç olduğu bir zamanda onu müşkül durumda bırakmayan iki yiğit, Aramatyalı Yusuf ve Nikodimus idi. Bu her iki adam İsa'yı Yahudi gömme âdetine göre yıkamışlar, kefeni "öd ve mür" ile sarmışlar ve taşı geçici olarak yerine taşımışlardı. Belki de taşımayıp mezarı öyle açık bırakmışlardır. Taşı tekrar oynatanlar ve aynı Cuma gecesi karanlık hafif aydınlanır aydınlanmaz baygın olan İsa'yı alıp tedavi için civardaki daha uygun bir yere götürenler yine bu iki arkadaştı." [66]

Deedat kitapçığını bu soruna tatmin edici bir yanıt verebileceğini ümit ederek yazdığını söyleyerek başlıyor (Sayfa 96) ve kitapçığın kapağında Dr. G.M. Karim'in taşın oynatılmasının bütün düşünen Hırıstiyanların kafasında bir sorun oluşturduğu sözleri bulunmakta, böylelikle Kutsal Kitap'ın bu konuda sessiz olduğu ve bu konunun Hıristiyanlar için büyük bir sorun oluşturduğu ve taşı kimin oynattığı hakkında fikir yürütüp işin içinden çıkamadıkları ima edilmektedir. Bu çok büyük bir saçmalıktır çünkü Kutsal Kitap taşı kimin oynattığını (Deedat'ın sözlerini kullanırsak "Mümkün olan en açık dille") bildirmiştir:

"Rab'binbir meleğigökten indi ve mezara gidip taşı bir yana yuvarlayarak üzerine oturdu." (Matta 28:2)

Bu konu hakkında gerçekten bir soru olabilir mi? Gökten gelen bir meleğin taşı yuvarlayabileceğine inanmak bu kadar zor mudur? Kutsal Kitap'a göre Sodom ve Gomorra şehirlerini sadece iki melek yok etmiştir (Tekvin 19:13) ve Sanherib'in yüz seksen beş bin kişilik ordusunu bir tek melek yok etmiştir (II. Krallar 19:35) başka bir seferinde bir tek melek Kudüs şehrini yok etmek için kolunu uzatmıştı sonra Rab ona elini çekmesini söyledi (II. Samuel 24:16). Bu yüzden taşı yuvarlayanın bir melek olduğunu okumak kimseyi şaşırtmamalıdır.

Kuran bütün Müslümanlar'ın sadece Allah'a inanmakla kalmayıp meleklere de inanmalarını açıkça söyler (Bakara/2:285) ve Müslüman imanının altı ana öğretsinden biri de meleklere inanmaktır. Bu kadarla da kalmayıp, Kuran İbrahim ve Lut'a gelen meleklerin onlara Lut'un oturduğu şehri (Kutsal Kitap bize isminin Sodom olduğunu bildirir) yok edeceklerini söylediğiyle hem fikirdir (Ankebut/29:31-34).

Demek ki Kuran Müslümanlara meleklere inanmalarını söylemekle kalmıyor aynı zamanda onlara meleklerin insanların işleri ve yeryüzünde olup bitenler üzerindeki büyük ve huşu verici gücünden de söz ediyor. Bu yüzden Kutsal Kitap taşı bir meleğin oynattığını söylediğinde hiçbir Müslüman buna içtenlikle karşı gelemez. Neden öyleyse Deedat İncil'deki bu apaçık cümleyi görmezden gelip taşı oynatanın kimliğinin bir "sorun" olduğu gibi gerçekle bir ilgisi olmayan bir şey öneriyor? Neden kitapçığında taşı oynatanın bir melek olduğu çok açıkça belirtilen ayetten hiç söz edilmiyor? Bunun nedeni, İsa'nın çarmıhtan diri olarak indirildiği ve Meryem'in canlı bir İsa'yı aradığı teorisinin bu meleğin Meryem'e hemen söylediği sözlerle tamamen çürütülmesidir:

"Korkmayın! Çarmıha gerilmiş olan İsa'yı aradığınızı biliyorum. O burada yok; söylemiş olduğu gibi dirildi. Gelin, O'nun yattığı yeri görün. Hemen O'nun öğrencilerine gidip şöyle deyin: 'İsa ölümden dirildi. Sizden önce Celile'ye gidiyor, kendisini orada göreceksiniz.' İşte ben size söylemiş bulunuyorum." (Matta 28:5-7)

Melek, Meryem ve diğer kadınlardan gidip, diğer öğrencilerine, çarmıha gerilen İsa'nın şimdi ölümden dirildiğinisöylemelerini istemiştir. "Kadınlar mezardan çıkıp kaçtılar. Onları bir titreme, bir şaşkınlık almıştı"(Markos 16:8). İsa'nın çarmıhtan canlı indiğini düşünselerdi, O'nun mezardan çıkıp gitmiş olmasına şaşırmazlardı. Ama ölü bir vücut bulmayı beklediklerinden orada bir melek görüp, melek onlara "mümkün olan en açık dille" İsa'nın ölümden dirildiğini söylediğinde tamamıyla şaşırmışlardı.

Böylece, Deedat'ın, iddialarını desteklemek için saçmalıklar kullanmaktan öte onları tamamıyla yalanlayan Kutsal Kitap ayetlerini de örtbas etmeye çalıştığını görüyoruz. Bütün Müslümanları, bu kitapçığın da kanıtladığı gibi Deedat'ın Kutsal Kitap'ın öğretilerini saptıran ve saçmalıklarla dolu alternatifler getiren kitapçıklarının yerine Kutsal Kitap'ın kendisini okuyup O'nun harikulâde gerçeklerini kendileri için keşfetmeye çağırıyoruz.

V. BÖLÜM

63 SORUYA

63 CEVAP

(Deedat'la Yüksel'in Kitabının 4. Bölümüne Cevap - Lütfi Ekinci)

Sayın Edip Yüksel, Deedat'ın kitabına ilave ettiği, "Papazlara ve Hıristiyanlara Kitab-ı Mukaddes'ten Sorular"başlığı altındaki bölüme (sayfa 108) şu sözlerle başlamaktadır: "Bu bölümde bir çok sorunun cevabını bulacaksınız. Bu soruları, karşılaştığınız Hıristiyanlara nazik bir dille sorunuz. Aldığınız cevapları değerlendiriniz." Açıkçası Kitab-ı Mukaddes'i (Kutsal Kitap'ı) içtenlikle araştıran kişinin, Sayın Yüksel'in kitabında doğru dürüst bir cevap bulacağını sanmıyoruz. Nedenini sorarsanız, ilk önce Sayın Deedat ile Yüksel'in, sorularını derlemek için başvurdukları batılı kaynaklar, Kutsal Kitap'ın, Allah'ın vahyi olduğuna inanmayan kişiler tarafından yazılmıştır. Bu kişiler Tevrat, Zebur ve İncil'in asıl nushalarını bile, Tanrı'nın sözü olarak kabul etmeyip, eski zamanlarda insanlarca yazılmış efsanelerden oluştuğunu söyleyip duran insanlardır. Tabii ki, dağa çamur atarak kimse onu yerinden oynatamaz; aynı şekilde Kutsal Kitap tarih boyunca binbir saldırıya uğramış ve yine uğrayacak, ama hiç bir zaman sarsılmadığı gibi, yine sarsılmayacaktır. "Ot kurur, çiçeği düşer, ama Rab'bin Sözü sonsuza dek kalıcıdır!"(Yeşaya 40:8)

Sayın Yüksel'in, çalışmasında yararlandığı bu "bilginler", yorumlarında, mucizeleri veya ön bildirileri kaydeden bölümleri hedef alarak temelsiz kuramlarına göre, Allah'ın Sözü'nü parçalayıp onu çelişkili göstermeye çabalamaktadırlar. Bu parçalama yönteminin güzel bir örneği olarak "Tevrat kaynakları" başlığı altındaki paragrafa bakabilirsiniz (Deedat ile Yüksel, Kitabı Mukaddes Allah Sözü müdür?, s. 114). Fakat bu kişilerle ilgili Allah'ın uyarısı şöyledir: "Bırakın onları; onlar körlerin kör kılavuzlarıdır. Eğer kör köre kılavuzluk ederse, her ikisi de çukura düşer!"(Matta 15:14).

Aslında Kuran'da kaynakça olarak sürekli başvurulan Tevrat ve İncil'in, bazı Müslüman çevreler tarafından sonradan hükümsüz hale geldiği ve değiştirildiği iddiası, "bindiği dalı kesen Nasrettin Hoca" fıkrasına benziyor. Sayın Yüksel ile emektaşları, bir yandan savlarını desteklemek için Kutsal Kitap'a başvurup, diğer yandan da O'nun geçerliliğini çürütmeye çabalıyorlar. Bunu yine başka bir örnekle açıklayacak olursak, birinin mahkemede kendisini savunması için seçtiği tanığı, sahtekâr diye suçlamasına benziyor!

Her neyse, daha sonra Sayın Yüksel Kuran'dan şu sözleri Mesih İnanlılarına yöneltiyor: "Eğer doğru sözlüler iseniz delilinizi getiriniz!" (sayfa 107). İşte bizler de bu bölümde bizden istenen delili getireceğiz.

Ayrıca kitabındaki sorulara nezaket açısından bakılırsa, Sayın Yüksel'in kullandığı dilin ve konuya yaklaşımının pek nazik ve samimi olduğu söylenemez. Tersine o, alaycı ve kötüleyici bir şekilde yazıyor. Soruları böylece sormakla da, Kutsal Kitap gerçeğini aramayıp, amacının ancak onu kötülemek olduğunu açıkça gösteriyor.

Kitaptaki soruların çoğu oldukça saçmadır. Kendini bir Kutsal Kitap araştırmacısı olarak göstermeye çalışsa da, pek başarılı olduğu söylenemez. Yine de, konuya yabancı olan okuyucu için, Sayın Yüksel'in, kitabında aktardığı sorularda birçok önemli konu arasında gerçekten çelişkili görünen ayetler vardır. Bu yüzden gerçeği içten arayan kişilere, bu soruların cevabını mümkün olduğu kadar iyi, ciddi ve tatmin edici bir şekilde vermeye çalışacağız.

Sayfa 110'daki soru listesinde 62 soru varken, onu izleyen sayfalarda, 63 soruya rastlıyoruz (s.139'daki "Şehadeti Doğru Muydu?" sorusu listede yer almıyor). Acaba burada bir çelişki var mı? Her neyse, bu 63 soruyu teker teker ele alıp derinlemesine inceleyeceğiz.

Sayın Yüksel, sorularına başlamadan önce Kutsal Kitap'ın "Yeni Ahit" olarak bilinen bölümünü tanımlamaya kalkışıyor. Özellikle Matta, Markos, Luka ve Yuhanna "İncilleri"ni, birkaç uyduruk iddiayla çürütmeye çalışmaktadır (Deedat ile Yüksel, Kitab-ı Mukaddes Allah Sözü müdür?, s.114-117). Bu uydurmalar tamamen temelsizdir. Bunlar Türkiye'de çok yaygın olduğu için, "Dört İncil", yani tek Mesih'e dörtlü tanık konusunu aydınlatmaya, kitabımızın V. bölümünü, tamamen ayıracağız (Bkz: "İncil mi İncil'ler mi?" s. 237-255).

Şimdi değerli okuyucularımız, bu soruların bir kısmına neden olan bazı yanlış düşünceleri ele alalım:

SORULAR ÜZERİNDE GENEL YORUM

Yanıtlayacağımız soruların çoğu, Mesih'in günümüz izleyicileri için bir sorun oluşturmamaktadır. Sayın Yüksel'in doğru olarak anlayıp saygı duymuş olsaydı, Kutsal Yazıları hakkında sormuş olduğu soruların çoğunu sormayacak ve yapmış olduğu eleştirilerin çoğunu yapmayacak olduğu özellikle iki konu vardır. Bu iki konu, Kutsal Kitap'ın ilahi esinive metninin günümüze gelişikonularıdır. Bu konuları daha iyi anlamamızı sağlamak için her birine özellikle eğileceğiz.

İlahi Esin

Hıristiyanların Kutsal Kitap'ın İlahi Esinini anlayışları Müslümanların Kuran'ın İlahi Esinini anlayışlarından önemli bir biçimde farklıdır. Müslümanların Kutsal Kitap'ı yanlış anlaması ve reddetmesinin nedeni çoğunlukla budur.

Müslümanlar, Kuran'ın her ayetinin peygamber Muhammed'e başmelek Cebrail tarafından dikte ettirilen gerçek Tanrı sözü olduğuna inanırlar. Muhammed, Tanrı'nın Sözünün kendisi aracılığıyla geldiği bir kanaldan daha öte bir şey değildi. Ancak Kutsal Kitap daha farklı bir esin fikri sunmaktadır. Tanrı'nın, yazmak için insanları ve onların doğal zekalarıyla karakterlerini kullandığını görüyoruz. "İnsanlar Kutsal Ruh'ça yönetilerek Tanrı'nın sözlerini ilettiler" (II. Petrus 1:21). "Yönetilme" mecazı denizcilikle ilgili bir sözcüktür. Yelkenlerini açıp rüzgar tarafından yönetilen bir tekne için kullanılabilir. Böylece, Tanrı'nın hizmetkârlarının itaatkâr ve kabul eder bir tutumla "yelkenlerini açtıklarını" ve Kutsal Ruh'un onları doldurup O'nun istediği yöne yönelttiğini söyleyebiliriz. Esin, sadece pasif bir alış değil, Tanrı'yla aktif bir işbirliği yapmaktı.

Bu nedenle, Kutsal Kitap'taki kutsal yazılarının diğer antik kitaplarda paralellerinin olması önemlidir. Tanrı, belirli tarihsel yer, zaman ve ortamlarda insanlar aracılığıyla konuşmuştur. "Kutsal Kitap ayetlerinin ikili doğasını kabul etmeliyiz: Bir yandan Tanrı tarafından esinlendirilmiş bir kitaptır, ama diğer yandan içinde insansal öğe vardır. Tanrı, ölü aletler değil yaşayan insanlar kullandı. İnsan kişiliğini bir kenara atmadı, bunun yerine Kendi esinini kaleme alan insan yazarların kişiliğini kendisini kullandı."[67]

Kitaplarında bulunan çok değişik stiller ve içeriklerden ötürü bu gerçek özellikle Eski Antlaşma (Tevratve Zebur) etüdünde önemlidir. İçinde politik önderler ve askeri generaller, çobanlar, krallar, esirler ve sakiler tarafından yazılmış olan tarih, soyağaçları, kanunlar, şiirler, ilahiler ve peygamberlikler (kehanetler) buluruz. İman kahramanlarının hem büyük kahramanlıklarını hem de günahlarını kaydeder. Ama Tanrı'nın sözünü bizim için bu kadar uygun kılan buradaki insanlık ve çeşitliliktir. Tanrı'nın sözünü bizim için bu kadar uygun kılar. "Bu Kutsal Kitap'ın anlatılmaz değeridir: mükemmel bir biçimde ve bütünüyle ilahidir... buna karşın insan tarafından yazılmış olduğu için insana mükemmel bir biçimde ve bütünüyle uygundur."[68]

Böylece Müslümanların uslamlamalarının aksi olarak, Kutsal Kitap'ın ilahinin yanı sıra insansal izler ve özellikler taşıması bir dezavantaj değil kesin bir avantajdır. Esas Ayetleri, Tanrı'nın insanların yazmasına neden olmasıyla yazılmıştı. Bizler, Tanrı'nın yazma işlevinde kullarının kafalarını ve ellerini kullandığına inanıyoruz. Bu kullar kendi günlerinin stilinde yazdılar. Tanrı'nın esininin kendisini, insanlığın anlayabileceği bir biçimde kayda geçirdiler.

Ancak, Tanrı sadece kullarının yazmasına neden olmadı, aynı zamanda onların yazdıklarının yüzyıllardır dikkatle korunup günümüze gelmesini sağladı. Başkaları ne iddia ederlerse etsinler, Tanrı'nın Kendi ayetlerinin herkesin okuması ve gerçeğin bilincine erişmesi için korunmasının icabına baktığından emin olabiliriz. Bundan başka herhangi bir şey önermek, Tanrı'nın Kendisinin dürüstlüğüne saldırıda bulunmaktır.

Eğer Müslümanlar Kutsal Kitap'ı eleştirmek istiyorlarsa bunu Kutsal Kitap'ın kendisinin olduğunu iddia ettiği şeye dayanarak yapmalıdırlar. Kutsal Kitap'ı Kuran'ın nasıl esinlendirildiği hakkındaki kendi görüşlerine dayanarak eleştiren Müslümanlar, burada verilen yanıtların bazılarıyla tatmin olmayacaklardır. İki top oyununu birbiriyle karşılaştıran insanlar gibi olacaklardır. Türkiye'de futbol ve voleybol oynarız. Her oyun bir topla oynanır. Ancak voleybol oyuncusu, futbol oyuncusunun topa her zaman tekme attığından şikayet ederse, eleştirisi geçersizdir. Sadece futbol kuralları konusunda cahil olduğunu göstermiş olur. Müslüman, Kutsal Kitap'ı, Kuran'ın kendisine geldiğine inandığı yola dayanarak eleştirirse onun eleştirileri de aynı şekilde geçersizdir. Sadece Kutsal Kitap'sal esin görüşünü anlamadığını göstermektedir.

Tanrı'nın Kutsal Kitap'ın esini ve bugünümüze gelmesi sürecinde insanları araç olarak kullanması Mesih İnanlılarını rahatsız edip endişelendirmez. Tanrı Tanrı'dır ve istediği kişiyi ya da şeyi kullanır.

Metnin Günümüze Gelişi

Sayın Yüksel'in bize sunduğu soruların birçoğu Kutsal Kitap metninin günümüze gelişiyleilgilidir. Müslümanların metni bilginlerin incelemesine maruz bırakmaktaki isteksizliğinden ötürü Kuran'ın değişik metinleri yoktur (sayfa 78-83'de açıklandığı gibi). Müslümanlar Kuran'ın sadece bir tek elyazmasında var olduğunu da ve bu yüzden hiçbir değişik metni olmadığında ısrar ederlerse, tarihsel gerçeklerle yüz yüze gelmemekte devam etmektedirler.

Ancak Mesih İnanlılarının saklayacak sırları yoktur. Bulunan her elyazması ve her elyazması kısmı bile dikkatle korunmuştur. Bu, iki şeyi göstermiştir: a) yüzyıllar boyunca çok az sayıda metinsel yanlışlar yapılmıştır, ve b) bu elyazmalarının hayretler verici doğruluk ve çok titiz dikkatle kopya edildiklerini bugün herkes açıkça görebilir. Tabii ki Müslümanların bugüne kadar böyle bir geliş kayıtları yoktur, çünkü Kuran'ın (Osman'ınkinden başka) bütün elyazmaları yok edilmiştir (bkz. sayfa 77-78).

Sayın Deedat ve Sayın Yüksel gibi adamların, Kutsal Yazıları eleştirmek için birçok elyazmasındaki değişiklikleri göstermelerine karşın, Mesih İnanlılarının bu konuda farklı bir tavrı vardır. Bunları saklamaya çalışmak yerine, değişiklikler incelenmiş ve Kutsal Kitap'ın birçok çağdaş çevirisinde herkesin görmesi için dipnotlar olarak konulmuşlardır. Belki Sayın Deedat ve Sayın Yüksel bunun farkına varmamışlardır ama bunlar Kutsal Kitap'ın bize nasıl geldiğini görmek için onu kendi kendilerine etüt etmelerine yol açarak Mesih İnanlılarına büyük bir hizmette bulunmuşlardır. Bu antik elyazmalarının güvenilirliği ve hiçbirinde birbirinden büyük bir fark olmaması kendilerinden Kutsal Kitap'ı tercüme ettiğimiz bugün elimizde olan metinlerin ne kadar güvenilir olduğunu gösterir. Bu yüzden, bugünümüze gelirken içine yanlışlar eklendiğini ve Kutsal Kitap'ın tutarsız olduğunu söyleyerek onu eleştirenler gerek kutsal olsun gerek laik olsun antik belgelerin doğası hakkında ciddi bir anlayış eksiklikleri olduğunu göstermektedirler. Elyazmalarında aşağıda ele alacağımız biçimdeki geçirme hatalarının var olması onların güvenilirliğini ve doğruluğunu kanıtlar.

Eski Antlaşma'nın (Tevratve Zebur'un) kendilerini destekleyen birçok antik elyazmaları vardır. Bunların en eskileri 1947'de keşfedilen Qumran kitaplığındandır. Bunların tarihleri M.Ö. 3'cü yüzyıla kadar dayanır, ki bu da çok eski bir tarihtir (Muhammed'ten dokuz yüzyıl öncedir). Bu elyazmaları, daha önce Kutsal Kitap'ı tercüme etmekte kullanılan elyazmalarından yaklaşık 1000 yıl daha eskidirler. Lut Gölü cıvarında bulunan bu elyazmaları, o zamana kadar kullanılan elyazmaları kendilerinden neredeyse 1000 yıl kadar yeni oldukları halde hiçbir önemli metinsel değişiklik taşımadıklarını gösterirler. Bu, Eski Antlaşma'nın elyazmalarına büyük bir dikkat ve saygıyla davranıldığını gösteren hayret verici bir tanıklıktır. Elimizdeki Yeni Antlaşma (İncil) elyazmaları ve onların günümüze nasıl geldiklerinin özeti için 47'nci soruya bakınız (s.185-188).

Tabii ki bütün antik belgeler, eğer gerçekseler, yazıcılar ve onları kopya edenler ne denli dikkatli olursa olsun insanlar tarafından geçirilmelerinin işaretlerini taşımaktadırlar. Bu notta, (onları kasti olarak yanlış anlamak isteyen o insanlar hariç) Kutsal Kitap'ın okunma ve anlaşılmasını etkilemediklerini göstermek için Kutsal Kitap ayetlerinin geçirilmesinde ortaya çıkan türdeki hataları sunmak istiyoruz.

Antik metinleri etüt edenler, geçirme hatalarının genellikle iki ana alanda olduklarını öğrenmişlerdir:

1)Sayıların kaydedilmesinde. Antik dil sistemlerinin bugün bizim yaptığımızdan çok daha değişik bir biçimde sayı kaydetme yolları vardı. ÖrneğinSoru 13'ün yanıtında gösterdiğimiz gibi yazıları yanlış okumak çok kolaydır.Soru 8, 12ve15'de aynı türde sorulardır.' Soru 8'de Yehoakin'in yaşının 8 mi yoksa 18 mi olduğu sorulmuştur. Bir metin uzmanı, hatta böyle şeyleri öğrenmek için zamanını vermiş biri bile bir elyazmasında sayının silinmiş, lekelenmiş ve bu yüzden yanlış okunmuş olduğundan ötürü metni kopya eden kişinin yanlış yazdığını hemen anlayabilir. Aynı şekilde Soru 12'de Ahazya'nın kral olduğunda 22 mi yoksa 42 yaşında mı olduğu sorulmuştur. Bunlar bu tür antik belgelerde çok görülen ve bilinen kopya eden kişinin hatalarıdır.

Bazen büyük sayıların paralel metinlerde değişik oldukları görülür. Örneğin Soru 4,Davut'un 700 mü yoksa 7000 mi savaş arabası sürücüsü olduğunu ve Soru 7 Süleyman'ın süvarileri için 4000 mi yoksa 40.000 mi ahırı olduğunu sormaktadır. Bu büyük sayıların çoğu binlerle dile getirilir. Sayıları yazmada sık sık alfabetik harfler kullanılırdı. Binler harfin üzerine konulan noktalarla belirtilirdi. Böylece üzerinde iki nokta olan İbrani alfabesinin ilk harfi olan, "alef" bin anlamına geliyordu. Elyazması eskidikçe harflerin üzerinde noktalar olup olmadığını anlamak gitgide zorlaşırdı. Böylece 700'ü 7000 olarak okumak işten bile değildi.

2) İsimlerin Kaydedilmesi. Özellikle yabancı ve çok bilinmeyen isimlerin doğru bir şekilde kopya edilmesi çoğunlukla zor olmaktaydı. Soru 17'de II. Samuel 8:17 ve I. Tarihler 18:16'daki değişiklikler buna iyi birer örnektirler. Samuel'deki bölümün dediği gibi Seraya ya da Tarihler'de geçtiği gibi Şavşa büyük bir olasılıkla bir yabancıydı. Bu yüzden ismi değişik biçimlerde geçmektedir.

Soru 9'da Alâmet'in, Azmavet'in ve Zimri'nin babasının kim olduğu bize sorulmuştur. İki paralel bölümde, Yehoadda ve Yara olarak iki değişik isim geçtiği kaynak gösterilmiştir. İngilizce'de bile, anlatımlardan birinin ismin kısa halini kullandığını, bunun büyük bir olasılıkla aynı kişi olduğunu görebiliriz. Bu da çok görülen bir şeydir, ve bir çelişki olmaktan uzaktır, gerçek bir antik eser olmanın özelliklerini taşımaktadır.

Son olarak, Kutsal Kitap'ta çelişkiler gibi görünen sorulara yanıt bulmak için kabul edilmiş bir Hıristiyan bilgine danışmak gibi ciddi bir çaba gösterilmişe benzememektedir. Eğer bu sorulara yanıt bulma arzusu gerçekten var olsaydı, sorular çok az bir araştırmayla çabucak yanıtlanabilirdi.

63 Soruya 63 Cevap

Şimdi her bir soruya cevap vereceğiz, fakat cevapları aynı veya birbirine benzer olan bazı sorular vardır. Bu tür soruların birine ayrıntılı bir cevap, diğerlerine ise kısa bir cevap ile birlikte ayrıntılı bilgiyi bulmak için bakılması gereken yeri gösteren not bulunmaktadır.

1. [s. 119] "Şelah kimin oğlu idi?"

Ve Arpakşad otuz beş yıl yaşadı, ve Şelahın babası oldu (Tekvin 11:12)

Eber oğlu, Şalah oğlu, Kenan oğlu, Arfakşat oğlu, Sam oğlu, Nuh oğlu, Lamek oğlu,

(Luka 3:35-36)

Bu sorudaki söz konusu olan edebi tür "soy tetkiki"dir. Bu soruyu yanıtlamadan önce, soy tetkiklerinin nasıl oldukları ve işlevleri hakkında bir şeyi anlamak önemlidir. Ancak o zaman bu edebi türü kendi çerçevesi içinde anlayabilir ve eleştirisel gözlemlerimizi adilce yapabiliriz. Soy tetkiklerinin bazı ortak özellikleri vardır:

a)Soy tetkiksel edebiyatta sözcükler her zaman harfi harfine sözlük anlamlarına gelmezler. 'Oğul' gibi bir sözcük '-nin soyundan gelme' anlamına ve 'nesil' sözcüğü 'birkaç nesil'anlamına gelebilir. Böylece soyağaçlarını kronolojik ölçüler olarak kullanmak, onları hiçbir zaman olmaları tasarlanmamış bir şey olarak kullanmak demektir.

b)Soyağacının istenilen bir kalıba uyması ya da teolojik bir maksadı yerine getirmesi için nesillerin ya da bireylerin soyağacında bulunmaması ender görülen bir durum değildi. Bununla söylenmek istenen soyağaçlarının yazarların hayal gücüyle uydurulmuş ya da yaratılmış oldukları değildir. Bu edebiyat türü, antik dünya yazarları arasında o zaman anlaşılan ve kabul edilen belirli ölçüde bir serbestliğe uygun görülürdü. Bu eğer o zaman bir sorun olmadıysa şimdi de bizim için bir sorun olmaması gerektir.

c)Bazı soyağaçları geriye, bazıları da ileriye doğru yapılmış olabilirler. Geriye doğru giden tür, genellikle belirli bir kişinin soyunun diğer bir önemli kişiye kadar uzandığını, ilk ve son kişi arasındaki aile bağını aradaki kişileri bağlantıyı yapmaktan başka bir nedenle belirtmeden göstermek için kullanılır. Örneğin, I. Tarihler 6:33-43'deki soyağacı sadece Heman'ın soyunun Levi'ye kadar uzandığını gösterme amacıyla yazılmıştır. Ezra 7:1-5'deki soyağacı Ezra'nın soyunun Harun'a kadar uzandığını göstermeye çalışır. İleriye doğru olan soyağacı türü ise sık sık bağlantısı olan kişilerin yaşlarını ve yaptıkları hakkında bilgiler içerir. Buna iyi bir örnek, Tekvin 5'te Âdem'den Nuh'a kadar olan nesillerin verilişidir.

Kutsal Kitap uzmanları, zamanın buna benzer Kutsal Kitapsal olmayan edebiyatını inceleyerek antik doğuda kullanılan soyağaçlarını nasıl anlamamız gerektiği konusuna epey ışık tutmuşlardır.[69]Zamanın dinsel olmayan kaynaklarından bu örnekler, antik çağlarda insanların nasıl yazdıklarını ve yazılarından beklentilerinin ne olduğunu anlamamıza yarar. Eleştirilerimiz sadece o zamanın yazı stilleri ve uygulamaları hakkındaki bilgisizliğimizi yansıtıyorsa, Kutsal Kitap soyağaçlarında çelişkiler bulmakta fazla acele etmeyelim.

Şimdi bizim sorumuz.The New Bible Dictionary(Yeni Kutsal Kitap Sözlüğü)[70]İbranice "ben"sözcüğünün sadece oğuldeğil torunya da soyundananlamına da geldiğini belirtmektedir. Soyağacını yazarın anlatmaya çalıştığı ana teolojik noktayı anlamadan harfi harfine incelemek metnin yanlış anlaşılmasına neden olur. "Şela kimin oğluydu?" gibi sorular sormak, sadece soruyu soranın okumakta olduğu edebiyat türünü anlamadığını ve her iki bölümde de söylenmek istenen şeyi anlamadığını gösterir. Tekvin 11 ulusların oluşumunu gösteren genel bir liste içerir. Luka 3'te yazar sadece İsa'nın 'Tanrı'nın Oğlu' olduğunu göstermek için geldiği soyu göstermeye çalışmaktadır (3:38).

2. [s. 119] "Harun nerede öldü?"

Ve Musa RABBİN emrettiği gibi yaptı; ve bütün kavmın gözü önünde Hor dağına çıktılar. Ve Musa Harunun esvabını çıkardı, ve onları oğlu Eleazara giydirdi; ve Harun orada, dağın tepesinde öldü; ve Musa ile Eleazar dağdan indiler. (Sayılar 20:27-28)

Ve Harun Hor dağında öldüğü vakit yüz yirmi üç yaşında idi. (Sayılar 33:39)

Ve İsrail oğulları Beerot Bene-yaakandan Moseraya göç ettiler. Harun orada öldü, ve orada gömdüler; ve oğlu Eleazar onun yerine kâhinlik etti.

(Tesniye 10:6)

Hor bölgesi herhalde büyük dağlık bir bölgeydi. Sayılar bize O'nun kesin olarak dağda öldüğünü söyler. Yazar burada Harun'un kahin esvabının nasıl oğluna geçtiğini göstermeye uğraştığından belli ki teolojik bir nokta ile ilgilenmektedir. Mekanın dağ olması Sayılar'ın metni için çok önemlidir. Ne de olsa Tanrı'nın halkına dağlarda birçok önemli şey olmuştur. Tesniye, Harun'un öldüğü yer olarak Moserah'dan söz eder. Neden besbelli farklı bir mekân? Belki de Moserah, Hor'un bulunduğu dağlık bölgenin adıydı.[71]Örneğin bir hafta sonu Uludağ'a kayak yapmaya gittiğini söylemek de mümkündür, Bursa'ya kayak yapmaya gittiğini söylemek de mümkündür. Anlatmak istediğimiz yer aynıdır, tek fark Uludağ'ın belirli bir yer, Bursa'nın ise daha genel bir bölge olduğudur.

Ancak burada Eski Antlaşma'daki yerlerin isimleri hakkında bir şey söylemeliyiz. Sözü edilen birçok yerin tam olarak coğrafi konumu konusunda hatırı sayılır bir belirsizlik vardır. Bu, genelde arkeoloji bilimine ait olan, çok görülen bir zorluktur ve antik dünya hakkındaki bütün araştırmaları etkilemektedir. Sözü edilen zaman hakkında güvenilir coğrafi bilgiye sahip olmadığımızdan metindeki açık çelişkileri göstermek tereddüt etmemize neden olmalıdır.

3. [s. 119] "Yesse'nin kaç oğlu vardı?"

Ve Yesse oğullarından yedisini Samuelin önünden geçirdi. Ve Samuel Yesseye: RAB bunları seçrnedi, dedi. Ve Samuel Yesseye dedi: Çocukların hepsi bu mu? Ve dedi: Daha en küçüğü var, ve işte, koyunları güdüyor. (I. Samuel 16:10-11)

...dördüncü oğlu Netanelin, beşinci oğlu Raddayın, altıncı oğlu Otsemin, yedinci oğlu Davud'un babası oldu.

(I. Tarihler 2:14-15)

I. Samuel 16:11, Davut'un Yesse'nin sekizinci ve en küçük oğlu olduğunu çok açık bir biçimde dile getirmektedir. Dahası, I. Samuel 17:12 Yesse'nin sekiz oğlu olduğundan söz etmektedir. I. Tarihler 2:14-15 Yesse'nin oğullarını isimleriyle sayar ve Davut sıralamada yedinci ve son olarak gelir. Bundan, hemen ayetin metninde çelişki olduğu sonucuna mı varmalıyız? Tabii ki hayır! Aslında durumun açıklaması çok basit olabilir. Kutsal Kitap bilginleri aşağıdaki olasılıkları önermişlerdir:

1) Yesse'nin oğullarından biri genç yaşta ölmüş ve bu da oğulların sayısını yediye indirmiş olabilir.[72]

2) Bu soyağaçsal listelerin teolojik kullanımlarını akılda tutarak belki de Tarihler'in yazarı onun Tanrı tarafından sevilen olduğunu gösterip Davut'a özel bir yer vermek isteyerek onu yedinci sıraya koymuş olabilir.[73]Yedi sayısı, Kutsal Kitap'ta sık sık kusursuzluk ve bütünlüğü simgeler. Teolojik önem taşıyan şeyleri belirtmek için nesiller ya da bireylerin soyağaçlarına dahil edilmesi sık görülen bir şeydir. Soyağaçları hakkındaki notumuza bakınız.

4. [s. 120] "700 mü 7000 mi? Atlı mı yaya mı?"

Ve Suriyeliler İsrailin önünden kaçtılar; ve Davud Suriyelilerden yedi yüz araba cenkçilerile kırk bin atlı telef etti, ve ordu başbuğu Şobakı vurdu, ve o orada öldü. (II. Samuel 10:18)

Ve Suriyeliler İsrailin önünden kaçtılar; ve Davud Suriyelilerden yedi bin araba cenkçilerile kırk bin yaya asker öldürdü, ordu başbuğu Şofakı da öldürdü. (I. Tarihler 19:18)

II. Samuel'e göre Davut 700 araba cenkçileri ve 40,000 yaya asker öldürdü. Ama I. Tarihler Davut'un 7000 araba cenkçileri ve 40,000 yaya asker öldürdüğünü kaydeder. Bunlardan hangisi doğrudur?

Mesih İnanlıları Kutsal Kitap'ın çağlardan beri dikkatle korunduğuna inanırlar. Yazıcılar tarafından yürütülen dikkatli kopyalama işlemini biliriz. Ancak Mesih İnanlılarının itiraf ettikleri bir şey varsa o da, Tanrı'nın Kutsal Ruh'u aracılığıyla Yazılı Sözünü yüzyıllar boyunca sadakatle koruduğu halde bunu yerine getirmek için kullandığı süreç insansaldır. Kopyalayanlar insandır. Sözde çelişkiler olarak sunulan ayetlerin bir yazıcının kopyalama işleminde yapmış olduğu çok az hatalardan birinin örneği olması çok olasıdır. Hangi ayet doğrudur? Her iki şekilde de bunun pek fazla önemi yoktur çünkü metine zarar gelmemiştir ve her iki ayette de Davut'un önemli zaferi çok açık bir biçimde bellidir.

Yukarıdaki ayetler gibi ayetlerin Kutsal Kitap ayetlerinin herhangi bir şekilde değiştirildiği iddialarına karşıgerçekten de kuvvetli birer kanıttırlar. Eğer değiştirilmiş olsalardı, tutarlı bir okuma parçası sunmak için yukarıdaki ayetteki gibi yazıcıların yaptığı hataların düzeltilmiş olmasını beklerdik. Neden mi? Herhangi birisi Kutsal Kitap'ı çelişkiler içermekle suçlamasın diye! Bakınız Metinin Günümüze Gelişi hakkındaki bölüm (s. 139-140).

5. [s. 120] "Davud'u kim tahrik etti, Allah mı Şeytan mı?"

Ve İsraile karşı RABBİN öfkesi yine alevlendi, ve: Git, İsraili ve Yahudayı say, diye Davudu onlara karşı tahrik etti. (II. Samuel 24:1)

Ve Şeytan İsraile karşı kalktı, ve İsraili saymak için Davudu tahrik etti. (I. Tarihler 21:1)

II. Samuel'deki ayette Davut'u tahrik edenin Tanrı'nın Kendisi imiş gibi görünür, ama I. Tarihler'de bunu yapanın Şeytan olduğu söylenir (Bkz. s. 96-97).

Kutsal Kitap ve onun öğretilerini bilenler için bu ayetler açık bir çelişki anlamına gelmezler. Tanrı her zaman her şeyi yönetmektedir ve birçok durumda Şeytan'a Tanrı'nın hizmetkârlarını ayartıp sınamak için izin verir. Bireyin yaşamındaki sıkıntılarda, hem Tanrı'nın hem de Şeytan'ın rolü olmasının iyi bir örneği de Tanrı'nın hizmetkârı Eyüp'ün durumunda görülür. Tanrı, Eyüp'ün Şeytan'ın elinden birçok felaketler yaşamasına izin verdi, ancak Tanrı'nın amacıyla Şeytan'ın amacı tamamiyle farklıydı. Tanrı, sıkıntının terbiyesiyle Eyüp'ün imanını arıtıp kuvvetlendirmek istiyordu. Şeytan ise, Eyüp'e verebileceği kadar zarar vermek istiyor, hatta Eyüp'e Tanrı'yı lanetletmeye çalışıyordu (Eyüp 1 ve 2). Sonuçta Eyüp'ün Tanrı'ya olan imanı arttı ve Tanrı'ya olan güveninin haklı olduğu ortaya çıktı.

Kutsal Kitap hem Tanrı hem de Şeytan'ın işbaşında olduğu birçok durum içerir, ama her ikisinin de amaçları ayrıdır. Tekvin 37, Yusuf'un ağabeylerinin onu sonra Mısır'da köle olarak satan tüccarlara satmalarının korkunç öyküsünü anlatır. Tekvin'in son bölümünde Yusuf, ağabeylerinin kendisine zarar vermeyi istedikleri halde Tanrı'nın buna izin vermekteki amacının iyilik olduğunu kabul eder. Bu, Şeytan burada direkt bir şekilde işin içinde olmadığı halde, Tanrı'nın ağabeylerin kötü davranışlarını kullanıp onlardan (insanları kıtlıktan kurtarmak gibi) iyi bir sonuç çıkarttığı durumlardan biridir.

I. Petrus 5:8-11'de Şeytan'ın yutacak birini arayarak kükreyen bir aslan gibi dolaştığını okuyoruz. Ama Mesih İnanlısı bir süre acı çektikten sonra onu eski konumuna döndürecek olan ve sıkıntılarından ötürü onu daha kuvvetli yapacak olan Tanrı'dır.

Öyleyse Davut'u kim tahrik etmişti? Tarihler'in yazarı mı doğruyu söylemektedir yoksa Samuel'deki anlatım mı doğrudur? Bu sorunun yanıtı, her ikisinin de doğru olduğudur. Tanrı'nın en iyi sonucu almak Şeytan'ın da en büyük zarara neden olmaya çalışmak amacıyla, hem Tanrı hem de Şeytan'ın kişinin karar vermesi işine karışmaları olasıdır. Davut'un neden nüfus sayımı yaptırdığı bize açık bir biçimde anlatılmamıştır ama daha önceki yaşamının simgesi olan Tanrı'ya olan tam güvenini bir yana bırakıp daha çok askeri kuvvete güvenmeye başlamışa benziyor. Bir nüfus sayımı yaptırmasında bir kötülük yoktu. Ne de olsa, Tanrı daha önce Musa'ya halkı sayması için talimat vermişti (Sayılar 1:2-3; 26:2). Ama Davut'un askeri kuvvetinin ne olduğunu anlamak isteğinin gerisindeki güdü çok yanlış olabilir. Hatta, Davut'un komutanı Yoab Davut'a Davut'un aldırmadığı bazı kuşkulardan söz etme cesaretini bile gösterdi (I. Tarihler 21:3). Böylece bunun aracılığıyla Tanrı Davut'a bir ders vermek istiyordu, bu da askeri gücün hiçbir sonucu olmadığıydı.

İşin içinde Şeytan da vardı ve şüphesiz o da Davut'un yanlış arzularını kendi menfaatine kullanmak istiyordu. Ancak sonunda, Şeytan arzularına erişemedi ama Tanrı hem Davut'a hem de İsrail'e öğrenmeleri gereken bir ders verdi ve ruhsal büyümelerinde kendilerine yardımcı olacak bir şekilde onları alçakgönüllü kıldı. Tanrı bu korkunç olayı çok iyi bir şeye dönüştürdü. Hastalığın bittiği yerde, Tanrı'nın meleği gelecekte yapılacak olan tapınağın Moriya Dağının tam tamına neresinde yapılması gerektiğini gösterdi (I. Tarihler. 21:18).

6. [s. 120] "Üç yedi'ye eşit mi?"

Ve Gad Davuda gelip ona bildirdi, ve kendisine dedi: Sana memleketinde yedi kıtlık yılı mı gelsin? yoksa düşmanların seni kovalarken onların önünde üç ay mı kaçarsın? yoksa memleketinde üç gün veba mı olsun? Şimdi düşün ve bak, beni gönderene ne cevap götüreyim? (II. Samuel 24:13)

Ve Gad Davuda gelip ona dedi: RAB şöyle diyor: İstediğini al: ya üç yıl kıtlık; yahut düşmanlarının kılıcı sana erişerek seni sıkıştıranların önünde üç ay bitip tükenmek; yahut da üç gün RABBİN kılıcı, ve RABBİN meleği İsrailin bütün sınırlarında harap ederek memlekette veba. Ve şimdi bak, beni gönderene ne cevap götüreyim?

(I. Tarihler 21:11-12)

Bu sadece metni kopya eden bir yazıcının hatası olabilir (Bkz. s. 97).

Ayrıca II. Samuel'in yazarı tarafından bize Davut'un Saul'un günahlarından birinin sonucu olarak Davut'un günlerinde üç yıl kıtlık oldu (21:1-2). Bu olay Tarihler'de kaydedilmemiştir. II. Samuel'in yazarı, bu üç yılı ve artı bu olayın gerçekleştiği ara yılı da 24'cü bölüme dahil ediyor olabilir. Samuel'de sözcükler farklıdır, "Sana yedi kıtlık yılı mı gelsin...?" Bunun anlamı yedi yılın sürekli ve kapsamlı olmasıydı. Davut'un cezası, kıtlığın üç yıl daha devam etmesi ve böylece toplam yedi yıl kıtlık olmasıydı.

Ancak Tarihler'de sadece Davut'la ilgili olan olaylar verilmektedir. Bu yüzden orada Saul'un günahlarından ötürü halkın üzerine gelen daha önceki kıtlık kaydedilmez. Bu yüzden kıtlığın bir kısmı olan Tanrı'nın Davut'a verdiği cezayı temsil eden kıtlığın üç yılı seçeneğini sunması uygundur.

7. [s. 121] "Hz Süleymanın atları için kaç ahırı vardı?"

Ve Süleyman'ın cenk arabaları için kırk bin ahır bölüğünde atları vardı, ve on iki bin atlısı vardı.

(I. Krallar 4:26)

Ve atlarla cenk arabaları için Süleymanın dört bin ahırı vardı, ve on iki bin atlısı vardı, onları araba şehirlerine, ve kıralın yanına,Yeruşalime koydu. (II. Tarihler 9:25)

Bakınız sayfa 97-98 ve 139-140.

8. [s. 121] "Yehoyakim kaç yaşında kral oldu?"

Yehoyakin kıral olduğu zaman on sekiz yaşında idi; ve Yeruşalimde üç ay kırallık etti; ve anası Yeruşalimli Elnatanın kızı olup adı Nehuşta idi. (II. Krallar 24:8

Yehoyakin kıral olduğu zaman sekiz yaşında idi; ve Yeruşalimde üç ay on gün kırallık etti; ve RABBİN gözünde kötü olanı yaptı. (II. Tarihler 36:9)

Bakınız sayfa 139-140.

9. [s. 121] "Alamet'in, Azmavet'in ve Zimri'nin babası kimdi?"

Ve Ahaz Yehoaddanın babası oldu; ve Yehoadda Alemetin, ve Azmavetin, ve Zimrinin babası oldu; ve Zimri Motsanın babası oldu. (I. Tarihler 8:36)

Ve Ahaz Yaranın babası oldu; ve Yara Alemetin, ve Azmavetin, ve Zimrinin babası oldu; ve Zimrı Motsanın babası oldu; (I. Tarihler 9:42)

Bakınız sayfa 140.

10. [s. 122] "800.000 mi, 1.100.000 mi? 500.000 mi, 470.000 mi?"

Ve Yoab yazılanların sayısını kırala verdi; ve İsrailde kılıç çeken sekiz yüz bin yiğit vardı; ve Yahuda adamları beş yüz bin kişi idi. (II. Samuel 24:9)

Ve Yoab yazılan kavmın sayısını Davuda verdi. Ve bütün İsrail, kılıç çeken bin binler ve yüz bin kişi idi; ve Yahuda kılıç çeken dört yüz yetmiş bin kişi idi. (I. Tarihler 21:5)

Samuel İsrail'de 800.000 savaşan adam ve Yahuda'da 500.000 savaşan adam olduğunu kaydeder. Ancak Tarihler İsrail'de 1.100.000 ve Yahuda'da 470.000 savaşan adam olduğunu kaydeder.

Buradaki fark, dört etkenden birine (ya da daha fazlasına) bağlı olabilir:

1) Nüfus sayımının resmi ve tamam olmaması (bkz. I. Tarihler 27:23-24), farklı sayıların halk arasında kim oldukları belirtilmemiş olan bazı grupların dahil edilmesi ya da edilmemesinden kaynaklanmış olabilir (bkz. I. Tarihler 21:6). Gruplardan değişik biçimlerde söz edilir (II. Samuel İsrail'de 800.000 yiğit adamolduğunu, I. Tarihler ise bütün adamların toplamının 1.100.000 olduğunu söyler. 300.000 Tesniye 20:1-9'daki savaş yasalarına göre sınanmamış yeni terhis edilmiş askerler olabilir. Nüfus sayımına dahil edilmemiş bir grup da II. Samuel 24:9'da bildirildiği gibi, her ay 24.000 kişiden oluşan kralın özel muhafızları ve 12 oymağın 1.000'er kişilik gruplarıyla birlikte olan subaylar olabilir ve I. Tarihler 27:1-22'de bulunur. Bunların toplamı 300.000'e benzer ve 800.000 ile 1.100.000 arasındaki farkı açıklayabilirler.

2) Kesin sayılar kullanma yerine "yuvarlak sayılar" kullanmak sık görülen bir durumdur. Bu durumda 500.000, 470.000 için kullanılan yuvarlak sayı olabilir. (Bu tür "yuvarlaklaştırma"nın bir örneği Elçilerin İşleri 7:6'daki İstefan'ın konuşmasında görülebilir. İstefan'ın İsrail oğullarının Mısır'da sıkıntı çektikleri yılları "400" olarak bildirmesini, Çıkış 12:40 ve Galatyalılar 3:17'deki daha kesin bir sayı olan 430 yıl ile kıyaslayın.)

3) Kopya eden kişilerin özellikle sayılarda yaptıkları hatalar (Bkz. sayfa 139-140).

4) II. Samuel 24:3 ve I. Tarihler 21:3, 6 bize Yoab'ın nüfus sayımına taraftar olmadığını bildirmektedir. Ancak kralının emirlerine karşı gelemezdi. Yoab iyi bir nüfus sayımı yapmadı. Levi ve Bünyamin oymaklarını sayıma katmadı (ayet 6). Levi zaten nüfus sayımına katılmayacaktı çünkü kahinlerin geldiği oymaktı (Sayılar 1:49-50). Ama Bünyamin neden dahil edilmemişti? Belki bu iş, bir bütün olarak Yoab'ın yapmaktan hoşnut olmadığı bir şeydi. Herkesi saymamanın efendisinin günahını birazcık olsun azaltacağını düşünmüş olmalıydı.

Yoab tarafından kasten çıkarılan kargaşalığa ek olarak I. Tarihler 27:24 bize iki şey söyler: BirincisiYoab nüfus sayımını doğru dürüst tamamlamamıştır bile ve ikinciside gerçek sayı Kral Davut'un kayıtlarına geçirilmemiştir. Standart bir sayının kaydedilmemesinin nedeni standart bir sayının var olmayışıydı. Yoab nüfus sayımına o denli karşıydı ki, Davut'a savaşabilecek adamlarının doğru sayısını asla bildirmedi. Farklı sayılar bunu ortaya koyuyor olabilirler. Sayılar birbirleriyle aynı olmadığı için ortada bir çelişki olduğunu varsaymak, metnin anlatmak istediği şey olan, nüfus sayımının Davut'un yaptığı günahlı bir etkinlik olduğu ve sayımın sonunda kaç tane adamı olduğunu gerçekten asla bilmediğini, anlamamaktır.

Özet olarak, nüfus sayımıyla ve bu hesaplarla ilgili bir sürü etken vardı. II. Samuel ve I. Tarihler'de kaydedilen sayıların neden böyle kaydedildiklerini tamamiyle kesin olarak söyleyebilmek zor olduğu gibi Kutsal Kitap ayetlerinde kesin hata ve çelişki olduğunu söylemek de budalaca ve yanlıştır.

11. [s. 122] "İkişer mi, yedişer mi?"

Ve seninle beraber sağ kalmak için her yaşıyan, bütün beden sahibi olanlardan, her nevinden ikişer olarak gemiye getireceksin; erkek ve dişi olacaklar. Cinslerine göre kuşlardan, ve cinslerine göre sığırlardan, cinslerine göre toprakta her sürünenden, her neviden ikişer olarak, sağ kalmak için sana gelecekler.

(Tekvin 6:19-20)

Bütün yeryüzü üzerinde zürriyetlerinin sağ kalması için, kendine her temiz hayvandan, erkek ve onun dişisi olarak yedişer, ve temiz olmıyan hayvanlardan, erkek ve onun dişisi olarak ikişer; göklerin kuşlarından da erkek ve dişi olarak yedişer yedişer alacaksın.

(Tekvin 7:2-3)

Soru metinleri dikkatli okumamaktan kaynaklanmaktadır. Hem bölüm 6'da hem de bölüm 7'de Nuh'a yanına her hayvandan bir çift alması söylenmiştir. Bunun nedeni basitti, tufandan sonra her hayvanın kendi türünün devamını sağlayabilmesi içindi. Nuh'a her hayvandan iki tane alması ama aynı zamanda temizolan hayvanlardan yedi tane ve temiz olmayanhayvanlardan iki tane alması söylenmişti (7:2). Tekvin 8'de Nuh'un karaya çıktıktan sonra yaptığı ilk işin, Tanrı'ya kurban olarak hayvanlar ve kuşlar sunduğunu görüyoruz. Bunlar ne tür hayvanlar ve kuşlardı? "Nuh... her temizhayvandan, ve her temizkuştan aldı, ve mezbah üzerinde yakılan takdimeler arzetti"(Tekvin 8:20).

12. [s. 123] "Ahazya kaç yaşında kral oldu? Babasından kaç yaş büyüktü?"

Ahazya kıral olduğu zaman yirmi iki yaşında idi; ve Yeruşalimde bir yıl kırallık etti. Ve anasının adı İsrail kıralı Omrinin kızı Atalya idi (II. Krallar 8:26).

Ahaztya kıral olduğu zaman kırk iki yaşında idi; ve Yeruşalimde bir yıl kırallık etti; ve anasının adı Omrinin kızı Atalya idi (II. Tarihler 22:2).

Krallar 22 yaşında olduğunu, Tarihler 42 yaşında olduğunu söyler. Bakınız sayfa 139-140.

13. [s. 123] "Kral Baaşa hortladı mı?"

Yahuda kıralı Asanın üçüncü yılında, Ahiyanın oğlu Baaşa Tirtsada bütün İsrail üzerine kıral oldu, ve yirmi dört yıl kırallık etti. (I. Krallar 15:33)

Yahuda kıralı Asanın yirmi altıncı yılında Baaşanın oğlu Ela Tirtsada İsrail üzerine kıral oldu, ve iki yıl kırallık etti .(I. Krallar 16:8)

Yahuda kıralı Asanın otuz birinci yılında Omri İsrail üzerine kıral oldu, on iki yıl kırallık etti; Tirtsada altı yıl kırallık etti. (I. Krallar 16:23)

Asanın kırallığının otuz altıncı yılında İsrail kıralı Baaşa Yahudaya karşı çıktı, ve Yahuda kıralı Asanın yanına giren ve çıkan adam bırakmasın diye Rama şehrini yaptı.

(II. Tarihler 16:1)

Asa'nın hükümdarlığının 3'cüncüyılında Baaşa İsrail'in kralı oldu (I. Krallar 15:33). Asa'nın hükümdarlığının 26'cıyılında Baaşa'nın oğlu Ela kral oldu (I. Krallar 16:8). Asa'nın hükümdarlığının 31'inciyılında Omri kral oldu (I. Krallar 16:23). Ve Asa'nın hükümdarlığının 36'cıyılında Baaşa Yahudayla savaş yaptı (II. Tarihler 16:1). Bunu Asa'nın hükümdarlığının 35'ciyılına kadar hiç savaş olmadığını söyleyen II. Tarihler 15:19'la kıyaslayın. Böylece II. Tarihler 16:1'deki ayeti gerçekleştirmek için Baaşa'nın hortlayıp hortlamadığını soran soru ortaya çıkıyor.

Bu görünüşte olan çelişkinin en olası açıklaması, 15 ve 16'nın çok kolay bir şekilde 35 ve 36 olarak yanlış anlaşılmasından kaynaklanan yazıyı kopya eden yazıcının hatası olmasıdır. Böyle bir şey nasıl olabilir? Bu sayılar orijinal olarak İbrani alfabesinin sayısal işaretleriyle yazılmış idiyseler, bir 16 çok kolay bir şekilde bir 36'yla karıştırılabilirdi. M.Ö. 7'ci yüzyıla kadar İbranice'de 10 anlamına gelen "yod", İbranice'de 30 anlamına gelen lamed'e çok benziyordu. "Yod"'u lamedgibi göstermek için bütün gereken, eski ve çok kullanılmış bir elyazmasındaki bir leke ya da yıpranmışlık izleriydi ve bu 20 sayılık bir hataya mal oluyordu. Metnin Günümüze Gelişi'yle ilgili nota bakınız (s. 139-140).

14. [s. 124] "Kâhyalar işten kaytarıyor muydu?"

Ve Süleyman'ın yük taşıyan yetmiş bin, ve dağlarda taş kesen seksen bin adamı, bunlardan başka Süleymanın işte çalışan kavmın üzerine hükmeden, işin başında bulunan üç bin üç yüz baş kâhyaları vardı. (I. Krallar 5:15-16)

Ve Süleyman yük taşıyan yetmiş bin adam, ve dağlarda taş kesen seksen bin adam, ve onların üzerinde iş başı olan üç bin altı yüz adam saydı. (II. Tarihler 2:2)

Kutsal Kitap ayetlerine daha dikkatle bakarsak sayıların aslında aynı olduğunu görmüş oluruz. Sayıları birbirleriyle kıyaslayacaksak bunu doğru bir biçimde yaptığımızdan emin olmalıyız. I. Krallar 5:16 3.300 kâhya kaydetmiştir. Ancak I. Krallar 9:23 550 kâhya daha kaydetmiştir (bunlar bir başka kâhya sınıfına dahil olabilirler). Bu da Krallar kitabında kayıtlı olan 3.850sayısını ortaya çıkarır. II. Tarihler 2:2 (ve 2:18) 3.600 kâhya kaydetmiştir. Ancak II. Tarihler 8:10 250 kâhya daha kaydetmiştir. Bu da II. Tarihler'deki toplam kâhya sayısını 3.850'ye çıkarır. İşte bu noktada Krallar ve Tarihler'in metinlerinde doğru bir kıyaslama yapabiliriz. Sayılar aynıdır. İlk baştaki farklılıklar Krallar ve Tarihler'de kâhyaları sınıflamanın farklı yöntemlerinden kaynaklanmıştır.

15. [s. 124] "Çelişkiler bahçesi" (Ezra 2 ve Nehemya 7)

Hem Ezra hem de Nehemya Babil'den geri dönen sürgünlerin bir listesini içerirler. Listeler arasında ondört istatistik fark vardır. Bunun nedeni nedir?

Nehemya'nın Nehemya 7:5'de kaydedildiği gibi ("Ve neseplerine göre sayılsınlar diye ileri gelenleri, ve hükümet memurlarını, ve kavmi toplamayı Allahım yüreğime koydu. Önce çıkanların nesep kitabını buldum, ve onun içinde yazılı buldum"), yeni bir nüfus sayımı yaptığı çok açıkça bellidir. Büyük bir olasılıkla Ezra'nın daha önce yaptığı nüfus sayımını kendi nüfus sayımına temel olarak kullandı, gerektiği yerlerde değişiklikler yaptı. Nehemya'daki nüfus sayımının düzeltilmiş olduğu, Ezra 2:68-69 ve Nehemya 7:70-72'nin kıyaslanmasından belli olur. Ezra'nın listesinin sürgünler Filistin'e gitmek üzere yola çıkmadan önce ve Nehemya'nın listesinin bazı ailelerin son anda alınan kararlar ya da hastalık v.s. gibi bazı planlarında değişiklikler yapmış olmalarını göz önüne aldığını kabul edersek, iki liste arasındaki farklılıklar böylece açıklanmış olur.

Buna ek olarak, kopya etme işlemi sırasında sayılarda hata yapılma yatkınlığı olduğunu hatırlamalıyız. Böylesi hatalar bu tür soyağaçsal listelerde doğal olarak ortaya çıkarlar. Hem sayılar hem de yabancı isimlerin okunması genellikle zordur ve eğer orijinal elyazması eski ya da lekeliyse hata yapmadan kopya etmek zor oluyordu. Metnin günümüze gelişi konusundaki nota bakın.

16. [s. 127] "Saul'un kızı Mikal çocuk doğurdu mu?"

Ve Saulun kızı Mikalın ölümü gününe kadar çocuğu olmadı.

(II. Samuel 6:23)

Ve Ayyanın kızı Ritspanın Saula doğurduğu iki oğlunu, Armoniyi ve Mefiboşeti, ve Saulun kızı Mikalın Meholalı Barzillay oğlu Adriele doğurmuş olduğu beş oğlunu kıral aldı. (II. Samuel 21:8)

II. Samuel 6 bize Mikal'ın ölümüne dek hiç çocuğu olmadığını söyler. II. Samuel 21 ise, sadece bazı İngilizce çevirilerde (!) Mikal'ın beş oğlu olduğunu söyler.

Sayın Yüksel'in Mikal'ın her iki ayette de sözü edilen aynı kişi olduğu konusunda ısrar etmesi tuhaftır. Eğer dikkatle okursak, Mikal'ın sadece Saul'un kızı değil aynı zamanda Davut'un karısı olduğunu (I. Samuel 18:27) anlarız. Böylece II. Samuel 21:8'de, Mikal'dan Adriel'le evli olduğundan söz edildiğinden, kendisi Saul'un kızı olarak tanımlandığı halde bunun başka birisi olduğunu bilmeliyiz. I. Samuel 14:49'dan, Saul'un en büyük kızının Merab ve kardeşinin de Mikal olduğunu biliyoruz. I. Samuel 18:19'da Merab'ın Adriel'le evliliğinin anlatımını buluyoruz. Neden bazı İngilizce çevirilerde ona Mikal denmiştir? Bu bir çelişki değil sadece yazıcının bir hatasıdır. Ayetler bir kitaptan öbürüne geçirilirken isimler karıştırılmıştır. Metnin Günümüze Gelişi hakkındaki nota bakın (Kısım 2).

17. [s. 128] "Çelişkiler galerisi"

Ve Davud ondan bin yedi yüz atlı,

Ve kıral Davud Hadadezerin şehirleri olan Betahtan ve Berotaydan pek çok tunç aldı...

Hamat kıralı Toi işitti; ve Toi, oğlu Yoramı...

Ahitubun oğlu Tsadok, ve Abiatarın oğlu Ahimelek kâhindiler; ve Seraya kâtipti. (II. Samuel 8:4, 8-10, 17)

Ve Davud ondan bin cenk arabası, ve yedi bin atlı,

Ve Davud Hadarezerin şehirleri olan Tibhattan ve Kundan pek çok tunç aldı

Hamat kıralı Tou işitince...oğlu Hadoramı

Ahitubun oğlu Tsadok, ve Abiatarın oğlu Abimelek kâhindiler; ve Şavşa kâtipti;

(I. Tarihler 18:4, 8-10, 16)

Bu birbirine benzeyen bölümlerde neden birçok farklılık vardır?

a)II. Samuel 8:4'de 1700 cenk arabası, I. Tarihler 18:4'de 7.000 cenk arabası olduğunu okuruz. Açıkça bellidir ki bu sıradan bir kopya hatasıdır. I. Tarihler 19:18 7.000 cenk arabası der. Metinin Günümüze Gelişi hakkındaki notu okuyun.

b)II. Samuel 8:8 Tibhat ve Berotay'dan çok tunç aldığını yazar, ama I. Tarihler 18:8 onların isimlerini Tibhat ve Kunolarak kaydeder. Neden bir şehri tanımlamak için iki değişik isim kullanılmıştı? Ezekiel 47:16'da, Berotay şehrinden söz edilmektedir. Kun, şehrin eski ismi ya da yerel olarak kullanılan ismi olabilirdi. Lut'un Sodom'un yargısından kaçmak için sığındığı şehrin adının Zoarolduğunu biliyoruz (Tekvin 19:20-22). Ama şehrin aynı zamanda Belaolarak da tanındığını biliyoruz (Tekvin 14:2). Aynı şekilde günümüzde, şimdi bu isim şehrin eski adı olan St. Petersburg'a değiştirildiği halde Leningrad ismini yanlış anlaşılmaktan korkmadan kullanabiliriz.

c)II. Samuel Toyve Yoramisimlerinden söz eder. I. Tarihler 18:9 ve 10 bu şehirlerin isimlerini Touve Hadoramiolarak verir. Özellikle iddia edilen bu çelişkinin yeterli ölçüde bilgince dürüstlük göstermediğini söylemeliyiz. Böylesi çelişki iddialarında bulunulunca insan bunun şaka mı ciddi mi olduğunu anlıyamıyor. Bu isimler belli ki aynıdırlar. Birbirlerinden farklı formlarda gözükmeleri nefes almak kadar doğal bir şeydir. Aynı şey II. Samuel 8:17 ve I. Tarihler 18:16'daki farklılıklar için de söylenebilir. Samuel'deki ayette Serayaya da Tarihler'deki Şavşa'nın bir yabancı olması ihtimali çok büyüktür. Bu yüzden babasının adı kaydedilmemiştir ve ismi değişik biçimlerde yazılmıştır.

18. [s. 128] "İnsanoğlu en çok kaç sene yaşayabilir?"

Ve RAB dedi: Ruhum adam ile ebediyen çekişmiyecektir, çünkü o da ettir; bunun için onun günleri yüz yirmi yıl olacaktır. (Tekvin 6:3)

Ve Nuhun bütün günleri dokuz yüz elli yıldı; ve öldü. (Tekvin 9:29)

Şelahın babası olduktan sonra, Arpakşad dört yüz üç yıl yaşadı, ve oğullar ve kızlar babası oldu. (Tekvin 11:13)

Tekvin 6:3 insanoğlunun günlerinin sadece 120 yıl olacağını yazar. Buna karşın Tekvin 9:29, Nuh'un yaşamının 950 yıl olduğunu söyler. Tekvin 11:13 Şela'nın yaşamının 403 yıl olduğunu kaydeder. Bu neden böyledir?

Tekvin 6:3'de insanın günlerinin 120 yıl olduğunun söylenmesi insanın yaşam süresinden değil, Tanrı'nın tufan vasıtasıyla insanları yargılamadan önce onların tövbe etmesini bekleyeceği yılların sayısıdır. I. Petrus 3:20'de Nuh'un günlerinde Tanrı'nın sabırla beklediğini okuyoruz. Bu süre boyunca Nuh gemiyi inşa etti ve doğruluk yolunu bildirdi. Bu, Tanrı'nın günahkârlara karşı ne kadar sabırlı olduğunu gösterir. Ancak, Nuh'un zamanında 120 yıl sonra Tanrı'nın yargı günü geldiği gibi yine gelecektir.

19. [s. 129] "Hz. Âdem ağacın meyvesinden yediği gün öldü mü?"

Fakat iyilik ve kötülüğü bilme ağacından yemiyeceksin; çünkü ondan yediğin günde mutlaka ölürsün. (Tekvin 2:17)

Ve Âdemin yaşadığı bütün günler dokuz yüz otuz yıl oldu; ve öldü. (Tekvin 5:5)

Tekvin 2:17 Âdem'in öleceğini vaat eder, ama Tekvin 5:5 Âdem'in çok daha sonra öldüğünü gösterir.

Yasak meyveyi yemesinin sonucu olarak Âdem, fiziksel ve ruhsal olmak üzere iki şekilde öldü. Fiziksel ölümünün hemen gerçekleşmediği doğrudur, ama ölmeye mahkûm edildi Gerçekten de bir süre sonra Âdem öldü. Bu, bir ağaçtan yaşayan bir dal kesmek gibidir. Yapraklar bir süre yeşil kalırlar ama dal ölüdür.

Ama Âdem'in meyveyi yediği gün, bir başka ani ölüm gerçekleşti. Âdem'le Havva'nın Tanrı'ya itaatsizlik ettikleri andan itibaren Bahçe'de artık her şey aynı değildi. Neden değildi? Çünkü itaatsizlik ettikleri andan itibaren, ruhsal olarak öldüler. Tanrı ile olan dostlukları bozuldu. Artık bir daha asla her şey eskisi gibi olmayacaktı. Fiziksel ölüm geliyordu ama ruhsal ölüm aniydi. Bu, çıplaklıklarını örtmeye çalışırkenki tutumlarını (Tekvin 3:7) ve Tanrı ile olan dostluklarından uzak durmaya çalışmalarını (Tekvin 3:8-10) açıklamaktadır. Düşüşün geniş sonuçlarını ve Âdem'le Havva'nın Bahçe'den kovulmalarını da açıklamaktadır. Efesliler 2:1, insanların Tanrı'nın bağışlamasını yaşamadan önceki durumlarını "suç ve günahlardan ötürü ölü"olarak tanımlamaktadır. Bu anlamda Âdem meyveyi yediği anda ölmüştür.

20. [s. 129] "Allah yorulur mu?"

Bilmedin mi? işitmedin mi? Ebedî Allah, RAB, dünyanın uçlarını yaratan, zayıf-lamaz ve yorulmaz; onun anlayışının derınliğine erilmez. (Yeşaya 40:28)

Ve Allah yedinci günü mubarek kıldı, ve onu takdis etti; çünkü A1lah yaratıp yaptığı bütün işten o günde istirahat etti. (Tekvin 2:3)

Yeşaya Tanrı'nın yorulmadığını ve zayıflamadığını söyler ama Tekvin Tanrı'nın dünyayı yarattıktan sonra dinlendiğini kaydeder. İnsanbiçimci dilin (yani O'nu daha iyi anlamamıza yardım etmek için Tanrı'yı insansal terimlerle açıklayan dilin) kullanımı Kutsal Kitap ayetleri boyunca görülen bir şeydir. Tanrı görülmez, sonsuzdur ve vücudu yoktur. Buna karşın Kutsal Kitap'ta kullanılan insanbiçimci dil, Tanrı'nın "güçlü sağ koluyla"etkin olduğunu söyler (Çıkış 15:16). Bunun anlamı O'nun bir kolu olduğu mudur? Tabii ki, kullanılan bu dil harfi harfine yorumlanmamalıdır. Tanrı bir baba olarak resmedilir ama insansal bir babanın bütün özelliklerini Tanrı'ya atfetmeyiz. Tanrı hakkında yaptığımız bütün tanımlamalarda insansal sözler ve deyişler kullanılır, ama genelde metnin içeriğinden bu tür bir dilin teolojik bir gerçeği anlatmaya çalıştığı anlaşılır. İnsanbiçimci dili harfi harfine algılamak, antik kutsal yazılarda çok bulunan kabul edilmiş edebi tür hakkında tamamen cahil olduğunu göstermektir. Böyle bir sorunun ortaya çıkması bizi iki nedenden ötürü şaşırtmıştır: Birincisi, Kuran da Allah'ı tanımlamak için insanbiçimci dil kullanır. Örneğin Tâh/20:5 ve Hadîd/57:4'de Allah'ın tahtından söz edilir. Tanrı'nın yorulması hakkındaki soru ile aynı ruhta bizler de neden Allah'ın oturmak için bir tahta ihtiyacı olduğunu sorabiliriz. O da mı yorulur? Tabii ki hayır! Bu, insanbiçimci dildir. Özet olarak, sayın Yüksel'in yaptığı gibi insanbiçimci dili harfi harfine yorumlamak kullanılan edebi türün anlaşılmadığını gösterir.

21. [s. 130] "Allah derede oturanları kovamadı mı?"

Ve RAB Yahuda ile beraberdi ve dağlık ahalisini kovdu; çünkü derede oturanları kovamadı, çünkü demir cenk arabaları vardı. (Hakimler 1:19)

İlk olarak dikkat etmemiz gereken şey, insanları vadiden kovamayanların Tanrı değil Yahuda'lı adamlarolduğudur. Ama eğer Tanrı onlarla beraber idiyse düşmanlarını vadiden nasıl kovamadılar? Bu ayetten önceki ve sonraki ayetleri okuyanlar için apaçık olan en az dört neden vardır:

a) Tanrı'nın İsrail'e yardımı ve bereketi onların Kendi buyruklarını tutup tutmamalarına bağlıydı (Tesniye 7:1-5). Ama Hakimler 2:1-3, İsrail'in Tanrı'ya itaatsizlik ettiğini ve bu yüzden Tanrı'nın düşmanlarını kovmakta onlara yardım etmediğini gösterir. İsrail Tanrı'ya nasıl itaatsizlik etmişti? Putatapar uluslarla antlaşmalar yaparak. Bu yüzden İsrail'in düşmanları onların böğürlerinde dikenler olacaklardı (ayet 3).

b) İsrail, Tanrı'nın atalarıyla yaptığı antlaşmayı bozmuştu. Bu nedenden ötürü de, Tanrı onların düşmanlarını kovmalarına yardım etmemişti (2:20-21).

c) Tanrı, İsrail'in Kendi buyruklarına itaat etmekteki sadakatını sınıyordu. Tanrı bu uluslardan bazılarının hâlâ var olmalarına izin veriyorsa o da bu nedendendi. İsrail'in onları kovamaması, Tanrı'nın zayıflığından ötürü değil İsrail'lilerin Tanrı'ya olan imanlarının yetersizliğinden ötürüydü (2:22-23; 3:4).

d)İsrail'lilerin gerçek bir savaş deneyimi yoktu. Kenan diyarında bir ulus olarak ayakta kalabilmeleri için savaş sanatını öğrenmeleri gerekiyordu. Bu, Tanrı'nın onlara gereksinimleri olan deneyimi sağlamasının bir yoluydu, (3:1-2).

22. [s. 131] "Tanrı'nın burnundan duman yükseldi mi?"

Burnundan duman yükseldi, Ağzından ateş yiyip bitirdi; Ondan közler tutuştular. (II. Samuel 22:9)

Ben de onlara bir aslan gibiyim; kaplan gibi yolun yanında bekleyeceğim

(Hoşea 13:7)

Yine bu da bizi şaşırtan itirazlardan biridir. Çünkü burada da, insanbiçimci dil kullanımının bir başka örneğini görüyoruz (bakınız sayfa 158-159). Bu soruya yanıt olarak söyleyebileceğimiz iki şey vardır;

a) Daha önce de söylediğimiz gibi, Kuran da insanbiçimci dil kullanır. "Allah'ın yüzü" terimini çok kullanır (örneğin Rahmân/55:27). Eğer Allah'ın gerçekten bir yüzü varsa, bu neye benzer? Kuran aynı zamanda bize Allah'ın "gözetim"inden (Arapça: "nezâret") söz eder (Bkz. Hûd/11:37; Tûr/52:48; Kâmer/54:14). Buradan hareket edip O'nun gözlerinin ne renk olduklarını soralım mı? Tabii ki bu soru bizim yanıtladığımız soru kadar saçma bir sorudur.

b) Kutsal Kitap bize Tanrı'nın Kendisinin sorduğu, "Beni kime benzeteceksiniz ki, ben ona eşit olayım?"(Yeşaya 40:25), ve "Beni kime benzeteceksiniz ki kıyaslanabilinelim?"sorularını sorar. Tanrı hiç kimseyle ve hiçbir şeyle kıyaslanmaz. Tanrı'yı anlamamıza yardımcı olmak amacıyla insansal terimler kullanıldığında bu dilin harfi harfine algılanması beklenmemektedir.

23. [s. 130] "Allah pişman olur mu, olmaz mı?"

Allah insan değil ki, yalan söylesin,ve insan oğlu değil ki, nadim olsun; O söyler de onu yapmaz mı? Yahut söz verir de icra etmez mi?

(Sayılar 23:19)

Ve RAB yeryüzünde adamı yaptığına nadim oldu, ve yüreğinde acı duydu. Ve RAB dedi: Yarattığım adamı, ve hayvanları, sürünenleri ve göklerin kuşlarını toprağın yüzü üzerinden sileceğim; çünkü onları yaptığıma nadim oldum.

(Tekvin 6:6-7)

Ve RABBE dua edip dedi: Ah, ya RAB, ben daha memleketimde iken bunu söylemedim mi? bundan ötürü hemen Tarşişe kaçmağa davrandım; çünkü biliyordum ki sen lûtfeden ve çok acıyan, geç öfkelenen, ve inayeti çok olup kötülükten nadim olan Allahsın. (Yunus 4:2)

Sayılar'da Tanrı, pişman olmayan olarak sunulmuştur. Ama diğer iki ayet Tanrı'nın pişman olduğunu söyler.

Yine burada Kutsal Kitap ayetleri Tanrı'nın duygularını ifade edebilmek için insanbiçimci bir dil kullanmaktadır (bakınız soru 20 ve 22). Bizim insansal duygularımız İlahi Olanı tanımlamak için asla yeterli değildirler. Ancak, Kutsal Kitap'ta Tanrı, yarattıklarından ayrı duran pasif bir varlık değildir. Yarattıklarıyla birçok yönden ilgilenir. Örneğin Tanrı'nın bir sevgi Tanrı'sı olduğunu biliyoruz. Tanrı'nın sevgisini insan sevgisiyle eşit tutamayız. Ama O'nun sevgisini insanlara bildirmek için başka hangi dili kullanabiliriz? O'nun sevgisini yaptığı şeylerde görürüz. İsrail'i Mısır'daki esaretten kurtarmıştır. Biricik Oğlu'nu günahkârları kurtarmak amacıyla ölmesi için vermiştir. Bunlar derin bir sevgiyi gösteren davranışlardır.

Buna benzer bir şekilde, Kutsal Kitap, Tanrı'yı tövbe eder bir şekilde resmettiğinde, Tanrı'nın nasıl olduğunu anlamamız için insansal sözcükler kullanılmıştır. Her zaman olduğu gibi, dikkatli bir bilgin onların gerçek anlamını anlamak için bu ayetlerin içinde bulunduğu metnin bütününe bakar. Her ayeti sırasıyla inceleyeceğiz:

a) Tekvin 6:6-7Tanrı insanoğlunu yarattığına pişman oldu. İnsanlığın içine düşmüş olduğu ahlaksal ve ruhsal bozukluğun farkına vardığımızda Tanrı'nın, Kendi kutsal karakterine sadık kalabilmek için bu tür davranışları ahlaksal açıdan tiksindirici bulduğunu anlarız. Bu bize insanbiçimci dilin kullanımından başka bir şekilde nasıl anlamlı bir biçimde iletilebilir? Tanrı'nın insanlığın davranışını bu şekilde değerlendirmemesi, O'nu, Kendisi kutsal olmakla beraber, kutsal olmayan davranışlar karşısında pasif kalan Biri olma suçlamasıyla karşı karşıya bırakırdı. İnsanlığı yarattığına pişmandır, insanlığın ahlaksal bozukluğa düşmesi O'nu üzmektedir, bu yüzden O, Kendi ahlaksal karakteriyle tutarlı bir biçimde davranmaktadır.

b) Yunus 4:2Burada Tanrı'nın fikrini değiştirdiğini ve ilk önce vaat ettiği gibi kötü insanları yargılamadığını görüyoruz. Ama yine Tanrı, sadece Kendi kutsal ahlaksal karakteriyle tutarlı bir biçimde davranmaktadır. Kutsal Kitap ayetlerinde tekrar tekrar, Tanrı'nın günahı yargılama vaadinin yanı sıra tövbe edenlere merhamet vaadinde bulunduğunu okuyoruz. Bu şekilde, eğer günahkârlar günahlarından tövbe ederlerse, Tanrı günahkârlar için olan yargısından dönme kapasitesine sahiptir. Buna bir başka örnek de, Yeremya 18:6-8'de bulunur. Tanrı İsrail'e, eğer bir ulusu yargılayacağını bildirmiş ve sonra da o ulusu uyarmışsa, eğer ulus tövbe ederse Tanrı da vaat ettiği yargıdan vazgeçeceğini söylemiştir. Bu, Tanrı'nın herhangi bir biçimde değiştiğini mi gösterir? Tabii ki hayır. Tanrı'nın insanlıktan tövbe beklemesi, sonra da, yargılamadan vazgeçerek karşılık verememesi O'nun ahlaksal karakteriyle çok tutarsız bir şey olurdu. Ama Kutsal Kitap ayetleri, Tanrı'nın Kendi ahlaksal karakterinde tamamiyle tutarlı ve değişmez olduğunu öğretirler.

c) Sayılar 23:19 Buradaki metin, tanrıtanımaz bir kralın İsrail'i lanetlemek için bir din adamı kiralamaya çalışmasından söz etmektedir. Ayetin söylemek istediği, Tanrı'ya kutsadığı bir halkı lanetlemesi için kaba bir şekilde rüşvet verilemeyeceğidir. Bir insan hoş olmayan bir şeyi yapmak için kiralanabilir ama kutsal bir Tanrı'nın böyle bir şey yapması mümkün değildir. Bu bakımdan Tanrı bir insan gibi değildir. Malaki 3:6 bunu onaylar, "Çünkü ben Rab değişmem."Bu ayet, Tanrı'nın duygusuz, yerinden kımıldayamayan, yaratıklarına karşılık verme kapasitesine sahip olmayan biri olduğunu söylememektedir. Söylemek istediği, Kendi ahlaksal karakterinde Tanrı'nın Kendi amaçları, karakteri ve varlığına tutarlı olmasına güvenebileceğimizdir.

24. [s. 131] "Allah'ı, kimse gördü mü?"

Ve Musa ile Harun, Nadab ve Abihu, ve İsrailin ihtiyarlarından yetmiş kişi çıktılar; ve İsrailin Allahını gördüler; ve onun ayakları altında, gök yakuttan tuğla döşeme gibi, aydınlıkça asıl göke benzer bir şey vardı. Ve İsrail oğullarının asilzadelerine dokunmadı; ve Allahı göıdüler, ve yiyip içtiler. (Çıkış 24:9-11)

Tanrı'yı hiçbir zaman hiç kimse görmemiştir. O'nu, Baba'nın bağrında bulunan ve kendisi Tanrı olan biricik Oğul tanıttı.

(Yuhanna 1:18)

Çıkış'taki ayetler, bize Harun, Nadab, Abihu ve İsrail'in ihtiyarlarından yetmiş kişinin Tanrı'yı gördüğünü söyler. Ancak Yuhanna 1:18'de hiç kimsenin hiçbir zaman Tanrı'yı görmediği yazılıdır.

Tanrı'yı göremeyeceğimizi söyleyen bir sürü ayet vardır (Çıkış 33:20; Yuhanna 1:18). Neden mi? İki nedenden ötürü. Birincisi, Tanrı ruhtur (Yuhanna 4:24). Tanrı'nın özünü göremeyiz çünkü O ruhtur. İkincisi, bir insan Tanrı'nın çıplak görkemine bakıp yaşayamaz. Çok yüce ve (huşu vericidir) korkunçtur. Çok kutsal ve güçlüdür. Saul'un Şam yolunda yolculuk ederken Tanrı'nın yüceliğinin sadece bir kısmını görmesinden sonra, üç gün kör olması bundandır (Elçilerin İşleri 9:3-9). Eski Antlaşma'da Tanrı'nın bir bulut, ateş ya da melekler tarafından simgelenmesinin nedeni buydu. Peki öyleyse, insanların Tanrı'yı gördüklerini söyleyen ayetlere ne demeli?

a) Tekvin 32:30Burada Yakup bir meleklegüreşmiştir (bakınız Hoşeya 12:4). Ama bu sıradan bir melek değildi. Bir insanın Tanrı'yla fiziksel olarak güreşemeyeceğini biliyoruz. Ama burada Tanrı, bir meleğin Kendisini simgeleyen şekliyle Yakup'la güreşmiştir. Bu, Yakup'un yaşamında ruhsal bir dönüm noktası olmuştur. Bu yüzden Yakup, Tanrı'yı gerçekten yüz yüze görüp yaşadığını söyleyebilmiştir. Tanrı'yı gerçekten gören birinin öleceğini biliyordu. Ancak Yakup, Tanrı'nın temsilcisiyle güreşmiştir, ve bu anlamda bütün hayret ve huşu vericiliyle gerçekten de Tanrı'yı, bir insanın Tanrı'yı görüp de hâlâ yaşayabilmesinin olası olduğu tek yolla görmüştür.

b) Çıkış 24:9-11Musa, Harun, Nadab, Abihu ve İsrail'in ihtiyarlarından yetmiş kişi, Tanrı'nın antlaşmayı yürürlüğe koyması için kutsal dağa çıktılar. Burada, Tanrı'yı gördüklerini ve yiyip içtiklerini okuyoruz. Bu ayetlerde dikkat edilmesi gereken bazı önemli şeyler vardır. Bunlardan birincisi, "ayağının altında" gibi insanbiçimci bir dilin kullanılmasıdır. Bunun, akıllı bir okuyucuya insan gözüyle görülemeyeni tanımlamaya çalışmak için insanbiçimci dil kullanıldığını bildirmesi gerekir.İkincisi, mecaz kullanımıdır. Burada başka ne görüyoruz? O'nun ayağının altında "kaldırım gibi bir şey"gördüler. Insanbiçimci dilde olduğu gibi, mecaz kullanıldığında da yorum, bunlar göz önünde bulundurularak yapılmalıdır. Üçüncüolarak, 10'cu ayet, gözlerini ancak Tanrı'nın ayaklarını görebilecek kadar yükseğe kaldırabildiklerini apaçık bildirmektedir. Eğer Sayın Yüksel'in söylediği gibi Tanrı'yı gerçek bir şekilde görselerdi neden burada Tanrı'nın Kendisinin bir tarifini bulmuyoruz? Ama tabii ki bulmuyoruz. Tanrı'nın bir görünüşünü gördüler. Ama Tanrı'nın sadece bir görünüşünü gördükleri halde Tanrı'nın kendilerini öldürmediğinin hâlâ farkındaydılar (ayet 11). Böylece Tanrı'nın bir görünüşünü görme anlamında Tanrı'yı gördüler- ve yaşadılar.

c) Çıkış 33:11Bu ayet bize Tanrı'nın Musa'yla yüz yüze konuştuğunu yazıyor. Bir insan nasıl olup da Tanrı'yla bu şekilde konuşup yaşayabilir? Yine burada, insanbiçimci dil kullanıldığına dikkat etmeliyiz: "bir insanın arkadaşıyla konuştuğu gibi." Bu ayet, Tanrı'nın Musa'nın Kendisiyle ayrıcalıklı ve yakın bir ilişki içinde olmasına izin verdiğini tanımlamaktadır. Ama Musa gerçekten Tanrı'nın yüzünü görüp yaşamış mıdır? Eğer Musa Tanrı'yı gerçekten yüz yüze gördüyse o zaman neden aynı bölümdeTanrı'nın yüceliğini görmeyi istemiştir? (ayet 18). Eğer Musa gerçekten Tanrı'nın yüzünü gördüyse neden aynı bölümdeTanrı, "Yüzümü göremezsin, çünkü insan beni görüp de yaşayamaz" demiştir (ayet 20)? Eğer Sayın Yüksel bu mecaz dilini harfi harfine yorumlamakta ısrar ederse o zaman Musa'yı aynı bölümdebüyük bir çelişki yapmakla suçlamaktadır. Bu Musa hakkında yapılan çok ciddi bir suçlamadır.

Diğer yandan da Sayın Yüksel kendi Kitabı tarafından yargılanmaktadır:

"Sana Kitâb'ı indiren O'dur. Onda Kitâb'ın temeli olan kesin anlamlı âyetler vardır, diğerleri de çeşitli anlamlıdırlar. Kalblerinde eğrilik olanlar, fitne çıkarmak, kendilerine göre yorumlamak için onların çeşitli anlamlı olanlarına uyarlar. Oysa onların yorumunu ancak Allah bilir... Bunu ancak akıl sâhipleri düşünebilirler. " (Kuran, Âl-i İmran/3:7)

25. [s. 132] "Hz. Yakub insan mıydı?"

Ve Yakub o yerin adını Peniel koydu; çünkü: Allahı yüz yüze gördüm, ve canım sağ kaldı, dedi. (Tekvin 32:30)

Ve dedi: Yüzümü göremezsin; çünkü insan beni görüp de yaşıyamaz. (Çıkış 33:20)

Çıkış'taki ayet, kimsenin Tanrı'yı görüp de yaşayamayacağını söyler. Ama Tekvin'de Yakup, Tanrı'yı görüp yaşadığını söylemiştir. Bu sorunun yanıtı için Soru 24'e bakın (sayfa 164).

26. [s. 132] "Kocan seni yaratan mı?"

Çünkü kocan seni Yaratandır; onun ismi orduların RABBİDİR

(Yeşaya 54:5)

Bu ayet, İsrail'in "yaratıcısı" olan Tanrı'yı onun "kocası" olarak resimler.

Ayeti bağlı bulunduğu ayetlerle birlikte okuyanlar için burada insanbiçimci bir dil kullanıldığı çok açıkça bellidir. Sayın Yüksel, iki değişik İngilizce çevirinin bu ayeti farklı biçimlerde verdiğini işaret etmektedir. RSV (Revised Standart Version), "Senin Yaratıcın senin kocandır" diye çevirir ve Today's English Version, "Yaratıcın senin için bir koca gibi olacaktır" der. Çoğu dillerde aynı şeyi söylemenin birçok değişik biçimi vardır. İngilizce eski ve zengin bir dildir. Bu iyi bir örnektir. İngiliz dilini bilenler ve ayetin içinde bulunduğu metni okumak için zamanlarını verenler için anlamda hiçbir farklılık yoktur. O'na bir Koca adı verilerek Tanrı'nın Kendi halkı için olan sevgisini tanımlamaya çalışmak için insanbiçimci bir dilin kullanıldığını biliyoruz. Yeşaya 62:4-5'de de aynı düşünceyi görüyoruz. İngilizcede aynı şeyi dile getirmek için iki değişik konuşma biçimi kullanabiliriz. Bir şeyin bir şey olduğunu söylemek için bir mecaz kullanırız: örneğin bir adamın davranışlarının ya da huyunun nasıl olduğunu anlatmak için "O adam bir aslandır" deriz. Bir şeyin bir şey gibi olduğunu söylemek için benzetme de kullanabiliriz: örneğin "O adam aslan gibidir". Anlamda ne fark vardır? Hiç. Bu yüzden Sayın Yüksel'in bu sorusunun İngilizce dilbilgisini çok iyi bilmemesinden kaynaklandığını düşünüyoruz.

27. [s. 133] "Tevrat'ı Hz. Musa mı yazdı?"

Ve RABBİN sözüne göre, RABBİN kulu Musa orada, Moab diyarında öldü. Ve Moab diyarında Beyt-peor karşısındaki derede onu gömdü; fakat bugüne kadar kimse onun kabrini bilmez. Ve Musa öldüğü zaman yüz yirmi yaşında idi; gözü zayıflamadı, ve kuvveti eksilmedi. Ve İsrail oğulları, Moab ovasında, otuz gün Musaya ağladılaı; ve Musa için yas günleri tamam oldu. Ve Nun oğlu Yeşu hikmet ruhu ile dolu idi; çünkü Musa ellerini onun üzerine koymuştu; ve İsrail oğulları onu dinliyorlardı, ve RABBİN Musaya emretmiş olduğu gibi yapıyorlardı. Ve RABBİN Mısır diyarında, Firavuna, ve bütün kullarına, ve bütün memleketine yapmak için Musayı gönderdiği alâmetler ve hârikalarda, ve bütün İsrailin gözü önünde Musanın gösterdiği bütün kuvvetli elde, ve bütün dehşette, Musa gibi RABBİN yüz yüze bildiği bir peygamber daha İsrailde çıkmadı.

(Tesniye 34:5-12)

Mesih İnanlıları Musa'nın Toradenilen Kutsal Kitap'ın ilk beş kitabını yazdığını söylerler. Ama Tora'nın son kitabının son bölümünde Musa'nın kendi ölümü ve gömülüşü kayıtlıdır. Musa kendi ölümü ve gömülüşünü nasıl kaydedebilirdi?

Geçenlerde ünlü bir teoloji profesörü uzman olduğu bir konuda yazdığı büyük kitabını tamamladı. Ancak kitap basılmadan önce profesör öldü. Günümüzde yayın dünyasında böyle bir şey olduğunda, yazarı iyi tanıyan birinden yazar hakkında biyografik bir not yazmasını istemek gelenekseldir. Bu biyografi kitabın son bölümü olarak kitaba eklenir ve genellikle imzasızdır. Profesörün ölümüyle ilgili bölümü başka biri yazdığı için, bu profesörün kitabın geri kalan kısmını yazmadığı anlamına mı gelir? Böyle bir şeyi önermek bile mantıksızdır. Aynı şey Tesniye kısmı için de geçerlidir. Tesniye'nin son bölümünde Musa'nın ölümünün anlatılması kitabın Musa tarafından yazılmadığı anlamına gelmez. Musa'nın sözleri kayıtlıdır (Tesniye 1:1; 5:1; 27:1, 11, v.b.). Musa'nın "bu yasanın" yazarı olduğu da söylenir (31:9, 24). Tanrı'nın bu önemli hizmetkârının ölümünün yazılarının sonuna eklenmesi doğal bir şeydir ve kitabı yazanın o olduğu gerçeğini değiştirmez.

28. [s. 133] "Hz. İsa Davud'un Oğlu mu değil mi?"

İbrahim oğlu, Davut oğlu İsa Mesih'in soyuyla ilgili kayıt şöyledir:.. (Matta 1:1)

Kör bir adam da, "Ey Davut Oğlu İsa, halime acı!" diye bağırdı.

(Luka 18:38)

Ferisiler toplu haldeyken İsa onlara şunu sordu: "Mesih'le ilgili olarak ne düşünüyorsunuz? O, kimin oğludur?"

Onlar da, "Davud'un Oğlu" dediler.

İsa şöyle dedi: "O halde nasıl oluyor da Davut, Ruh'tan esinlenerek O'ndan 'Rab' diye söz ediyor? Şöyle diyor Davut:'Rab Rabbime dedi ki, Ben düşmanlarını senin ayaklarının altına serinceye dek sağımda otur.' Davut O'ndan Rab diye söz ettiğine göre, O nasıl Davud'un Oğlu olur?" (Matta 22:41-45)

Evet. İsa Mesih Davut'un oğludur.Matta 1:1'de İsa'nın Davud'un "oğlu" (torunu, neslinden) olduğunu okuyoruz. "Davut Oğlu" ismi, beklenen Mesih için çok yaygın bir unvandı çünkü eski peygamberler Mesih'in bu soydan geleceğine tanıklık etmişlerdi. Tanrı, verdiği sözü tutarak Davut'un soyundan İsrail'e bir Kurtarıcı, İsa'yı gönderdi. Bunun için Luka 18:38'deki kör gibi İsa'yı Mesih olarak kabul eden insanlar ona "Ey, Davut Oğlu"olarak seslenirlerdi.

Şimdi İsa Mesih'in Matta 22:41-45'te söyledikleri bununla çelişmiyor ki! İsa, Hz. Davut'un Tanrı'nın esniyle yazdığı 110. Mezmura başvurarak, İsrail'in din liderlerine "Davut O'ndan (Mesih'ten) Rab diye söz ettiğine göre, O nasıl Davut'un Oğlu olur?" diye sordu (22:45). Ama bunu sormakla İsa, Kutsal Yazılara göre Mesih'in hem Davut'un oğlu hem de Davut'un Rabbi olduğunu göstermekteydi.İsa'nın verdiği kanıta hiç kimse karşılık veremedi. İşte, Mesih'le ilgili sırrın özü zaten budur. Davut'un Rab'bim diye seslendiği yüce Olan Davut'un soyundan doğarak insan oldu. Ve böylece Davut'un Oğlu Mesih oldu. Matta'nın aynı bölümünde bu gerçek vurgulanmaktadır ki, bakireden doğan çocuk için, melek şöyle dedi, "'O'nun adını İmanuel koyulacaklar'. İmanuel de 'Tanrı bizimledir' demektir"(Matta 1:23). Açıkça görülüyor ki burada aklı ermeyecek kadar büyük bir gerçek var, ama hiç bir çelişki yoktur.

29. [s. 134] "Davud'un hangi oğlu Hz. İsa'nın atasıdır?"

Davut, Uriya'nın karısından doğan Süleyman'ın babasıydı. (Matta 1:6)

Natan oğlu, Davut oğlu, Yeşay oğlu (Luka 3:31)

Hem Süleyman hem de Natan O'nun atalarıdır.Matta'da İsa'nın üvey babası olan Yusuf'un soyağacı verilmektedir. Luka'da ise İsa'nın annesi Meryem'in soy ağacı verilmektedir. Yani, her ikisi Davut'un soyundandır ama Yusuf Davut'un oğlu Süleyman'ın torunuyken, Meryem Davut'un oğlu Natan'ın torunudur. Not: Ayrıntılı cevap için bunu izleyen soruya bkz.

30. [s. 134] "İsa'nın dedesi Yakup mu Heli mi?"

Yakup, Meryem'in kocası Yusuf'un babasıydı. Meryem'den de Mesih denilen İsa doğdu. (Matta 1:16)

İsa'nın kendisi görevine başladığı zaman otuz yaşlarındaydı. Yusuf'un oğlu olarak biliniyordu. Yusuf da Eli oğlu, (Luka 3:23)

Burada Sayın Yüksel sadece Sayın Deedat'ın daha önce cevapladığımız iddialarını tekrarlamaktadır (Bkz II. Bölüm, s. 102-103).İsa'nın üvey babası Yusuf'un babası Yakup'tu. Yusuf'un kayınpederi ise Heli'ydi.Edip Yüksel'in iddia ettiğine göre Hıristiyanlar bu iki soy listesinin tutarsızlığını gizlemeye çalışmaktadırlar. Böyle bir amaç söz konusu olamaz. Karşılaştırılınca besbelli ki bu iki liste birbirlerinden çok farklıdırlar. Yani ikisi aynı kişinin soyu olamaz. Yukarıda söylediğimiz gibi Matta'da İsa'nın üvey babası olan Yusuf'un soyu verilmektedir. Luka'da ise İsa'nın annesi Meryem'inki verilmektedir. Ama Yahudiler arasında kadınların isimleri soy listelerinde genellikle bulunmadığı için Luka'da Yusuf Meryem'in yerini tutuyor. Bunu ispatlamak için aşağıdaki noktalara başvurabiliriz:

1. İsa'nın doğumuyla ilgili olaylar Matta'da Yusuf'un açısından ama Luka'da Meryem'in açısından anlatılmaktadır. (Bkz. Matta 1-2 ve Luka 1-2). Örneğin İsa'nın bakire Meryem'den doğacağını bildiren meleğin Yusuf'a görünmesi Matta'da bulunurken, Meryem'e daha önceki görünmesini Luka'da buluyoruz (Matta 1:18-25; Luka 1:26-38). Buna göre Meryem'in soyunu zaten Luka'da bulmayı beklerdik.

2. Luka'da, her ne kadar Yusuf'un ismi bulunuyorsa da yine de İsa'nın onun oğlu olmadığı vurgulanmaktadır "Yusuf'un oğlu olarak biliniyordu"(Luka 3:23).

3. Luka 1:32 ve 69'da Meryem'in de Davut'un soyundan olduğu ima ediliyor.

4. Oğlu sözcüğü sık sık değişik anlam taşıyabilir. Örneğin: İsa için "İbrahim oğlu, Davut oğlu"(Matta 1:1), Âdem için "Tanrı oğlu"denilir (Luka 3:38). Ayrıca belli ki bu listelerde birçok kuşak bilerek atlanmaktadır, yani "oğul" sözcüğü "torun" anlamını da taşır. Buna göre "Heli oğlu" derken "Heli'nin damadı" anlamında olmasına şaşmamalıyız.

5. Bu son nokta Luka'nın asıl Grekçe metninde de doğrulanmaktadır. Şöyle ki, listedeki her isimden önce belirtili tanıtıcı olan "tou"sözcüğü bulunmaktadır. Ancak Yusuf'tan önce yoktur! Anlaşılan buradaki ilişkide bir fark vardır.

6. Bir başka kaynakta kanıt bulunmaktadır. Yahudilerin "Talmud" diye bilinen yorum kitabında, İsa'nın annesi Meryem'den söz ederken "Heli'nin kızı olan Meryem" olarak söz etmektedir (Bkz. Haghigha 77.4).

Sonuçta Luka'daki listenin Meryem'in soyuna verdiği yorumu her açıdan uygun ve mantıklıdır.

31. "Unutulan nesil?"

Yekonya, Babil'deki sürgünlükten sonra doğan Şaltiyel'in babası; Şaltiyel ise Zerubabel'in babasıydı. Zerubabel, Abihud'un babası; Abihud, Elyakim'in babası; Elyakim de Azor'un babasıydı. Azor, Sadok'un babası; Sadok, Ahim'in babası; Ahim ise Elihud'un babasıydı. Elihud, Elazar'ın babası; Elazar, Matan'ın babası; Matan da Yakub'un babasıydı. Yakup, Meryem'in kocası Yusuf'un babasıydı. Meryem'den de Mesih denilen İsa doğdu.

(Matta 1:12-16)

Buna göre, İbrahim'den Davud'a kadar toplam ondört kuşak, Davut'tan Babil'e sürgünlüğe kadar ondört kuşak ve Babil'e sürgünlükten Mesih'e kadar da ondört kuşak geçti. (Matta 1:17)

Yüksel, "Babil sürgününden Mesih'e kadarki sürede 14 nesil geçtiğini belirten Matta on üç nesil saymaktadır" diyor. Bu sorunun cevabı çok basit değildir. Matta 1:17 ile ilgili aşağıdaki iki noktaya dikkat etmemiz gerek.

"Buna göre, (a)İbrahim'den Davud'a kadar toplam ondört kuşak, (b)Davut'tan Babil'e sürgünlüğe kadar ondört kuşak ve (c)Babil'e sürgünlükten Mesih'e kadar da ondört kuşak geçti." (Matta 1:17)

1) Matta, üç ayrı kuşak grubunun ayrımını yaparken Davut'u birinci ve ikinci gruplara (a, b)dahil ediyor. Bu nedenle ikinci kuşak grubunun başında Süleyman değil, Davut yer alıyor (Bkz. aşağıdaki şema).

2) Matta ikinci kuşak grubunu (b)sayarken bir kişiye (yani Yekonya'ya) kadar değil sürgünlüğe kadar saymaktadır. "Davut'tan Babil'e sürgünlüğe kadarondört kuşak". Aynı şekilde üçüncü kuşak grubunu (c)sayarken sürgünlüğü dahil ederek saymaktadır: "Babil'e sürgünlüktenMesih'e kadar da ondört kuşak geçti."Ayet 11'de Yoşiya'nın ismi sürgünlüğün başlangıcı ile ilgili olarak gösteriliyor. Yekonya'nın ismi ise, ayet 12'de sürgünlüğün sonu ile ilgilidir.

Bu nedenle Matta, nesillerin sayımını aşağıdaki tablo şeklinde yapmaktadır:

"İbrahim'den

Davud'a kadar toplam ondört kuşak"

"Davut'tan

Babil'e sürgünlüğe   kadar ondört kuşak"

"Babil'e sürgünlükten Mesih'e kadar da ondört kuşak"

1

İbrahim

1

Davut

1

(Yekonya )

Sürgünlük

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

İshak

Yakup

Yahuda

Peres

Hesron

Ram

Aminadab

Nahşon

Salmon

Boaz

Obed

Yeşay

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

Süleyman

Rehavam

Abiya

Asa

Yehoşafat

Yoram

Uziya

Yotam

Ahaz

Hizkiya

Manaşe

Amon

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

Şaltiyel

Zerubabel

Abihud

Elyakim

Azor

Sadok

Ahim

Elihud

Elazar

Matan

Yakup

Yusuf

14

Davut

14

Sürgünlük

(Yoşiya )

14

Mesih İsa

Özet olarak söz konusu olan ayeti şöyle anlamamız gerek: İbrahim'den Davut'a kadartoplam ondört kuşak sayılır. Davut'tan(Babil'deki sürgünlük zamanında doğan Yekonya'nın babası olan) Yoşiya'ya kadarondört kuşak sayılır. (Babil'deki sürgünlük zamanından sonra doğan Şaltiyel'in babası olan) Yekonya'dan Mesih'e kadarondört kuşak sayılır. Yani herhangi bir tutarsızlık yoktur.

32. [s. 136] "'Admin' neden kayboldu?" (Luka 3:33)

Yüksel, İncil'in bazı İngilizce çevirilerinde Luka 3:33'te "Admin"in ismi bulunurken neden Türkçe nüshalarda bulunmadığını sormaktadır. "Admin" kaybolmadı. "Admin" ismi zaten elimizdeki eski Grekçe İncil el yazmalarının çoğunlukta bulunmamaktadır.[74]Örneğin, A, D, K, D ve Y diye bilinen metinlerde "Admin" yoktur.[75]Birkaç eski el yazmasında ise Admin bulunmaktadır. Böylece bu ismin İncil'in her hangi bir İngilizce veya Türkçe çevirisinde bulunup bulunmaması, hangi el yazması grubuna dayanarak çevirilmiş olduğuna bağlıdır. Her neyse Admin'in Matta'da bulunmadan Luka'da bulunması beklenebilen bir şeydir. Çünkü Matta'daki liste zaten kendi yazınsal ve ruhsal amaçlarına göre birçok kuşağı atlamaktadır (Bkz. soy ağaçlarıyla ilgili açıklamalar, sayfa 141-142).

33. [s. 137] "İsa Celile'de mi yoksa Yahudiye'de mi itibar gördü?"

Bu iki günden sonra İsa oradan ayrılıp Celile'ye gitti. İsa'nın kendisi, bir peygamberin kendi memleketinde saygınlığı olmadığına tanıklık etmişti. Celile'ye geldiği zaman Celileliler O'nu iyi karşıladılar. Çünkü onlar da bayrama gitmişler ve bayramda O'nun Kudüs'te yaptığı her şeyi görmüşlerdi... Adam, İsa'nın Yahudiye'den Celile'ye geldiğini işitince yanına gitti, ölmek üzere olan oğlunu gelip iyileştirmesi için O'na yalvardı. O zaman İsa adama, "Sizler, belirtiler ve harikalar görmedikçe iman etmeyeceksiniz" dedi.

(Yuhanna 4:43-48)

İsa, Kral Hirodes'in devrinde Yahudiye'nin Beytlehem kasabasında doğduktan sonra ... (Matta 2:1)

İsa, Ruh'un gücüyle donanmış olarak Celile'ye döndü. İsa, büyümüş olduğu yer olan Nasıra'ya geldiğinde, her zaman yaptığı gibi Sept günü havraya gitti. Onlara şöyle dedi: "Kuşkusuz bana şu değimi hatırlatacaksınız: '...Kefernehum'da yaptıklarını duyduk. Aynısını burada, kendi memleketinde de yap.' Size doğrusunu söyleyeyim, hiçbir peygamber kendi memleketinde iyi karşılanmaz".

(Luka 4:14,16,23-24)

İsa onlara, "Hangi olup bitenleri?" dedi. O'na, "Nasıralı İsa'yla ilgili olayları" dediler. " (Luka 24:19)

Sayın Yüksel burada, İsa'nın itibar görmediği yerin Yuhanna'yla Matta'ya göre Yahudiye, Luka'ya göre ise Celile olduğunu iddia etmektedir. Halbuki İsa ne Celile'de ne de Yahudiye'de itibar gördü.Yuhanna 4:43'te "oradanayrılıp Celiye'ye gitti"derken İsa'nın, Yahudiye'den değil, Samiriye'denayrılması söz konusudur. Samiriye'de İsa gerçekten itibar görmüştü, hatta hiç bir mucize yapmadan dünyanın Kurtarıcısı olarak kabul edilmişti (Bkz. Yuhanna 4:39-42). Fakat hem Yahudiye'de (2:23-25) hem de Celile'de (4:45-48) kendi Yahudi halkı ancak "belirtiler ve harikalar"gördükleri takdirde inanırlardı. Halbuki hiç bir zaman O'na yürekten iman etmiş değildiler. Yani "iyi karşıladılar"deyişinde alaylı bir ifade söz konusudur. Buradaki "kendi memleketi"ifadesiyle hem Yahudiye'yi hem de Celile'yi kastedip bölüm 1:11'deki "kendi yurduna geldi, ama kendi halkı O'nu kabul etmedi"sözünün doğru olduğunu göstermektedir. Bunu Yuh. 4:45-48'de açıkça görebiliriz ki halkı İsa'ya içten inanmıyordu. Üstelik bu üzücü gerçeğe her dört İncil'de de aynı şekilde rastlıyoruz.

34. [s. 138] "Kim yardım istedi? Yüzbaşı mı, ihtiyarlar mı?"

İsa Kefernahum'a varınca bir yüzbaşı O'na gelip, "Ya Rab" diye yalvardı, "felçli uşağım korkunç acılar içinde evde yatıyor." İsa, "Gelip onu iyileştireceğim" dedi. Ama yüzbaşı, "Rab, ben layık değilim ki, damımın altına giresin!" karşılığını verdi. "Sen yeter ki bir söz söyle, uşağım iyileşir."

(Matta 8:5-8)

Orada bir yüzbaşının çok değer verdiği kölesi ölüm döşeğinde hasta yatıyordu. İsa'yla ilgili haberleri duyan yüzbaşı, gelip kölesini iyileştirmesini rica etmek üzere O'na Yahudilerin bazı ihtiyarlarını gönderdi. Bunlar İsa'nın yanına gelince içten bir yalvarışla O'na dediler ki, "Bu adam senin yardımına layıktır"

(Luka 7:2-4)

Yüzbaşı yardım istedi. Ama isterken Yahudi ihtiyarlarının aracılık etmeleriyle yardım istedi. Ahmet'in bir tanıdığı aracılığıyla istekte bulunmasını, tanıdığına değinmeden şöyle açıklayabiliriz, "Ahmet, Mehmet'ten şunu istedi." Fakat herhangi bir çelişkiye düşmeden, "Ahmet Mehmet'e tanıdığını yolladı. O da Ahmet için Mehmet'ten şunu istedi" de diyebiliriz. İşte Matta olayı daha kısa ve öz şekilde (7 ayet ile; Luka da 10 ayet ile) açıklarken arada bulunanlardan söz etmeyip yüzbaşının ilk şahıs olarak İsa'dan yardım istediğini anlatmaktadır. Bu da Matta'nın amacından kaynaklanan niteliklere uygundur (Bkz. VII. Bölüm - İncil mi İnciller mi?).

35. [s. 138] "Çıkarken mi, yaklaşırken mi? İki kör mü bir kör mü?"

Eriha'dan ayrılırlarken büyük bir kalabalık İsa'nın ardından gitti. Yol kenarında oturan iki kör adam, İsa'nın oradan geçmekte olduğunu duyunca, "Ya Rab, ey Davut Oğlu, halimize acı!" diye bağırdılar. (Matta 20:29-30)

Sonra Eriha'ya geldiler. İsa, öğrencileri ve büyük bir kalabalıkla birlikte Eriha'dan ayrılırken, Timay oğlu Bartimay adında kör bir dilenci yol kenarında oturuyordu. (Markos 10:46)

İsa Eriha'ya yaklaşırken kör bir adam yol kenarında oturmuş dileniyordu.

(Luka 18:35)

İsa herhalde eski Eriha'dan çıkarken yeni Eriha'ya yaklaşırken körleri iyileştirdi. O dönemde iki Eriha vardı - tepede büyük ölçüde yıkıntı olan eski Eriha ve bundan bir kilometre uzakta Romalı kral Herodes'in inşaat ettirdiği yeni Eriha.[76]Eski Eriha, Yeşu zamanında yıkılıp İsrail'in kralı Ahab zamanında tekrar yapılmıştı (Yeşu 7:20; I. Krallar 16:33-34). Büyük bir olasılıkla Matta'yla Markos Filistin'li Yahudiler olarak İsa'nın çıktığı eski şehirden, Troas'lı Luka ise İsa'nın yaklaştığı yeni şehirden bahsetmektedir.

İkinci soruya gelince iki kör vardı. Bu, Markos'la Luka'nın bir kişi yazdığı yerde Matta'nın iki kişi yazdığı tek yer değildir (Bkz. Matta 8:28 ve Markos 5:2 ile Luka 8:27'ye). Bu Matta'nın olaylara gözleriyle tanık olduğundan kaynaklanmış olabilir. Her ne ise bu bir çelişki yaratmıyor. Olayın önemli yönlerini anlatmak için bir kişi, hele o kişi diğerinden daha fazla dikkate değerse yeterdir. Örneğin: "Bugün çarşıda Salih Erdoğan'ı gördüm. Senelerdir onu görmemiştim!" derim. Halbuki Salih beyin yanında gördüğüm başka bir arkadaş da vardı. Fakat anlatmak istediğim şey için önemli olmadığından ona değinmeyebilirim.

36. [s. 139] "Sıpa ile beraber eşek var mıydı?"

"Karşınızdaki köye gidin. Hemen orada bağlı bir dişi eşek ve yanında bir sıpa bulacaksınız. Onları çözüp bana getirin."

Eşekle sıpayı getirip üzerlerine giysilerini yaydılar, İsa da sıpanın üzerine bindi.

. (Matta 21:2, 7)

"Karşınızdaki köye gidin. Köye girer girmez, üzerine daha hiç kimsenin binmediği, bağlı duran bir sıpa bulacaksınız. Onu çözüp bana getirin."

Sıpayı İsa'ya getirip üzerine kendi giysilerini yaydılar. İsa da sıpaya bindi. (Markos 11:2, 7)

"Karşıdaki köye gidin. Köye girince, üzerine daha hiç kimsenin binmediği, bağlı duran bir sıpa bulacaksınız. Onu çözüp bana getirin. .

(Luka 19:30)

Evet, eşek vardı. Matta bu olayı açıklarken, Markos ile Luka'da yazılmayan bir ayrıntı vermektedir. İsa'nın bindiği hayvanın sıpa olduğuna göre eşeğin orada olup olmaması fazla önem taşımıyor. Ama Matta özellikle İsa'dan önceki peygamberler aracılığıyla bildirilen sözlerin ayrıntılı bir şekilde yerine gelmiş olduğunu sürekli vurgulamaktadır. Bunun için Mesih'le ilgili olan Zekeriya 9:9'daki "Siyon kızına deyin ki, 'Bak, alçakgönüllü Kralın, bir eşeğe, evet bir sıpaya, bir eşek yavrusuna binmiş sana geliyor'"sözleri İsa'nın bir eşeğin sıpasına binmesiyle gerçekleştiğini göstermeye özenmektedir. Bu yüzden bu ayrıntı eklenmiş olabilir.

37. [s. 139] "Şehadeti doğru muydu?"

Eğer kendim için ben tanıklık edersem, tanıklığım geçerli olmaz. (Yuhanna 5:31)

Kendim için ben tanıklık ediyorsam da tanıklığım geçerlidir. Çünkü nereden geldiğimi ve nereye gideceğimi biliyorum. Oysa siz, nereden geldiğimi, nereye gideceğimi bilmiyorsunuz. (Yuhanna 8:14)

İsa'nın şehadeti, söylediği her söz ve yaptığı her şey gibi doğruydu.O'nu suçlamak istedikleri zaman İsrail'in Yüksek Kurulu kendisine karşı tanık aradılar fakat bulamadılar. O günah işlemedi, ağzından hileli bir söz çıkmadı. Sayın Yüksel'in bu soruda çok yüzeysel bir şekilde karşılaştırdığı iki ayete, bağlantılı oldukları ayetlerle birlikte bakılırsa gerçek bir çelişki yoktur tabii. Yuhanna 5:30-32'de İsa'nın dediğini şu sözlerle açıklayabiliriz: "Eğer sırf kendiliğimden tanıklık edersem, yani Tanrı'nın bana verdiği sözlerine bağımsızca kendim için tanıklık edersem tanıklığım geçerli ve doğru olmaz. Halbuki Tanrı da aynısını tanıklık eder." Yuhanna 8:13-18'de Ferisiler (Aynen Sayın Yüksel'in yaptığı gibi) İsa'nın önceki sözlerini yanlış bir şekilde kendisine karşı kullanmaya çalışıyorlardı. Bu sefer İsa kendi sözlerinin doğru ve güvenilir olduğunu vurguluyor, hatta öncekine benzer sözlerle bile bunu ispatlıyor (8:16-18). Her iki bölümde de İsa'nın vurgulamak istediği gerçek, kendisinin Baba Tanrı'yla bir olmasıdır.

38. [s. 140] "Ağaç ne zaman kurudu? Ağacın suçu neydi?"

İsa sabah erkenden kente dönerken acıkmıştı. Yol kenarında gördüğü bir incir ağacına yaklaştı. Ağaçta yapraktan başka bir şey bulamayınca ağaca, "Sonsuza dek artık meyve vermeyesin!" dedi. İncir ağacı hemen o anda kurudu.

Öğrenciler bunu görünce şaşkına döndüler. "İncir ağacı birdenbire nasıl kurudu?" diye sordular. (Matta 21:18-20)

Ertesi gün Beytanya'dan çıktıklarında İsa acıkmıştı. Uzakta, yapraklanmış bir incir ağacı görünce üzerinde belki incir bulurum diye yaklaştı. Ağacın yanına vardığında yapraktan başka bir şey bulamadı. Çünkü incir mevsimi değildi. İsa ağaca, "Artık senden hiç kimse bir daha meyve yemesin!" dedi. Öğrencileri de bunu duydular.

Sabah erkenden incir ağacının yanından geçerlerken, ağacın kökten kurumuş olduğunu gördüler. Olayı hatırlayan Petrus, "Rabbî, bak! Lanetlediğin incir ağacı kurumuş!" dedi.

(Markos 11:12-14, 20-21)

Ağaç çok kısa zaman içerisinde kurudu,fakat Markos'ta açıkça belirtildiğine göre İsa'nın ağacı lanetlediğinden sonraki gün öğrenciler kurumuş olduğunu görünce İsa'ya sordular. Matta'da hikâye özetlenip kısaltılmıştır. Bu Matta'da sık sık rastlanan bir nitelik olup, orada bulunan hikâyelerin sürekli zamandizine göre değil ama bazen konulara göre düzenlenmiş olduğu görülmektedir. (Örneğin: Matta 9:18-26'i Markos 5:21-43'le karşılaştırın.) Markos 11:12-14 ile 20-24'teki iki ayrı gün oluşan olay Matta 21:18-22'de ait olduğu tek konuya göre birleştirilmiştir. Matta 21:20'deki "Öğrenciler bunu görünce"ifadesi ertesi günle ilgilidir. Ama önemli olan ağacın İsa'nın sözü üzerine çabucak kurumuş olmasıdır.

Bunun için "ağacın suçu neydi?"sorusu daha esaslıdır. Tabii ki ağacın suçu yoktu. Fakatikiyüzlü din adamlarının suçu vardı.İşte bu hareketle İsa onları gözle görülür bir şekilde ikaz ediyordu. İncir ağaçları genellikle meyvesi çıktığı zaman veya biraz sonra bile yapraklanırmış. İncir mevsimi olmadığı için İsa bu nadir yapraklı ağaca yaklaştı. Yaprakları olması meyvesi olduğunu da ilan ediyordu. Fakat ilan ettiği şey yalandı. Meyvesi yoktu. Bunun için meyvesi olduğunu ilan eden fakat meyvesiz olan bu ağacı İsa lanetledi.

Kutsal Kitap'ta incir ağacı İsrail oğullarını simgeleyen bir semboldur(Bkz. Yeremya 24:1-8; Hoşea 9:10; Nahum 3:12). Allah'ın onlardan beklediği de "iyi incirler"di, yani sevgi, doğruluk, sadakat, dolu olmak gibi. İsa da Kendisiyle İsrail'le ilgili şu benzetmeyi açıklamıştı: "Adamın birinin bağında dikilmiş bir incir ağacı varmış. Adam gelip ağaçta meyve aramış, ama bulamamış. Bağcıya, 'Bak' demiş, 'ben üç yıldır gelip bu incir ağacında meyve arıyorum, bulamıyorum. Onu kes. Toprağın besinini neden boş yere tüketsin?'" (Luka 13:6-9). İsa, İsrail ağacının sahibi olarak üç yıl boyunca meyve aradıktan sonra son kere Kudüs'e geldi. Varır varmaz tapınağa gitti, her tarafı gözden geçirerek "meyve" durumunu yokladı (Markos 11:11). Tapınakta gözüne çarpan, dua edenler yerine satıcılardı. Ertesi gün Kudüs'e dönerken meyvesiz incir ağacını lanetledi (Markos 11:12-14). Ondan hemen sonra tapınağa gidip satıcıları tapınaktan kovmaya başladı (Markos 11:15-19).

İşte İsa'nın lanetlediği bol yapraklı ama meyvesiz ağaç ibretinin anlamı çok açıktır. İsa, kendilerini Tanrı'ya çok meyve verenler olarak gösteren ikiyüzlü din adamlarını lanetliyor, onları İsrail ağacının pek yakında kesileceği hakkında uyarıyordu. Matta 23'teki İsa'nın tekrarladığı "Vay halinize ey din bilginleri ve Ferisiler, ikiyüzlüler!"sözlerine bakınız. Sayın Yüksel'in kitabında alıntı yaptığı Delhi'li yazar, alakası olmayan saçma sapan yorumlarıyla İsa'nın yaptıklarından hiçbir şey anlamadığını ortaya koymuş bulunuyor. Sakınsınlar da, Kudüs'teki din bilginlerinin uğradığı mahkûmiyete uğramasınlar.

39. [s. 141] "Horoz kaç kere öttü?"

"Sana doğrusunu söyleyeyim" dedi İsa, "bu gece horoz ötmeden sen beni üç kez inkâr edeceksin." (Matta 26:34)

İsa, "Sana şunu söyleyeyim, Petrus, bu gece horoz ötmeden sen beni tanıdığını üç kez inkâr edeceksin" dedi. (Luka 22:34)

İsa şöyle cevap verdi: "Benim için canını mı vereceksin? Sana doğrusunu söyleyeyim, horoz ötmeden sen beni üç kez inkâr edeceksin." (Yuhanna 13:38)

"Sana doğrusunu söyleyeyim" dedi İsa, "bugün, bu gece, horoz iki kez ötmeden sen beni üç kez inkâr edeceksin."

(Markos 14:30)

Markos'ta yazıldığı gibi horoz iki kere öttü. Markos Petrus'un yardımcısıydı ve özellikle Petrus'la ilgili olaylara daha ayrıntılı bir şekilde tanıklık etmektedir. Horoz ilk kez öttüğünde Petrus aldırmamış tövbe etmemişti. Ancak ikinci kez öttüğünde İsa'nın dediğini hatırladı ve hüngür hüngür ağlayarak tövbe etti. Aslında bir fark yoktur. "Yemeye çağıran zil çalmadan önce yetişin" ile "zil ikinci kez çalmadan önce yetişin" ifadeleri arasındaki fark gibidir. Birisi sadece biraz daha ayrıntılı olarak açıklıyor.

40. [s. 141] "Haç'ı kim taşıdı? Simun mu, İsa mı?"

Askerler İsa'yı götürürken, kırdan gelmekte olan Simun adında Kireneli bir adamı yakaladılar, çarmıhı sırtına yükleyip İsa'nın arkasından yürüttüler. (Luka 23:26)

Askerler İsa'yı alıp götürdüler. İsa çarmıhını kendisi taşıyıp Kafatası - İbranicede Golgota - denilen yere çıktı. (Yuhanna 19:17)

Bizi çok seven ve Kendini uğrumuza feda eden Kurtarıcımız İsa haçı taşıdı. Zalimce dövülüp kamçılandığı halde, İsa yine de vali konağından Kudüs şehir kapısına kadar çarmıhını taşıyarak "dışarı"çıkabildi (Yuhanna 18:28 ile Markos 15:20'ye bkz.). Orada zayıflığı ve kan kaybedişinden dolayı İsa çökünce askerler "kırdan gelmekte olan Simun adında Kirenli bir adama ...İsa'nın çarmıhını zorla taşıttılar(Markos 15:21). Ondan sonra "İsa'yı Golgota, yani Kafatası denilen yere götürdüler"(Markos 15:22).

Yuhanna neden Simon'u ele almıyor? Çünkü bu ayrıntı Yuhanna İncili'nin amacına uygun değildi (Bkz. VII. Bölüm - "İncil mi İnciller mi?). İsa'nın çarmıhtaki ölümüne, O'nun kararlılığı ve Baba'sına olan itaatkârlığı açısından bakmak mümkündür. Ayrıca ölümüne O'nun çektiği acılar ve verdiği mücadele açısından bakmak da mümkündür. Her iki perspektif de doğrudur ve ikisi de her iki İncil'de de öğretilmektedir. Fakat Yuhanna özellikle Baba'nın egemen planına ve Oğul'un söz dinlemesine ağırlık vermektedir.

41. [s. 142] "Yahuda İsa'yı öptü mü, öpmedi mi?"

İsa daha konuşurken, Onikilerden biri olan Yahuda geldi. Yanında, başkâhinlerle halkın ihtiyarları tarafından gönderilmiş kılıçlı sopalı büyük bir kalabalık vardı. İsa'yı ele veren Yahuda, "Kimi öpersem, İsa O'dur, O'nu tutuklayın" diye onlarla sözleşmişti. Dosdoğru İsa'ya gidip, "Selam, Rabbî*!" diyerek O'nu öptü.

İsa ona, "Arkadaş, bunun için mi geldin?" dedi. Bunun üzerine adamlar yaklaştı, İsa'yı yakalayıp tutukladılar. (Matta 26:47-50)

İsa'yı ele veren Yahuda, "Kimi öpersem, İsa O'dur. O'nu tutuklayın, güvenlik altına alıp götürün" diye onlarla sözleşmişti. Gelir gelmez İsa'ya yaklaştı, "Rabbî" diyerek O'nu öptü. Onlar da İsa'yı yakalayıp tutukladılar.

(Markos 14:44-46)

İsa daha konuşurken bir kalabalık çıkageldi. Onikilerden biri, Yahuda adındaki kişi, kalabalığa öncülük ediyordu. İsa'yı öpmek üzere yaklaşınca İsa ona, "Yahuda" dedi, "İnsanoğlu'nu bir öpücükle mi ele veriyorsun?" (Luka 22:47-48)

Böylece Yahuda, yanına bir bölük askerle başkâhinlerin ve Ferisilerin gönderdiği görevlileri alarak oraya geldi. Onların ellerinde fenerler, meşaleler ve silahlar vardı. İsa, başına geleceklerin hepsini biliyordu. Öne çıkıp onlara, "Kimi arıyorsunuz?" diye sordu. "Nasıralı İsa'yı" diye karşılık verdiler.

İsa onlara, "Ben'im" dedi. O'nu ele veren Yahuda da onlarla birlikte duruyordu.

(Yuhanna 18:3-5)

Yahuda İsa'yı öptü.Bir kez daha söylemek gerekirse, İsa'yla ilgili İncil'i yazıya geçiren dört tanığa vahyeden Tanrı'nın Kutsal Ruh'u, kendi amaçlarına göre hikâyenin ayrıntılarını ya dahil etti ya da etmedi. Böylece Yuhanna'da Yahuda'nın İsa'yı öpücükle ele verdiği ayrıntısı yer almıyor. Çünkü orada özellikle İsa'nın, canını kendiliğinden verebilme yetkisi ve O'nun kimliği - "kimi arıyorsunuz... Ben'im" -vurgulanmaktadır. Yine de ayet 5'teki "O'nu ele veren Yahuda da onlarla birlikte duruyordu"ifadesiyle Yahuda'yı suçsuz bırakmamaktadır.

42. [s. 142] "Yahuda İsa'yı neden öptü?"

İnsanoğlu, kendisi için yazılmış olduğu gibi gidiyor, ama İnsanoğlu'nu ele verenin vay haline! O adam hiç doğmamış olsaydı, kendisi için daha iyi olurdu."O'nu ele verecek olan Yahuda, "Rabbî, yoksa beni mi demek istedin?" diye sordu.

İsa ona, "Söylediğin gibidir" karşılığını verdi. (Matta 26:24-25)

İsa'yı ele veren Yahuda, "Kimi öpersem, İsa O'dur, O'nu tutuklayın" diye onlarla sözleşmişti. Dosdoğru İsa'ya gidip, "Selam, Rabbî*!" diyerek O'nu öptü.

(Matta 26:48-49)

Ne saçma bir soru! Yahuda, İsa'yı ya da on bir öğrencisini düşünerek O'nu öpmedi ki! Karanlıkta İsa'yı tanımayacak olan kalabalığa bir işaret vermek gereğini duydu ve öpücük işaretini seçti. Bu kadar. Yine de bu, onun İsa'yı ele vermesinin ne kadar acı ve keskin bir şey olduğunu ortaya koyuyor. O toplumda birini öpmek, bugünkü doğu ülkelerde olduğu gibi bir dostluk işaretidir. Bu olayı yüzyıllar önceden bildiren ilgili Mezmur'un sözleri Yahuda'nın verdiği sahte sevgi işaretiyle gerçekleşti: "Sevgime karşılık bana hasım oldular; Ben ise, dua etmekteyim. Ve iyiliğe karşı bana kötülük, Ve sevgime karşı nefret ettiler" (Mezmur 109:4-5).

43. [s. 143] "Haydutların akıbeti?"

"Tanrı'ya güveniyordu; Tanrı O'nu seviyorsa, kurtarsın bakalım! Çünkü, 'Ben Tanrı'nın Oğluyum' demişti." İsa'yla birlikte çarmıha gerilmiş olan haydutlar da O'na aynı şekilde hakaret ettiler.

(Matta 27:43-44)

Çarmıhta asılı duran suçlulardan biri O'na, "Sen Mesih değil misin? Haydi, kendini de bizi de kurtar!" diye küfür etti.

Ne var ki, öbür suçlu onu azarladı. "Sende Tanrı korkusu da mı yok?" diye karşılık verdi. "Sen de aynı cezayı çekiyorsun. Nitekim biz haklı olarak cezalandırılıyor, yaptıklarımızın karşılığını alıyoruz. Oysa bu adam hiçbir kötülük yapmamıştır." Sonra, "Ey İsa, kendi egemenliğine girdiğinde beni an" dedi.

İsa ona, "Sana doğrusunu söyleyeyim, sen bugün benimle birlikte cennette olacaksın" dedi. (Luka 23:39-43)

Onlar saatlerce İsa'nın yanında çarmıhta asılıydılar. Böylece kendi durumlarını ve öldükten sonra nereye gideceklerini düşünmek için yeterli zamanları vardı. İlk önce her iki haydut İsa'ya sövdü. Daha sonra birisinin alaylı bir biçimde "Sen Mesih değil misin?" deyişi üzerine, artık İsa'nın suçsuzluğu karşısında kendi günahlılığını anlamış olan diğer haydut, Allah'tan korkmaya başladı. Bunu ve İsa'nın gerçekten yücelik içinde geri gelecek olan Mesih olduğunu itiraf üzerine, Luka İncili değil (!), Mesih Kendi yetkisiyle onu akladı ve cennete layık kıldı. Bunu da kendini kurban olarak sunmakla sağladığı fidye ya da kefaret sayesinde yaptı. Bu kurtuluşa, haydutun yaptığı gibi, kendini cehenneme layık kabul ederek, İsa'nın merhametine sığınan herkes kavuşabilir.

44. [s. 143] "Kabirlerden çıkan cinliler kaç kişiydi?"

İsa gölün karşı yakasında Gadaralıların memleketine vardığında, cine tutsak iki kişi mezarlık mağaralardan çıkıp O'nu karşıladı. Bunlar öyle tehlikeliydi ki, o yoldan kimse geçemiyordu. (Matta 8:28)

İsa kayıktan iner inmez, kötü ruha tutsak olan bir adam mezarlık mağaralardan çıkıp O'nu karşıladı. (Markos 5:2)

İsa karaya çıkınca, kentten bir adam O'nu karşıladı. Cinlere tutsak olan ve uzun zamandan beri giysi giymeyen bu adam evde değil, mezarlık mağaralarda yaşıyordu. (Luka 8:27)

İki kişiydi.Lütfen soru 35'teki ikinci paragrafa bakınız.

45. [s. 144] "İsa'yı kaç kişi kefenledi ve kabre koydu?"

Yusuf cesedi aldı, temiz keten beze sardı, kayaya oydurmuş olduğu kendi yeni mezarına yatırdı. Mezarın girişine büyük bir taş yuvarlayıp oradan ayrıldı.

(Matta 27:59-60)

Yusuf da keten bez satın aldı, cesedi çarmıhtan indirip beze sardı ve kayadan oyulmuş bir mezara yatırarak mezarın girişine bir taş yuvarladı. (Markos 15:46)

Yusuf, Pilatus'a gidip İsa'nın cesedini istedi. Cesedi çarmıhtan indirip keten beze sardı ve daha hiç kimsenin konulmadığı, kayaya oyulmuş bir mezara yatırdı. (Luka 23:53)

Bundan sonra Aramatyalı Yusuf, İsa'nın cesedini kaldırmak için Pilatus'a başvurdu. Yusuf, İsa'nın öğrencisiydi, ama Yahudilerden korktuğundan bunu gizli tutuyordu. Pilatus izin verince, Yusuf gelip İsa'nın cesedini kaldırdı. Daha önce geceleyin İsa'nın yanına gelmiş olan Nikodim de otuz litre kadar karışık mür ve sarısabır özü alarak geldi. İkisi, İsa'nın cesedini alıp Yahudilerin gömme geleneğine uygun olarak onu baharatla keten bezlere sardılar. İsa'nın çarmıha gerildiği yerde bir bahçe, bu bahçenin içinde de henüz hiç kimsenin konulmadığı yeni bir mezar vardı. O gün Yahudilerin Hazırlık günüydü. Mezar da yakın olduğundan İsa'yı oraya koydular. (Yuhanna 19:38-42)

İki kişi.Aslında kabrin sahibi Aramatyalı Yusuf'tu. İsa'nın cesedini çarmıhtan kaldırmak için Pilatus'a başvuran da oydu (Yuhanna 19:38). Yani hikâyedeki önemli insan Yusuf'tu. Fakat Yuhanna'da Nikodim'in hikâyesi de izlenmekte olduğu için (3:1-10; 7:50-52), sonunda İsa'ya tamamen inanan bir izleyici olup böylece Yusuf'a yardım ettiği ayrıntısı eklenmektedir. Bu şekilde korkudan İsa'ya inandıklarını açıkça söylemekten çekinen inanlılar da cesaret alabilirler.

46. [s. 145] "Mezarda kaç melek gördüler?"

Sept gününü izleyen haftanın ilk günü, tan yeri ağarırken, Mecdelli Meryem ile öbür Meryem mezarı görmeye gittiler. Ansızın büyük bir deprem oldu. Rab'bin bir meleği gökten indi ve mezara gidip taşı bir yana yuvarlayarak üzerine oturdu. Görünüşü şimşek gibi, giysileri ise kar gibi bembeyazdı. (Matta 28:1-3)

Mezara girip sağ tarafta beyaz bir kaftan giyinmiş genç bir adamın oturduğunu görünce çok şaşırdılar. (Markos 16:5)

Onlar bu durum karşısında şaşırıp kalmışken, şimşek gibi parıldayan giysilere bürünmüş iki kişi yanlarında beliriverdi. (Luka 24:4)

Meryem ise mezarın dışında durmuş ağlıyordu. Ağlarken eğilip mezarın içine baktı. Beyazlara bürünmüş iki melek gördü; biri İsa'nın cesedinin yattığı yerin başucunda, öteki ayakucunda oturuyordu. (Yuhanna 20:11-12)

Matta, Markos, Luka ve Yuhanna kitaplarında, birinde tek kişi görünürken diğerlerinin paralel bir bölümünde bir veya iki kişi daha bulunduğu ondan fazla olay vardır (Bkz. Soru 35, 44 ve 45). Daha önce belirtiğimiz gibi bunun gibi ayrıntıların dahil edilip edilmemesi söz konusu olan Rab'bin İncil'de öngürdüğü amacına bağlıdır. Özetle bu muhteşem olayda, en azından iki melek yer alıyordu.

Yuhanna'da kadınlardan sadece Mecdelli Meryem'in (İsa'nın annesi olan değil) mezarda bulunduğu konusuna gelince, Yuhanna'da İsa'nın dirilişi, özellikle Meryem'in açısından açıklanır. Bunun için diğer kadınlara önem verilmiyor. Buna rağmen Yuhanna 20:2'deki "Rab'bi mezardan almışlar, nereye koyduklarını da bilmiyoruz"çoğul ifadesi diğer kadınları açıkça dahil etmektedir.

47. [s. 145] "İncil'deki katmalar ve çıkartmalar..."

Matta 17:21; 18:11; 23:14;

Markos 7:16; 9:44-46; 11:26; 15:28; 16:9-20;

Luka 17:36; 23:17;

Yuhanna 5:4; 8:11; 9:35;

Elçilerin İşleri 8:37; 15:34; 24:7; 28:29;

Sayın Yüksel, yukarıdaki örneklerin İncil'in değiştirildiği hakkındaki suçlamasını desteklediğini iddia etmektedir. II. Bölümde bu suçlamaya yanıt vermiştik (s. 76-88), ama yanıtımızı genişletmemiz yararlı olabilir. Mesih İnanlı bilginler yukarıdaki ayetlerin hepsini ve bu tür "farklılıkları" dikkatle etüt etmişlerdir. Tabii ki burada, İncil'in binlerce dile yapılan çok sayıda çevirisinden söz etmiyoruz. Günümüzde etüt edilmeye açık olan antik Yunan elyazmalarının güvenilirliğini dikkate alıyoruz.

İlk önce, "antik kayıtların insanı şaşırtan biçimde aynı oluşunu"[77]hatırlamalıyız. "Metinsel tartışma, İncil'in sözlerinin binde birini bile etkilemez. Dahası, şu ya da bu metnin okunmasıyla hiçbir yerleşmiş öğreti şüpheyle sorgulanamaz."[78]İncil'e sağlam bir güvenle yaklaşabiliriz.

Ancak, soru hâlâ var olmaya devam etmektedir: Farklı Yunanca elyazmalarındaki yüzlerce küçük farklılığı nasıl açıklayabiliriz? Bu "çelişkiler", değişik sözler, tabirler ve iki paragraftan oluşur, ki bunlar (1) bazı elyazmalarında var, bazılarında yoktur, ya da (2) farklı elyazmalarında bazı şekillerde farklılık gösterirler.

Aşağıdaki noktalar tatmin edici bir yanıt sağlarlar. Hiç olmazsa Kutsal Kitap'a, "insan sözü olarak değil, gerçekte olduğu gibi Tanrı sözü olarak"(I. Sel. 2:13) yaklaşanlar için böyle olmalıdır. Rab'bin söylediği şu söz çok anlamlıdır, "Eğer bir kimse Tanrı'nın isteğini yerine getirmek istiyorsa, bu öğretişin Tanrı'dan mı olduğunu, yoksa kendiliğimden mi konuştuğumu bilecektir"(Yuh. 7:17).

1. Orijinal Kutsal Kitap ayetleri "Tanrı esinidir" (II. Tim. 3:16) ve bu yüzden içlerinde hiç bir hata ve eksik yoktur. "Çünkü hiçbir peygamberlik sözü insanın isteğinden kaynaklanmadı. İnsanlar Kutsal Ruh'ça yönetilerek Tanrı'nın sözlerini ilettiler" (II Pet. 1:21). Bu dökümanlar şüphesiz nispeten narin papirüs tomarları ya da yapraklarına yazılmışlar (o zaman kağıt olarak kullanılan madde), ve nispeten erken bir zaman içinde kaybolmuşlardı.

2. İnanlılar bu orijinal yazıları bundan sonraki dört yüzyıl boyunca elle papirüse, sonra da parşömen kağıda geçirmişlerdir. Bu kopyalar Roma İmparatorluğunun çeşitli yerlerine yayılmışlardır. Böylesine uzun dökümanların elle yazılması yorucu bir iştir ve bazı yanlışlıklar kaçınılmazdır. Bunları kopya edenler birbirlerine benzeyen harfleri karıştırabilirler, yerlerini değiştirebilirler, ya da aralarındaki metni atlayarak tekrar edilen bir sözcükten ötekine geçebilirler. Kopya etmekte olduğu elyazmasının kenarındaki bir yazıyı metnin bir kısmı olarak metne dahil etmiş olabilirler. İyi niyetli bir yazıcı elyazmasına gramerini ya da anlamadığı bir noktayı "düzelterek" kasıtlı değişiklikler ekleyebilir. Sonuç olarak, kopya etme işlemi büyük bir dikkat ve saygıyla yapıldığı halde, bu elle kopya edilen elyazmalarında çok sayıda küçük çelişkiler bulmaktayız. Bu yazıcılar, yaptıkları işin kutsallığının ve Sayın Yüksel tarafından aktarılan Esinleme 22:18-19 ayetleri gibi, Tanrı'nın sözünü değiştirip bozmak hakkındaki Kutsal Kitap uyarılarının farkındaydılar.

3. Elimizde ne vardır? "Matbaa makinesi 15'inci yüzyıla kadar keşfedilmediği için Yunanca İncil'in metni bize çeşitli elyazmalarıyla erişmiştir."[79]Bunlar Avrupa, Kuzey Afrika, ve Orta Doğunun her tarafından toplanmışlardır. "İncil'in metni için elyazmasal kanıtlar herhangi bir antik eserinkinden çok çok daha boldur...Yunanca metnin tamamı ya da parçalarının, hemen hemen beş bin elyazması vardır...Latincede sekiz bin elyazması vardır, ve ek olarak diğer antik çevirilerden de bin tane vardır. Bu elyazmaları arasında, orijinalden bir yüzyıldan fazla kadar bile olmadan, İncil'in çok büyük parçalarını içeren, ve İncil'in kitaplarının orijinal olarak yazılmasından üç yüzyıl içinde kopya edilen (iki tane neredeyse tamam İncil nüshası dahil) elli ya da daha çok elyazması vardır."[80]

4. Bu belgelerden, orijinallerinde tam tamına ne yazılmış olduğunu çok yakın bir şekilde anlayabiliriz. Süreç, başkanın konuşmasının tam metninin ne olduğunu anlamak için odadaki gazeteciler grubunun aldıkları notları kıyaslama işine benzer. Bir gazetecinin yazamadığı ya da yanlış yazdığı bir şey diğerlerinin notlarından anlaşılabilir. "Orijinaline olabileceği kadar yaklaşmak için çeşitli elyazmalarının kopyalarının etüdü, ve onların her birinin değerini belirleme, Metinsel Eleştiri bilimini oluşturur."[81]Üzerlerinde gerçek bir soru işareti olan bölümler çok çok azdır.

Sonuç olarak, söz konusu çelişkilerin hemen hemen hiçbir istisna olmaksızın Kutsal Kitap ayetlerinin elle kopya edilmesinin sonucu olan küçük hatalarolduklarını söyleyebiliriz. Kutsal bir Tanrı'nın önündeki dürüstlük, bunların hiçbirinin gözardı edilmemesini gerektirir. Yine de, binlerce elyazmasının dikkatle incelenmesi, günümüzde çeviride kullanılan Yunanca metnin esinlendirilmiş orijinaline çok çok yakın olduğunu kanıtlar. Sonuç olarak bu, "Kutsal Kitap ayetlerinin gerçek olduğunun kanıtını kuvvetlendirmiştir ve gerçek bir dürüstlükle elimizde Tanrı'nın gerçek Sözü olduğundan emin olabiliriz."[82]

Bundan öte araştırma için metnin günümüze gelişi hakkındaki nota bakınız (sayfa 138-140).

48."Baba ve Oğul!"

Başlangıçta Söz vardı. Söz Tanrı'yla birlikteydi ve Söz Tanrı'ydı. ...Söz insan olup aramızda yaşadı. Biz de O'nun yüceliğini, Baba'dan gelen, lütuf ve gerçekle dolu olan biricik Oğul'un yüceliğini gördük. (Yuhanna 1:1, 14)

Ben ve Baba biriz.

(Yuhanna 10:30)

Kutsal Kitap'ın başından sonuna kadar bu gerçek bulunmaktadır. Allah'ın, kendi ezeli-ebedi Söz'ü ve Ruh'u Tevrat'ın ilk ayetlerinde bile görülür: "Başlangiçta Allahgökleri ve yeri yarattı. Ve yer ıssız ve boştu; ve enginin yüzü üzerinde karanlık vardı; ve Allahın Ruhusuların yüzü üzerinde hareket ediyordu. Ve Allah dedi: 'Işık olsun'; ve ışık oldu" (Tekvin 1:1-3). Allah tektir, fakat bu teklik bir hücreninki gibi basit bir teklik değildir. Bunun en iyi örneği (bu konuda örnek kullanabilirsek) Allah'ın benzeyişine göre yaratılan insanın kendisidir. Bedeni, canı ve ruhu olmakla birlikte insan tektir, değil mi? Buna benzer ama akıl ermez derecede daha yüksek bir şekilde Allah'ın Özü, Sözü ve Ruhu vardır.

Bu konunun cevabını üç paragraf içinde açıklamak denizi bir kovaya sığdırmak kadar imkânsızdır. Gerçekten ilgilenen kişiler başka kaynaklara başvurabilir.[83]Ama en azından şöyle özetlemeye çalışalım. Allah'ın değişmez Kitap'ının açık ve orijinal öğretişine göre O'nun Sözü (Kelamullah) ezelden beri O'nun özünden "doğmak"tadır. Bunun için Allah'a "Baba" ve Söz'e "Oğul" terimleri kullanılmaktadır. Allah'ın Sözü, Özü kadar ezelidir. Kutsal Ruh ise başmelek Cebrail (!) değil, Allah'ın Kendi Ruhudur (Ruhullah). O da ezeli-ebedidir. Ezeli Söz/Oğul iki bin yıl önce yüceliğinden soyunarak bakire Meryem'in rahminden doğdu. Oğul, İsa diye bildiğimiz insan oldu ve lütuf ve gerçekle dolu olarak aramızda yaşadı, ölüleri diriltmek kadar büyük ve sayısız mucizeler yaptı, çarmıhta gönüllü ve günah bağışlatan kurban olarak öldü, gömüldü, ve üçüncü gün ölümü yenerek dirildi. Allah böylece bu İsa'yı hem Rab hem Mesih yaptı. İşte İncil denen Müjde budur ve biz "Müjde'den utanmıyoruz. Bu, iman eden herkesin kurtuluşu için Tanrı'nın gücüdür"(Romalılar 1:16).

İncil'de okuduğumuz gibi "Kuşkusuz, Tanrı yolunun sırrı büyüktür. O, bedende göründü!"(I. Timoteyus 3:16). Fakat şüphesiz Baba, Oğul ve Kutsal Ruh'un bir tek Tanrı olması gerçeği Kutsal Kitap'ın asıl gerçeğidir.

49. [s. 147] "Allah 'Üçlük' Allahı mıdır?"

Önceki soruya bakınız. Ama orada dediklerimize iki nokta eklememiz yerinde olur:

1) Sayın Yüksel, "bu doktrin, ne İbranî peygamberleri, ne de Hıristiyan resulleri tarafından biliniyordu." diyor. Peki aşağıda iki ayet vereceğiz. Birincisi, İbranî peygamberi olan Yeşaya aracılığıyla verilen bir ayettir. Bakalım, bu doktrin biliniyor mu yoksa bilinmiyor muydu?

"Ey Yakub, ve çağırdığım İsrail, beni dinle: Ben O'yum; ilk benim, son da benim. Evet, yerin temelini benim elim koydu, ve gökleri sağ elim yaydı; ben onları çağırınca, birlikte dikilip dururlar...Bana yaklaşın, bunu dinleyin: Başlangıçtan beri gizlice söylemedim; vaki olduğu zamandan beri ben oradayım; ve şimdi Rab Yehova(Baba) ve onun Ruhu(Kutsal Ruh) beni(Söz) gönderdi."(Yeşaya 48:12-13, 16)

Bir İbranî peygamberinin yazıya geçirdiği bu ayetlerde Üçlü Birlik açıkça görülür. Gelelim Yeni Ahit'e. Kutsal Ruh'un Havari Matta aracılığıyla verdiği şu ayete bakalım:

İsa yanlarına gelip kendilerine şunları söyledi: "Gökte ve yeryüzünde bütün yetki bana verildi. Bu nedenle gidin, bütün ulusları öğrencilerim olarak yetiştirin. Onları Baba, Oğulve Kutsal Ruh'un adıyla(tek ad!) vaftiz edin. Size buyurduğum her şeye uymayı onlara öğretin. İşte ben, dünyanın sonuna dek her an sizinle birlikteyim"(Matta 28:18-20).

Bundan daha açık bir ifade olamaz. Bunun gibi pek çok ayet sıralamak mümkündür. Sonuç olarak şunu açıkça diyebiliriz ki, Üçlübirlik Gerçeği hem İbranî peygamberleri, hem de Hıristiyan resulleri tarafından biliniyordu.

2) Sayın Yüksel, bu gerçeğin "bir sır" olduğunu kabul etmemizden alaylı bir şekilde bahsetmektedir. Fakat İncil'de böyle bir tavırla ilgili olarak şöyle yazılır: "Bu kişiler anlamadıkları her şeye sövüyorlar... Vay bunların haline! Çünkü Kabil'in yolundan gittiler" (Yahuda 10-11). Acaba "Kabil'in yolu" neydi? Kabil, Allah'ın saptamış olduğu kurban yoluyla kurtuluş planını anlamadan kendi doğruluğunu yerleştirmeye çalışarak Rab'be kuzu değil, toprağın ürününden bir adak getirdi. Fakat Allah onu kabul etmeyince Kabil istenen kuzuyu getiren kardeşi Habil'e kızdı ve sonunda onu öldürerek ilk katil oldu. Aynı şekilde değerli Müslüman arkadaşlarımız ne Allah'ın Üçlü Birliğini ne de O'nun Mesih'inin kurban olarak çarmıhtaki ölümü sayesinde sağladığı kurtuluş müjdesini anladıkları için bu yüksek gerçeklere sövüyorlar. Bu konuda Allah şöyle der: "Benim düşüncelerim sizin düşünceleriniz değil, sizin yollarınız benim yollarım değil, Rab diyor. Çünkü gökler nasıl yerden yüksekse, yollarım sizin yollarınızdan, ve düşüncelerim sizin düşüncelerinizden öyle yüksektir"(Yeşaya 55:8-9).

Kutsal Kitap'ta böylesine açıkça belirtilen yüce gerçekleri anlamadığımız zaman onlara sövmektense kendimizi alçaltarak gerçeği anlayabilmek için Rab'be yalvarmak gerekir. Bu şekilde yaklaşanlara Rab'bin sözü şudur: "Yüksek ve yükselmiş, ebediyette sakin ve ismi Kutsal olan şöyle diyor: Ben yüksek ve mukaddes yerde otururum, ve alçak gönüllülerin ruhunu diriltmek için, ve alçak gönüllü adamla beraberim. RAB diyor, ben düşküne, ve ruhu kırık olana, ve sözümden titriyen adama bakarım" (Yeşaya 57:15; 66:2)

50. [s. 148] "Apandisit ameliyatı!" (I. Yuhanna 5:7)

Bazı İngilizce tercümelerde bulunan "Çünkü gökte şehadet edenler üçtür: Baba, Kelime ve Ruh-ul Kudüs; ve üçü mutabıktır"ifadesi, ancak dört veya beş Grekçe nüshada bulunur (Bkz. Soru 47). Bunlar da pek eski sayılmaz. Kesinlikle orijinal İncil'de değildi. Bu yüzden de tercümelerin büyük çoğunluğunda bu ifade bulunmaz.

O zaman nereden çıktı? Büyük bir ihtimalle nüshayı elle kopya eden bir din adamı kendi yorumunu eklemiş. Bütün İncil'in zaten doğruladığı üçlü birlik gerçeğini özetleyen bu ifadeyi, bulunduğu ayetlerin yanına ya da altına yazmış olabilir. Ondan sonra o nüshayı kopya eden başka biri, ifadeyi orijinal sanıp metne eklemiş. Fakat bugün mevcut olan binlerce eski nüshayla karşılaştırınca onun orijinal olmadığını biliyoruz.

Dipnotlar konusuna gelince Sayın Yüksel'in Hıristiyanların bu olayı gizlemeye çalıştığını yazmasına gerçekten şaşıyoruz. İddiasının tam tersine, bu ifadenin orijinal olmadığı gayet açık bir şekilde çevirilerin dipnotlarında belirtilir. Aslında bu tür farklılıkların hâlâ nüshalarda bulunması kimsenin onları toplayıp "düzelt"mediğini açıkça göstermektedir.

51. [s. 149] "İsa Hıristyanların inandığı gibi Rab olsa idi..." (Markos 10:18; 13:32; Yuhanna 1:18)

Bizce eğer Sayın Yüksel İncil'e böyle başvuracaksa o zaman İncil'deki kavramları biraz da olsa bilmek zorundadır. Onun başvurduğu üç ayet, çok derin fakat aynı zamanda açık bir gerçeğe değinmektedir. O da, İsa Mesih'in ikili benliğidir. Yani Mesih hem %100 Tanrı özüne sahip, hem de %100 insan özüne sahiptir. Tanrı'nın Oğlu olarak ezelden beri sahip olduğu tam Tanrılığına, Meryem'in oğlu olarak doğduğu zaman tam insanlığı ekledi. Böylece de Tanrı ile insanlar arasında tek Aracı oldu (Bkz. I. Timoteyus 2:5). İncil bu yüce olayı şöyle özetler:

"Mesih, Tanrı özünesahip olduğu halde, Tanrı'ya eşitliği sımsıkı sarılacak bir hak saymadı. Ama yüceliğinden soyunarak kul özünüaldı ve insan benzeyişinde doğdu. İnsan biçimine bürünmüş olarak ölüme, çarmıh üzerinde ölüme bile boyun eğip kendini alçalttı"(Filipililer 2:6-8).

İşte bu, görünüşte var olan "çelişkiler" aslında hiç çelişki değildirler. Kimi ayetler Mesih'e "Tanrı özü" açısından kimi ise O'nun "kul özü" açısından bakmaktadırlar. Ancak Mesih'in taşımakta olduğu bu iki nitelikten birini unuttuğunuzda size öyle görünebilir. Şimdi Sayın Yüksel'in verdiği ayetlere gelelim:

1) "İsa yola çıkarken, biri koşarak yanına geldi. Önünde diz çöküp O'na, "İyi öğretmenim, sonsuz yaşama kavuşmak için ne yapmalıyım?" diye sordu. İsa ona, "Bana neden iyi diyorsun?" dedi. "İyi olan tek biri var, O da Tanrı'dır." (Markos 10:18)

Bu ifadeyi okurken vurgu çok önemlidir, çünkü İsa "BANAneden iyi diyorsun?"değil, "Bana NEDENiyi diyorsun?"diye soruyordu. Yani adam İsa'ya "İyi öğretmenim" olarak seslendi. Fakat İsa'nın gerçekten kim olduğunu hiç bilmiyordu. Adam'a "iyi" sıfatının aslında ancak Tanrı'ya ait olduğunu açıklıyordu. Kendisinin iyi olmadığını söylemiyordu ki! İncil'in başka yerlerinde İsa şöyle söylemektedir: "İyiÇoban Ben'im"(Yuhanna 10:11). Hz. Davut, Zebur diye bilinen Mezmurlar'ında diyor ki: "RAB çobanımdır; benim eksiğim olmaz."(Mezmur 23:1). Tevrat'ta da şöyle yazılıdır: "Yeruşalime müjde getiren, sesini kuvvetle yükselt; yükselt, korkma; Yahuda şehirlerine de: İşte, Allahınız! İşte, RAB Yehova yiğit gibi gelecek,...Sürüsünü çoban gibi güdecek,kolu ile kuzuları toplayacak, ve bağrında taşıyacak, ve emzikli olanları yavaş güdecek"(Yeşaya 40:10-11). İsa, Yeruşalim'e gelecek "İyi Çoban" olan Rab'bin kendisiydi.

2) "O Gün ve o saati, ne gökteki melekler, ne de Oğul bilir; Baba'dan başka kimse bilmez." (Markos 13:32)

İsa burada "İnsanoğlu'nun bulutlar içinde büyük güç ve görkemle geleceği" günden bahsediyordu. Markos İncili özellikle Tanrı'nın Oğlu İsa Mesih'i Rab'bin Kuluolarak tanıtmaktadır (Bkz. İncil mi İnciller mi?). Ve İsa'nın kendisi söylediği gibi "kul efendisinin ne yaptığını bilmez"(Yuhanna 15:15). Oğul kul özünü aldığı zaman yüceliğinden soyundu, sahip olduğu birçok hakkı kullanmamaya, bildiği birçok şeyi bilmemeye karar verdi.

3) "Tanrı'yı hiçbir zaman, hiç kimse görmemiştir. O'nu, Baba'nın bağrında bulunan ve kendisi Tanrı olan biricik Oğul tanıttı."

(Yuhanna 1:18)

Soru şöyledir: Eğer İsa insanlar tarafından görülmüşse, ve Tanrı hiçbir zaman insan tarafından görülmemişse, İsa nasıl Tanrı olabilir? Oğul veya Söz, ancak insan bedenine büründüğü için insanca görüldü. Bir kez daha İncil'in sözleriyle açıklayalım: "Tanrı eski zamanlarda peygamberler aracılığıyla birçok kez ve çeşitli yollardan atalarımıza seslendi. Bu son çağda da her şeyin mirasçısı olarak belirlediği ve aracılığıyla evreni yarattığı kendi Oğluyla bize seslenmiştir. Oğul, Tanrı'nın yüceliğinin parıltısı ve O'nun varlığının öz görünümüdür"(İbraniler 1:1-3).

Sayın Yüksel'in bu soruya eklediği son cümleyi cevaplamak gerekirse ki herhalde ciddi olarak sorulmadı, kendisine aynen kendi sorduğu soru gibi saçma bir şey soralım. Eğer bir kişinin bedeni sakatsa ruhunun da sakat olması gereklidir mi diyelim? Yine de kişide beden ve ruh olduğu halde kişi tek değil midir?

52. [s. 150] "'Baba' ve 'Oğul', bazı yerlerde mecazî anlamda mıdır?" (Matta 5:9; 6:14; Luka 20:36; Yuhanna 8:47; I. Yuhanna 5:18-19)

Tabii ki mecazî anlamdadır. Hele Tanrı'yla ilgili olarak kullanıldığı her yerde öyledir.Eğer Sayın Yüksel "hakikî mana" ifadesiyle "fiziksel" demek istiyorsa, Hıristiyanları çok yanlış bir şekilde suçlamaktadır. İncil'in hiç bir yerinde Tanrı'yla ilgili olarak fiziksel bir babalık veya oğulluk kavramı yoktur. Sayın Yüksel'in de durumun böyle olduğunun bilincinde olması lazımdır.

Ayrıca iki noktada kendisi çok yanılıyor. İlkin Kutsal Kitap'ta ne mecazî anlamda ne de "hakikî" anlamda "Tanrı bütün insanların babası" öğretisi vardır. Tersine, doğal olarak hepimiz Tanrı'nın yaşamından yoksunuz, içinde yaşadığımız suç ve günahlarımızdan ötürü "gazap çocukları"yız. Yaptığımız kötülükler yüzünden düşünüşümüzde Tanrı'ya yabancı ve düşmanız. Fakat İncil'in bu konudaki müjdesi şudur: "Mesih'i kabul edip adına iman edenlerin hepsine Tanrı'nın çocukları olma hakkını verdi. Onlar ne kandan, ne bedenin isteğinden, ne de insanın isteğinden doğdular; tersine, Tanrı'dan doğdular."(Yuhanna 1:12-13). Bu doğuş ruhsal bir doğuştur. İsa'nın sözettiği "yeniden doğuş"tur (Bkz. Yuhanna 3:3-5). İsa "semavi Babanız" dediği kişiler Onu kabul edenlerdir. Tanrı'nın çocuğu olma ayrıcalığı, ancak Mesih'e tek Kurtarıcı olarak sarılanlara verilmektedir.

İkinci nokta da İsa'nın "oğulluğu" ile O'na inananların "oğulluğu" arasındaki farktır. Arada çok büyük fark var. Tanrı'nın "biricik" Oğlu ezelden beri Tanrı'yla birlikte ve Tanrı'ydı. Fakat bizim gibi günahkâr bir insan tövbe edip O'na ve Mesih'in lütfuyla sağlanan kurtuluşa sarılınca Tanrı onu günahlarından arındırıp evlat edinir. O kişiyi, yaşayan bir ümide, çürümez, lekesiz ve solmaz bir mirasa kavuşturur. O an Tanrı'nın "çocuğu" oluyor ve Mesih ona "kardeş" demekten utanmıyor. Tanrı "birçok oğulu yüceliğe eriştirmektedir"(İbraniler 2:10).

Sonuç olarak Baba-Oğul kavramını tartışacağımıza, lütufla kurtulanlar arasında olmaya gayret edelim!

53. [s. 151] "Allah birdir, Ondan başka ilah yoktur!"

(Tesniye 4:39; 6:4; 32:39; I. Samuel 2:2; I. Krallar 8:60; Yeşaya 45:5, 6; Matta 4:10; 6:24; Markos 10:18; 12:29; Luka 18:19)

Amin, doğrudur! Hamd olsun! İtirazımız yok. Bütün yüreğimizle Kutsal Kitap'ın bu gerçeğine inanırız. Yine de bu temel inanç bizi günahlarımızdan kurtarmak için yeterli değildir: "Sen, Tanrı'nın bir olduğuna inanıyorsun; iyi ediyorsun! Cinler bile buna inanıyor ve titriyorlar...Ey akılsız adam..." (Yakup 2:19-20). Bu inancın neden bizi kurtarmayacağını biraz düşünelim:

Hepimiz günaha bulaşmış olduğumuz için kusurluyuz. Kendi doğruluğumuzu kuşandığımızda kirli paçavralar kuşanmış gibi oluruz. Çünkü en iyi işlerimize bile günah bulaşmıştır. Bembeyaz giysileriyle çamura düşen bir çocuk gibiyiz. Çocuğun üstü başı çamura bulaşmış. Ufaklık çamur içinde kalkmış, gözlerinden yaşlar dökülerek çamurlu elleriyle giysisini temizlemeyi çalışmış. Tabii ellerini giysileri üzerinde sürdükçe üstünü daha da kirletirmiş. İşte bizim iyi işlerimiz de böyledir. Günah bulaşığı iyi işlerimizle, günahımızı temizleyemeyiz. En iyi, en dinsel işimizle bir tek günahın lekesini silemeyiz.

Peki nasıl kurtuluruz? Ancak Mesih'in lütfuyla. "Çünkü Tanrı'nın bütün insanlara kurtuluş sağlayan lütfu ortaya çıkmıştır.Bu lütuf, tanrısızlığı ve dünya arzularını reddedip bu dünyada sağduyulu, doğru ve Tanrı yoluna yaraşır bir yaşam sürebilmemiz için bizi eğitiyor. Bu arada, mübarek ümidimizin gerçekleşmesini, ulu Tanrı ve Kurtarıcımız İsa Mesih'in yücelik içinde gelmesini bekliyoruz. Mesih, bizi her suçtan kurtarmak, arıtıp kendisine ait ve iyilik etmekte gayretli bir halk yapmak için kendini bizim uğrumuza feda etti"(Titus 2:11-14).

54. [s. 152] "İsa Aleyhisselâm Allah-u Teala'nın kulu ve resulüdür" (Matta 12:15-21; 21:11, 46; Luka 7:16; 24:19; Yuhanna 4:19; 6:14; 9:17)

İsa bunu bildiği için oradan ayrıldı. Birçok kişi O'nun ardından gitti, O da hepsini iyileştirdi. Kendisini başkalarına tanıtmamaları için onları uyardı. Bu, Yeşaya peygamber aracılığıyla bildirilen şu söz

yerine gelsin diye oldu:

"İşte, benim seçtiğim kulum,

canımın hoşnut olduğu sevgili kulum.

Ruhumu O'nun üzerine koyacağım.

O da adaleti uluslara ilan edecek.

Çekişip bağırmayacak,

yollarda kimse O'nun sesini duymayacak.

Ezilmiş kamışı kırmayacak,

tüten fitili söndürmeyecek,

ve sonunda adaleti zafere ulaştıracak.

Uluslar da O'nun adına ümit bağlayacak." (Matta 12:15-21)

Burada da itirazımız yoktur ki!(Lütfensoru 51 bkz.). "Mesih İnancı"nın temellerinden biri İsa'nın, Yeşaya peygamber aracılığıyla vaadedilen "Rab'bin Kulu" yani "Mesih" olduğudur! Yalnız ricamız şudur: Kutsal Kitap gerçeğini araştıran kişi Yeşaya'da yazılanlara başvururken dürüstçe, bu kısmının tümüne baksın. Çünkü Yeşaya kitabında, Mesih'in ezeli çıkışına, çekeceği elemlere ve bu elemlerin ardından gelecek yüceliklere tanıklık eden aşağıdaki ilahi sözleri okumaktayız. Lütfen bunları bir kere dikkatle okumaya özenin:

· Bakireden doğacak olan çocuğun adları asıl yüceliğini gösterir:

Rab kendisi size bir alâmet verecek; işte, kız gebe kalacak, ve bir oğul doğuracak, ve onun adını İmmanuel koyacak [Immanuel 'Tanrı bizimledir' demektir]Bize bir çocuk doğdu, bize bir oğul verildi; ve reislik onun omuzu üzerinde olacak, ve onun adı: Harika Öğütçü, Kadir Allah, Ebediyet Babası, Barış Prensi çağırılacaktır.Onu Davudun tahtı üzerinde, ve ülkesi üzerinde, şimdiden ebede kadar hakla ve doğrulukla pekiştirmek ve desteklemek için, reisliğinin ve setâmetin artmasına son olmayacak. Ordular RABBİNİN gayreti bunu yapacak (9:6-7).

· İsrail'e Rab'bin Kendisi gelip Çoban olacak:

Siona müjde getiren, yüksek dağa çık; Yeruşalime müjde getiren, sesini kuvvetle yükselt; yükselt, korkma; Yahuda şehirlerine de: İşte, Allahınız! İşte, RAB Yehova yiğit gibi gelecek,ve kendisi için bazusu saltanat sürecek; işte, ücreti kendisiyle beraberdir, ve mükâfatı kendi önündedir. Sürüsünü çoban gibi güdecek, kolu ile kuzuları toplayacak, ve bağrında taşıyacak, ve emzikli olanları yavaş güdecek (40:9-11).

· İlk ve Son olup dünyaları yaratan, Rab ile O'nun Ruhu tarafından gönderilendir:

Ey Yakub, ve çağırdığım İsrail, beni dinle: Ben oyum; ilk benim, Son da benim. Evet, yerin temelini benim elim koydu, ve gökleri sağ elim yaydı; ben onları çağırınca, birlikte dikilip dururlar... Bana yaklaşın, bunu dinleyin: Başlangıçtan berı gizlice söylemedim; vaki olduğu zamandan beri ben oradayım; ve şimdi Rab Yehova ve onun Ruhu beni gönderdi(48:12-16).

· Mesih önce İsrail tarafından hor görülecek, sonra bütün uluslara ışık olacak:

Yakub sıptlarını yeniden yerlerine dikmek, ve İsrailin esirgenmiş olanlarını geri getirmek için bana kul olman bir şey değildir; seni Milletlere de ışık olarak vereceğim ki, yerin ucuna kadar benim kurtarışım olasın. İnsanın hor gördüğü, milletin nefret ettiği, hükümdarların kölesi olan adama İsrailin Kurtarıcısı ve Kuddûsu Rab şöyle diyor: Sadık olan Rabden, seni seçmiş olan İsrailin Kuddûsunden ötürü krallar görüp ayağa kalkacaklar; reisler görecekler, ve secde edecekler (49:6-7).

· Mesih günahlarımıza karşılık ölüp dirilecek

HABERİMİZE kim inandı? ve RABBİN bazusu kime izhar olundu? çünkü onun önünde körpe fidan gibi, ve kurak yerden kök sürgünü gibi çıktı; ne biçimi ve ne de güzelliği vardı; gösterişi de yoktu ki, kendisine bakınca gönlümüz onu çeksin. Hor görüldü, ve insanlar tarafından bırakıldı; acıları tanımış, elemler adamı; ve insanların kendisinden yüzlerini örttükleri bir adam gibi hor görüldü, ve biz onu saymadık.

Gerçek acılarımızı o taşıdı, elemIerimizi o yüklendi; gerçek biz sandık ki, o cezaya uğradı, Allah tarafından vuruldu, ve alçaltıldı. Fakat günahlarımızdan ötürü o yaralandı, fesatlarımızdan ötürü o zedelendi; selâmetimiz için olan ceza onun üzerine indi; ve onun bereleriyle biz şifa bulduk. Hepimiz koyunlar gibi yolu şaşırdık; her birimiz kendi yoluna döndü; ve RAB hepimizin fesadını onun üzerine koydu.

Ona kötü muamele ettiler, fakat alçaltıldığı zaman ağzını açmadı; boğazlanmağa götürülen kuzu gibi, ve kırkıcılar önünde dilsiz duran koyun gibi, ağzını açmadı. Gaddarlıkla hükmolunarak kaldırıldı; onun zamanında yaşıyanlar arasında kim düşündü ki, diriler diyarından kesilip alınması kavmımın günahından ötürü idi? vuruş ise, kavm içindi. Ve haksızlık etmediği, ve ağzında hile bulunmadığı halde, kabrini kötülerin yanında yaptılar, ve ölümünde zengin adamla beraberdi.

Fakat onu ezmek RABBE hoş göründü; onu eleme düşürdü; onun canı günah takdimesi edilince, zürriyetini görecek, ömrünün günlerıni uzatacak, ve RABBİN muradı onun elinde ileri gidecek. Canının emeği semeresini görecek, ve doyacak; salih kulum bir çoklarını kendi bilgisi ile salih kılacak; ve fesatlarını kendisi yüklenecek.

Bundan dolayı büyüklerle beraber ona pay vereceğim, ve çapul malını zorlularla beraber paylaşacak; çünkü canını ölüme döktü, ve günahkârlarla sayıldı; çoğunun suçunu da o taşıdı, ve günahkârlar için şefaat etti(53:1-12).

Bu ayetleri önyargısızca okuyan herkes, "Rab'bin Kulu" olan Mesih'in sadece bir peygamber olmadığına kanaat getirecektir.

Son olarak Sayın Yüksel'in alıntı yaptığı Kuran'daki İsa'yla ilgili ayete dikkat edelim. Orada okuduğumuz "sadece Allah'ın peygamberidir" ifadesiyle birlikte İsa'ya üç unvan verilmektedir:

"Meryem Oğlu İsa

(1) Mesih... Meryem'e ulaştırdığı

(2)  [Allah'ın] Kelimesi ve

(3) Kendinden bir Ruhtur" (Nisâ/4:171).

Kuran'da bu üç unvan İsa'dan başka hiçbir peygambere verilmemiştir. Ayrıca Kutsal Kitap'ta bu üç unvan, bir peygamberden çok üstün kavramları içermektedir.

(1) "Al-Masih" veya "Mesih" hakkında Tevrat'tan başlayarak bütün peygamberler, gelecek olan "Meshedilmiş Olan" veya "Seçilmiş Olan" anlamına gelen "Mesih" ile ilgili tanıklıkta bulunuyor. Bu unvan "Tanrı'nın Oğlu" ve "Aradığınız Rab" unvanlarına denk düşmektedir. Örneğin Hz. Davut'un ikinci Mezmurunda şöyle yazılıdır:

"Dünyanın kralları kalkıyor, Ve hükümdarlar RABBE karşı ve Mesihine karşı, birbiriyle öğütleşiyorlar... Fermanı ilân edeceğim; RAB bana dedi: Sen benim oğlumsun; Ben seni bugün tevlit ettim.İste benden, ve miras olarak sana milletleri, Mülkün olarak yeryüzünün uçlarını da vereceğim. Onları demir çomakla kıracaksın; Bir çömlekçi kabı gibi onları parçalayacaksın. Ve şimdi, ey krallar, artık aklınızı başınıza alın; Ey dünya hâkimleri, ibret alın. RABBE korku ile kulluk edin, Ve titreyerek mesrur olun. Oğlu öpün ki, hiddet etmesin, siz de yolda yok olmayasınız, Çünkü birazdan hiddeti alevlenir. Bütün ona sığınanlar ne mutludur!" (Mezmur 2:2, 7-12)

Aynı şekilde "İşte, habercimi gönderiyorum, ve önümde yol hazırlıyacak; ve aradığınız RAB kendi mabedine ansızın gelecektir" (Malaki 3:1) diye yazan ayet, hem Hz. Yahya'yla hem de Rab olan Mesih'le ilgili önceden tanıklık etmektedir.

(2) "Kalimatullah" (Kelamullah) veya "Allah'ın Sözü" - İncil'de Tanrı'nın Sözü Mesih'in yüce bir unvanıdır: Ezeli varlığını açıklarken şöyle yazılır: "Başlangıçta Söz vardı. Söz Tanrı'yla birlikteydi ve Söz Tanrı'ydı. Başlangıçta O, Tanrı'yla birlikteydi"(Yuhanna 1:1-2). Dünyayı yargılamak üzere ikinci gelişi de şöyle açıklanır: "Bundan sonra göğün açılmış olduğunu ve orada beyaz bir atın durduğunu gördüm. Ata binmiş olanın adı Sadık ve Gerçek'tir. Adaletle yargılar...Gözleri alev alev yanan ateşe benzer. Başında çok sayıda taç vardır ve üzerinde kendisinden başka kimsenin bilmediği bir ad yazılmıştır...'Tanrı'nın Sözü' adıyla anılır...Kaftanı ve kalçası üzerinde, 'krallarin Kralı ve rablerın Rabbı' diye yazılmış bir adı vardı" (Esinleme 19:11-16).

(3) "Ruhun minhu" veya "Allah tarafından bir Ruh" - İslam âleminde genellikle "Ruhullah" olarak bilinir - İncil'de ölümden dirilmiş olan Mesih'in, Hz. Âdem ilk yaradılışın başı olduğu gibi, yeni bir yaradılışın başı olup yaşam veren bir ruh olduğu açıklanır: "Şöyle yazılmıştır: 'İlk insan Ådem, yaşayan bir can oldu.' Son Âdem ise yaşam veren bir ruh oldu. Önce ruhsal olan değil, doğal olan geldi. Ruhsal olan sonra geldi. İlk adam yerden, yani topraktandır. İkinci adam[Mesih] göktendir"(I. Korintliler 15:45-47).

Bu örneklerden apaçıktır ki "Al-Masih", "Kalimatullah" ve "Ruhun minhu" diye tanınan kişi, her hangi bir peygamberden çok çok üstündür. Bu yüzden Kuran'ın bu ayeti büyük bir çelişki yaratmaktadır.

55. [s. 153] "Peygamberlere yapılan çirkin iftiralar"

Tekvin 9:20-26; 19:30-36; 20:2-11; 26:6-10; 27:19-36; 29:16-30; 31:19-35

Çıkış 32:1-6;

Yuhanna 2:1-4;

Galatyalılar 3:14)

Bu soruya da daha önce cevapladık (Bkz. s. 98-101). Kutsal Kitap'ta bulunan en önemli ve acı gerçeklerden biri herkesin günah işlediği ve Allah'ın yüceliğinden yoksun kaldığı gerçeğidir (Bkz. Romalılar 3:23). Hz. Süleyman şöyle dedi: "suç etmeyen adam yoktur"(I. Krallar 8:46). İlk atamız Âdem'den bugüne kadar dünya tarihinde günah işlememiş olan kimse yoktur. Bu gerçek bütün peygamberleri de içermektedir. Tüm insanlıkta tek bir istisna vardır. O da İsa Mesih'tir. O'nun hakkında Kutsal Yazıların değişmez tanıklığı şöyledir:

"O günah işlemedi, ağzından hileli bir söz çıkmadı" (Yeşaya 53:9)

"Günahı bilmeyen Mesih" (II. Korintliler 5:21)

"Kutsal, suçsuz, lekesiz, günahkârlardan ayrılmış" (İbraniler 7:26)

"Kendisinde günah olmadığını biliyoruz" (I. Yuhanna 3:5)

Bütün insanoğulları arasında yalnız İsa "hanginiz bana günahlı olduğumu kanıtlayabilir?"diye meydan okuyabilendir (Yuhanna 8:46). Sayın Yüksel'in "Hz. İsa Mesih'in lanetli olduğu iftirası" olarak tanımladığı olay, aslında İncil sırrının odak noktasıdır! O neden lanetli oldu? İncil'in şu sözleriyle açıklayalım: "Mesih bizleri Tanrı'ya ulaştırmak amacıyla doğru kişi olarak, doğru olmayanlar uğruna, günahlara kurban olarak ilk ve son kez öldü" (I. Petrus 3:18). Ya da şu sözleriyle: "Tanrı, Mesih sayesinde kendisinin doğruluğu olalım diye, günahı bilmeyen Mesih'i bizim için günah yaptı!"(II. Korintliler 5:21). Sonuç olarak bu söz, Mesih'e yapılan bir iftira değildir. Ama şüphesiz her insanı suçlayan acı bir gerçektir.

Kutsal Kitap çok gerçekçidir. Günahlı halimizi açık açık ortaya koyuyor. Allah'a inananlar ve hatta peygamberler arasında bile günah işlendiği zaman olup bitenler, onlar gibi suç işlemememiz için bize ibret olsun diye Kutsal Kitap'ta yazıldı.

Kutsal Kitap, günahlarını ortaya koyduğu inanlıları aynı zamanda bize iman örnekleri olarak da göstermektedir. Bu nasıl olabilir? Burada çok önemli bir ilke var: Tanrı'nın, kişiyi bir alanda onaylaması, onu her alanda onayladığı anlamına gelmez. Örneğin, Kutsal Kitap'a göre Tanrı, kendisine iman ettiği için İbrahim'i aklanmış saydı (Tekvin 15:6). Fakat bu, Tanrı'nın İbrahim'in yalan söylemesini onayladığı anlamına gelmez! Hepimizin olduğu gibi İbrahim'in de günahlarından arındırılması gerekiyordu. İbrahim, Tanrı'nın saptadığı "imanla aklanma"yolunun en büyük örneğidir. Nuh, İshak, Yakup, Davut ve diğer peygamberler birer iman örneğidirler. "Atalarımız imanla Tanrı'nın beğenisini kazandılar... bu kişilerin hepsi, ölünceye dek imandan ayrılmadılar. Vaadedilenlere kavuşamamış, ama bunları uzaktan görüp selamlamış olarak yeryüzünde yabancılar ve konuklar olduklarını açıkça gösteriyorlar"(İbraniler 11:2, 13).

Gerçek şudur ki peygamberlerin hepsi Tanrı'nın Mesih'te gerçekleştireceğine söz verdiği o vaade ümit bağladılar. Doğru ve iman dolu yaşamlar sürdürdükleri halde hepsi günah işledi ve Tanrı'nın merhametine sığınmak zorunda kaldılar. Aslında inanlı kişi Tanrı'ya ne kadar yaklaşırsa kendini o kadar murdar ve günahlı hisseder.

Bu yüzden Kutsal Kitap'ta Tanrı'nın kullanmaya razı olduğu peygamberlerin işledikleri suçları bulmak bizi şaşırtmamalıdır. Daha esaslı bir sorun var: Peygamberler bir yana biz kendimizi günahlı görüyor muyuz? Ölümcül olan günah hastalığından kurtulmak için ilk önce "Doktor"un koyduğu teşhisi kabul etmek gerektir.

56. [s. 154] "Hıristiyanlık barışçı mı?"

Yeryüzüne barış getirmeye geldiğimi sanmayın! Ben barış değil, kılıçgetirmeye geldim. Çünkü ben oğulla babasının, kızla annesinin, gelinle kaynanasının arasına ayrılıksokmaya geldim. (Matta 10:34-35)

"Ben dünyaya ateş yağdırmaya geldim. Keşke bu ateş daha şimdiden alevlenmiş olsaydı! Katlanmam gereken bir vaftiz var. Bu vaftiz gerçekleşinceye dek nasıl da sıkıntı çekiyorum! Yeryüzüne barış getirmeye mi geldiğimi sanıyorsunuz?Size hayırdiyorum, ben ayrılıkgetirmeye geldim. Bundan böyle bir evde beş kişi, ikiye karşı üç, üçe karşı iki bölünmüş olacak. Baba oğluna karşı, oğul babasına karşı, anne kızına karşı, kız annesine karşı, kaynana gelinine karşı, gelin kaynanasına karşı olacaktır."(Luka 12:49-53)

Oradakiler bu sözleri dinlerken İsa konuşmasını bir benzetmeylesürdürdü. Çünkü Kudüs'e yaklaşmıştı ve onlar, Tanrı'nın Egemenliğinin hemen ortaya çıkacağını sanıyorlardı. Bu nedenle İsa şöyle dedi: "Soylu bir adam, kral atanıp dönmek üzere uzak bir ülkeye gitmiş...

'Üzerlerine kral olmamı istemeyen bu düşmanlarıma gelince, onları buraya getirin ve gözümün önünde kılıçtan geçirin!'"

İsa, bu sözleri söyledikten sonra... (Luka 19:11-27)

Evet, Mesih İnancı insanlara gerçek anlamda barış ve esenlik getiricidir.Bununla birlikte Mesih İnancıinsanları birbirinden ayırabilir. Bu iki demece bakalım.

Fakat önce burada okuyucularımıza şu önemli gerçeği hatırlatmak zorundayız:. Mesih adına yapılan birçok şeyin, gerçek Mesih İnancı ile hiç alakası yoktur. Bunların iki çirkin örneği, "Haçlı seferleri" ve "Engizisyon" olarak bilinir, ve İsa Mesih adına yapılan korkunç kötülüklerdir!

Şimdi devam edelim:. İlk önce bu inanç insanlara gerçek anlamda barış ve esenlik getiricidir dedik. ÇünküMesih İnancı, Tanrı'yla barışmaya yol açan esenlik bildirisidir. "Şöyle ki Tanrı, insanların suçlarını saymayarak dünyayı Mesih'te kendisiyle barıştırdı"(II. Korintliler 5:19). "Yaptığınız kötülükler yüzünden bir zamanlar düşünüşünüzde Tanrı'ya yabancı ve düşmandınız. Şimdiyse Mesih, sizi Tanrı önüne kutsal, lekesiz ve kusursuz olarak çıkarmak için öz bedeninin ölümü sayesinde sizi Tanrı'yla barıştırdı" (Koloseliler 1:21-22). Böylece Mesih'e olan imanla aklanan kişi Mesih sayesinde Tanrı'yle barışmış oluyor.

Ondan sonra Müjde, Mesih İnanlılarının sevgi ve barış içinde yaşamalarını sağlayacak güçtedir. Mesih, "Ne mutlu barış sağlayanlara" ve "Düşmanlarınızı sevin, size zulmedenler için dua edin" dedi (Matta 5:9, 44). "Hiç kimseye kötülüğe karşı kötülük etmeyin. Herkesin gözünde iyi olanı yapmaya dikkat edin. Mümkünse, Elinizden geldiği kadar bütün insanlarla barış içinde yaşayın. Kendi öcünüzü kendiniz almayın; bunu Tanrı'nın gazabına bırakın... Kötülüğe yenilme, kötülüğü iyilikle yen." (Romalılar 12:17-21). Müjde'nin getirdiği barış düzeni budur.

Ancak bu, müjdeye uymayanlar ile uyanlar arasında tam bir ayrılık açılıyor. Çünkü henüz günahları içinde bulunan kişi ister istemez Tanrı'nın düşmanıdır. İnanan ise Mesih sayesinde Tanrı'nın "dostu" ve "çocuğu"dur. Sayın Yüksel'in gösterdiği ayetler bunu açıklamaktadırlar. Matta 10:34-35'i dikkatle okuyacak olursak İsa'nın getirmeye geldiği "kılıç"ın ne olduğunu göreceğiz: "Kılıç getirmeye geldim" ifadesi "ayrılık koymaya geldim" ifadesiyle yorumlanmaktadır. Yani bu sözde "kılıç" demek, ayrılık demektir. Kendisi dünyayı, hatta aileleri bile ikiye bölmeye geldi. İnsanları bu kötü çağdan kurtarmak için onların günahlarına karşılık kendini feda etti. Artık insanlar arasına ayrılık getiren mihenk taşı budur. Yol Mesih'te ikiye ayrılır. İsa, "Benden yana olmayan bana karşıdır. Benimle birlikte toplamayan dağıtıyor demektir"demiştir (Matta 12:30).

İsa'nın Luka 19:27, 28'deki sözüne gelince, aynı şeyi görüyoruz. Ama daha önce Sayın Yüksel'in alıntı alma şekline dikkatiınizi çekmek istiyoruz. Ayetleri öyle bir şekilde kesmiştir ki olayı bilmeyen okuyucu İsa'nın, öğrencilerine, Kendisine karşı direnenleri Kendi önünde öldürmelerini emrettiğini sanabilir! Halbuki İsa burada ancak bir benzetme yapıyordu!

Yine de gerçek şudur: Mesih'in egemenliğine boyun eğmek istemeyenlerin hepsi "yargı gününde O'nun varlığından ve gücünün yüceliğinden uzak kalarak sonsuza dek mahvolma cezasına çarptırılacaklar"dır(II. Selanikliler 1:9). Fakat şuna çok dikkat etmek gerek ki, biz değil, Rab'bin Kendisi böylelerini cezalandıracaktır. Kutsal Kitap insanlara karşı kaba kuvvete başvurmamıza izin vermemektedir. "Kılıç çekenlerin hepsi kılıçla ölecek" diyenİsa Mesih (Matta 26:52) günahkârlara karşı değil yalnız günaha karşı savaşmamızı buyuruyor.

Haksızlıkla idam edilmek üzereyken O şöyle konuştu: "Krallığım bu dünyadan olsaydı, yandaşlarım, Yahudilere teslim edilmemem için savaşırlardı. Oysa benim krallığım buradan değildir" (Yuhanna 18:36). Savaşımız et ve kana karşı değil, ruhsal güçlere karşıdır. Savaşımızın silahları da dünyasal silahlar değil kaleleri yıkan Tanrısal güce sahip silahlardır: "Gerçek kemeri", "doğruluk zırhı", "esenlik müjdesini yayma hazırlığı ayakkabıları", "iman kalkanı", "kurtuluş miğferi"ve "Tanrı Sözü olan Ruh'un kılıcı"dır(Efesliler 6:12-17). Ellerimizde doğruluğun bu "silahlar"ıyla Tanrı bilgisine gururla karşı duran her engeli yıkabiliyoruz. İnsanlara gerçek özgürlükle esenliğe kavuşma fırsatını sağlayabiliriz.

57. [s. 155] "Hz. İsa, geleceğe ait haberinde yanıldı mı?"

İsa onlara, "Size doğrusunu söyleyeyim" dedi, "her şey yenilendiğinde, İnsanoğlu görkemli tahtına oturduğunda, siz, evet ardımdan gelmiş olan sizler, on iki tahta oturup İsrail'in on iki oymağını yargılayacaksınız.

(Matta 19:28)

Onikilerden biri olan Yahuda geldi. Yanında, başkâhinlerle halkın ihtiyarları tarafından gönderilmiş kılıçlı sopalı büyük bir kalabalık vardı. İsa'yı ele veren Yahuda, "Kimi öpersem, İsa O'dur, O'nu tutuklayın" diye onlarla sözleşmişti. Dosdoğru İsa'ya gidip, "Selam, Rabbî!" diyerek O'nu öptü. (Matta 26:47-49)

Hayır, yanılmadı.Sayın Yüksel bu soruda İsa'nın, tahtlara oturacak olan on iki havarisinin arasına kendisini ele verecek olan Yahuda'yı da dahil ettiğini ileri sürmektedir. Fakat Elçilerin İşleri 1:15-26'yı okuyacak olursa orada Yahuda'nın İsa'yı ele vereceğini Kutsal Yazılarda önceden belirtildiğini görecektir. Bu ihanet hiçbir zaman O'na süpriz değildi. Söz konusu olan tahtlara kimin oturacağını biliyordu. Ayrıca orada görecek ki Matiya, Yahuda'nın yerine seçildi ve böylece Rab'bin yönetimiyle yine on iki elçi oldu.

58. [s. 155] "Cehennem ateşi var mıdır?"

(Matta 5:22; 10:28; Mar. 9:47-49; Esin. 14:11; 20:10; 21:8)

Elbette ki, vardır!Sayın Yüksel'in bu soruda hitap ettiği "Yehova Şahitleri" birçok konuda oldukları gibi bu konuda çok hatalıdır.

Ama bu konuda çok yaygın bir yanılgıya dikkat edelim. Birçok iyi niyetli Müslüman arkadaşımız da boş bir ümide sarılmış bulunmaktadır. Şöyle düşünüyorlar, "öldükten sonra nasıl olsa cehenneme gidip yaptığım günahların cezasını çekeceğim. Fakat bir Müslüman olarak yaşarsam, koşulan şartlarını yerine getirmekte fazla başarısız değilsem, bu cezayı çektikten sonra oradan çıkıp cennete gideceğim." Bu çok tehlikeli bir düşüncedir, çünkü Kutsal Kitap'a göre kimse cehennemden asla çıkmayacaktır. Sayın Yüksel'in örnek verdiği yukarıdaki ayetlere bakılırsa şöyle ifadeleri buluruz:

"Tanrı gazabının kâsesinde saf olarak hazırlanmış Tanrı öfkesinin şarabından içecektir... Çektikleri işkencenin dumanı sonsuzlara dek tüter." (Esinleme 14:10-11)

İsa şöyle uyardı, "Benim O olduğuma iman etmezseniz, günahlarınızın içinde öleceksiniz... Benim gideceğim yere siz gelemezsiniz... Benim aracılığım olmadan Baba'ya kimse gelemez."(Yuhanna 8:21, 24; 14:6). Yani bu hayattayken İsa'nın aracılığıyla kurtulmazsak günahlarımızın içinde ölürüz. Böyle ölürsek asla kurtulamayacağız. Asla cennete gidemeyeceğiz.

İsa Mesih, dirileceklerin hepsini iki gruba ayırdı: "Mezarda olanların hepsinin Rab'bin sesini işitecekleri saat geliyor. Ve onlar mezarlarından çıkacaklar. İyilik etmiş olanlar yaşamak, kötülük yapmış olanlar yargılanmak üzere dirilecekler"(Yuhanna 5:28-29).

İncil'de böylesine kurtulmamaş ve yargılanmak üzere dirilecek olanların sonucu şöyle açıklanmaktadır:

"Büyük, beyaz bir taht ve tahtın üzerinde oturanı gördüm. Yer ve gök O'nun önünden kaçtılar ve yok olup gittiler. Tahtın önünde duran büyük küçük, bütün ölüleri gördüm. Sonra bazı kitaplar açıldı. Yaşam kitabı denen başka bir kitap daha açıldı. Ölüler, kitaplarda yazılanlara bakılarak kendi yaptıklarına göre yargılandı. Deniz, kendisinde olan ölüleri, ölüm ve ölüler diyarı da kendilerinde olan ölüleri teslim ettiler. Her biri, kendi yaptıklarına göre yargılandı. Ölüm ve ölüler diyarı, ateş gölüne atıldı. İşte bu ateş gölü, ikinci ölümdür. Adları yaşam kitabında yazılmamış olanların hepsi, ateş gölüne atıldı"

(Esinleme 20:11‑15).

Cennetten söz ederken de şöyle açıklar: "Oraya murdar (günahtan arındırılmamış) hiçbir şey, iğrenç ve aldatıcı işler yapan hiç kimse asla girmeyecek; yalnız adları Kuzu'nun yaşam kitabında yazılı olanlar girecektir" (Esinleme 21:27).

Değerli okuyucu, sizin isminiz Tanrı'nın Kurban Kuzusu olan Mesih'in yaşam kitabında yazılı mı?

59. [s. 156] "Hz. İsa'nın vazettiği İncil hangisidir?"

İsa tüm kent ve köyleri dolaştı. Buralardaki havralarda ders veriyor, Göksel Egemenliğin müjdesiniduyuruyor." (Matta 9:35)

Göksel Egemenliğin bu müjdesitüm uluslara bir tanıklık olmak üzere bütün dünyada duyurulacak, ve son o zaman gelecektir. (Matta 24:14)

Yahya'nın tutuklanmasından sonra İsa, Tanrı'nın müjdesiniduyura duyura Celile'ye gitti. "Zaman doldu" diyordu, "Tanrı'nın Egemenliği yaklaştı. Tövbe edin, Müjde'ye inanın!" (Markos 1:14)

İsa onlara şöyle buyurdu: "Bütün dünyaya gidin, Müjde'yibütün yaradılışa duyurun. (Markos 16:15)

O günlerden birinde, İsa tapınakta halka ders verip Müjde'yiduyururken...

(Luka 20:1)

"İncil" veya "Müjde" İsa Mesih'in Kendisidir diye ısrarla tekrarlıyoruz[84](Bkz. VII. Bölüm: İncil mi İnciller mi?). Öyleyse Kendisini mi vazediyordu? Gerçek anlamda evet! İnsanlara Kendini dünyanın kurtarıcısı olan Mesih olarak sunuyordu. Sayın Yüksel'in verdiği örneklerde İsa'nın sürekli "melekûtun İncili"ni (Tanrı'nın egemenliğinin müjdesi) duyurduğunu görüyoruz. O mükemmel egemenlik artık onlara yaklaşmıştı, çünkü Kendisi o krallığın kralıydı. İşte müjde buydu. Yazılı İncil veya Yeni Ahit dediğimiz kitap, Tanrı'nın esiniyle İsa'nın Kendisi olan bu müjde'nin değişmez kaydıdır.

İsa halkla konuşurken büyük bir olasılıkla İbranice veya halkın dili olan Aramice konuşurdu. Fakat bu sözlerinin kalıcı kaydı Tanrı'nın bilgeliğiyle o zamanki dünya dili olan Grekçe olarak yazıldı. Bizim için en esaslı sorun ise müjdenin bize hangi dilde ulaştığı değil ama onu anlayıp anlayamadığımız, yaşayan Mesih'e yürekten iman edip etmemiş olmamızdır.

60. [s. 156] "Pavlus'un marifetleri" (Elçilerin İşleri 22:3-10; 9:26; 15:36-41; Galatyalılar 2:10-14)

Şimdiye kadar Sayın Yüksel bu kadar saçma sapan ve çelişkili bir soru sormamıştı. Tersine sorduklarının bazıları gerçekten iyi ve düşündürücüydü. Bu yüzden her bir soruya uygun ve tatmin edici bir cevap vermeye çalıştık. Bu soru ise ciddi bir cevabı hak etmiyor. Çünkü hepsi Sayın Yüksel'in uydurduğu kanıtsız iftiralardır! Eğer kuramına destek olarak Elçilerin İşleri kitabına başvuracaksa onu bir bütün olarak göstermeli. Çünkü hikayenin bütünü orada yazılıdır. Mektuplarından bu alıntıya bakalım:

"Beni güçlendirmiş olan Rabbimiz Mesih İsa'ya şükrederim. Çünkü beni sadık sayarak hizmetine aldı. Bir zamanlar O'na küfreden, küstah ve zalim biri olduğum halde bana merhamet edildi. Çünkü yaptıklarımı, bilgisizlikten ve imansızlıktan yaptım. Ama iman ve Mesih İsa'da olan sevgiyle birlikte Rabbimizin lütfu üzerime bol bol döküldü. 'Mesih İsa ' sözü, güvenilir ve her bakımdan kabule layık bir sözdür. Günahkârların en kötüsü benim. Ama Mesih İsa, kendisine iman edip sonsuz yaşama kavuşacak olanlara örnek olayım diye sınırsız sabrını öncelikle bende sergilemek için bana merhamet etti. Onur ve yücelik sonsuzlara dek tüm çağların Kralı olan ölümsüz, görünmez tek Tanrı'nın olsun. Amin!" (I. Timoteyus 1:12-17).

Burada gayet açık bir şekilde, Pavlus'u harekete geçirip yönlendirenin İsa Mesih'e olan sevgisi olduğunu görüyoruz. Eğer başka bir amacı olsaydı uğradığı sıkıntılara neden katlansın ki? Pavlus Mesih uğruna her şeyini kaybetti. Yaşamının büyük bir kısmını Roma hapishanelerinde geçirdi. Sayısız kere dayak yedi, çok kez ölümle burun buruna geldi. Yahudilerden beş kez otuzdokuzar kırbaç yedi. Üç kez değnekle dövüldü, bir kez taşlandı, üç kez deniz kazasına uğradı. Bir gece-bir gündüzü açık denizde geçirdi. Sık sık yolculuk etti. Irmaklarda ve haydutlar arasında, gerek soydaşları gerekse de diğer uluslar arasında tehlikelere uğradı. Şehirde, çölde, denizde ve sahte kardeşler arasında tehlikelere düştü. Emek verdi, sıkıntı çekti, çok kez uykusuz kaldı. Açlık ve susuzluğu tattı. Çok kez yiyeceksiz ve soğukta çıplak kaldı (Bkz. II. Korintliler 11:24-27). Sonunda Mesih uğruna idam edilerek öldü.

Bütün bunlara karşılık olarak ne aldı? Mesih'ten başka hiç bir şey! Öğrettiklerini gerçekten Mesih'ten almamış olsaydı bunlar o kadar mantıksız olurlardı ki...

Yüksel'in iddiasına göre "Pavlus neticede bazı sapık düşüncelerini Hıristiyanlığa sokmayı başarmıştır." Halbuki Pavlus'un mektuplarında bulunan her öğretiş çekirdek şeklinde Mesih'in kendi sözlerinde de bulunmaktadır. Yeni olan bir şey öğretmemiştir ki! Ona verilen ayrıcalık bu sırları Tanrı'nın esiniyle ayrıntılı ve sistematik bir şekilde açıklamaktı. Şimdi kısaca Yüksel'e göre, Pavlus'un Hıristiyanlığa sokmayı başardığı altı konuya gelelim:

1. Üçlübirlik öğretişi.Bu konu üzerinde ayrıntılı bir şekilde soru 48, 49, 51 ve 52'de zaten cevabımızı epey yazdık. Orada gördük ki hem Tevrat hem de İncil'in tümü, aynı gerçeği ortaya koymaktadır. Hatta bunu Pavlus'un mektuplarına çok az başvurarak gösterdik. Fakat Deedat'in iddialarında ilginç bir çelişki vardır. Bu soruda o, Pavlus'un Üçlü Birlik kavramını yaratıp Hıristyanlığa soktuğunu iddia ederken, "Allah Üçlük Allahı Mıdır?" (Soru 49) başlığı altındaki yazdıklarında Sayın Yüksel, bu doktrinin üç yüz elli yıl sonra ortaya çıktığını ileri sürmektedir. Peki öyleyse Pavlus ne zaman yaşadı? Bu iki çelişkili iddia arasında hangisini tutacak?

2. Hıristiyanlığın evrensel din olduğu öğretişi.Peki İsa'nın şu sözleri ne anlama geliyor ki? "Gökte ve yeryüzünde bütün yetki bana verildi. Bu nedenle gidin, bütün ulusları öğrencilerim olarak yetiştirin. Onları Baba, Oğul ve Kutsal Ruh'un adıyla vaftiz edin" (Matta 28:18-19).

3. İsa'nın günahlara kefaret kurbanı olmaya yeryüzüne indiği öğretişi.Gene İsa'nın kendi sözleriyle cevap veriyoruz: O, "İnsanoğlu... canını birçokları uğruna fidye olarak vermeye geldi" dedi (Markos 10:45). Ayrıca ölümünü simgeleyen kâseyi kastederek "bu benim kanımdır, günahların bağışlanması için birçokları uğruna akıtılan antlaşma kanıdır"dedi (Matta 26:28).

4. İsa'nın ölümden dirilip Babası'nın sağına oturacağı ve insanları yargılamaya geleceği öğretişi.Aynı şekilde İsa'nın Kendi sözlerini dinleyelim: "İsa, kendisinin Kudüs'e gitmesi, ihtiyarlar, başkâhinler ve din bilginlerinin elinden çok acı çekmesi, öldürülmesi ve üçüncü gün dirilmesi gerektiğini öğrencilerine anlatmaya başladı"(Matta 16:21). Kendisinin insanları yargılayacağı konusunda da şöyle demişti: "İnsanoğlu kendi görkemi içinde bütün melekleriyle birlikte gelince, görkemli tahtına oturacak. Ulusların hepsi O'nun önünde toplanacak, O da koyunları keçilerden ayıran bir çoban gibi, onları birbirinden ayıracak."(Matta 25:31-32). İsrail'in Yüksek kurulu önünde yargılanırken kendisine sorulan "Söyle bize, Tanrı'nın Oğlu Mesih sen misin?" sorusuna İsa, "Söylediğin gibidir" karşılığını verdi."Üstelik size şunu söyleyeyim, bundan sonra İnsanoğlu'nun, kudretli Olan'ın sağında oturduğunu ve göğün bulutları üzerinde geldiğini göreceksiniz." dedi (Matta 26:63-64).

5. Kurtulmak için sünnet olmanın gereksiz olduğu öğretişi.Sünnet, İsrail oğullarına verilen antlaşmanın işaretiydi (Bkz. Tekvin 17 ile Çıkış 12:48). İsa Mesih, sünnetsiz olan Romalı yüzbaşının imanı hakkında "Size doğrusunu söyleyeyim" dedi, "ben İsrail'de böyle imanı kimsede görmedim. Size şunu söyleyeyim, doğudan ve batıdan birçok insan (sünnet olmadan!) gelecek, Göklerin Egemenliğinde İbrahim, İshak ve Yakup'la birlikte sofraya oturacaklar"(Matta 8:10-11).

Ayrıca bu konuda Pavlus ve diğer havariler sadece Tevrat'ta yazılan şu gerçeği vurgulamaktaydılar: "

"Yüreklerinizin gulfesini sünnet edin, artık sert enseli olmayın."

(Tesniye 10:16)

"Allahın RABBİ bütün yüreğinle ve bütün canınla sevmek için yaşıyasın diye, Allahın RAB senin yüreğini ve zürriyetinin yüreğini sünnet edecek." (Tesniye 30:6)

Yani önemli olan bedensel sünnet değil "yüreksel" veya ruhsal sünnettir. Sünnetlilik veya sünnetsizlik yürekle ilgilidir.

Rabbimiz bunu Pavlus'un aracılığıyla şöyle açıklamaktadır: "Mesih'in gerçekleştirdiği sünnet sayesinde günahlı benliğinizden soyunarak elle yapılmayan sünnetle O'nda sünnet edildiniz... Siz suçlarınız ve benliğinizin sünnetsizliği yüzünden ölüyken, Tanrı sizi Mesih'le birlikte yaşama kavuşturdu. Bütün suçlarımızı O bağışladı"(Koloseliler 2:11, 13).

Bu yüzden de Pavlus değil, Kudüs'te toplanan bütün havarilerle ihtiyarlar, Kutsal Ruh'un yönlendirilmesiyle Yahudi olmayan Mesih İnanlıları'nın sünnet edilmesinin gerekmediği kararına vardılar (Bkz Elçilerin İşleri 15:1-34).

6. Domuz etinin yenebileceği öğretişi.Aslında Musa'nın Yasasına göre sadece domuz eti değil birçok hayvanın eti yenemezdi (Bkz. Levililer 11). Bu konuda elçiler arasında ilk önce Pavlus değil, Petrus Rab'den buyruk aldı (Bkz. Elçilerin İşleri 10). Fakat bir kez daha görüyoruz ki bu gerçek de İsa'nın öğretişinden kaynaklandı: "'Dışarıdan insanın içine giren hiçbir şeyin onu kirletemeyeceğini anlamıyor musunuz? Dıştan giren, insanın yüreğine değil, midesine gider, oradan da ayakyoluna atılır.' İsa (Pavlus değil!)bu sözlerle, tüm yiyeceklerin temiz olduğunu bildirmiş oluyordu" (Markos 7:18-19)

Son olarak Sayın Yüksel, "Pavlus'un Havarilerinden Petrus ve 70'lerden Barnaba ile şiddetli münakaşaları vardır" diye yazmaktadır (Deedat ile Yüksel, Kitab-ı Mukkades Allah Sözü müdür?, s. 158). Halbuki Petrus, Yuhanna ve diğer havariler, mektuplarında, Pavlus'un öğretilerini tamamen doğrulamaktadırlar. Hatta Petrus ikinci mektubunda, Pavlus'un yazdıkları hakkında (ve Sayın Yüksel gibi Pavlus'un aleyhine uğraşan kişiler hakkında!) şöyle yazmıştır:

"Sevgili kardeşimiz Pavlus'un da kendisine verilmiş olan bilgelikle size yazdığı gibi, Rabbimizin sabrını kurtuluş fırsatı sayın. Pavlus, bütün mektuplarında bu konulardan böyle söz eder. Mektuplarında güç anlaşılan bazı yerler var ki, bilgisiz ve kararsız kişiler, diğer kutsal yazıları olduğu gibi, bunları da çarpıtarak kendi yıkımlarını hazırlıyorlar. Bu nedenle, sevgili kardeşlerim, ilke tanımayan kişilerin sapıklığıyla sürüklenip kararlılığınızdan sapmamak için bunları önceden bilerek sakının." (II. Petrus 3:15-17).

Bu sözlere dikkat edelim.

61. [s. 158] "Hz. İsa (haşa) lanetli miydi?"

(Galatyalılar 3:13-14; Tesniye 21:23; Matta 27:38; Markos 15:27; Luka 23:33; Yuhanna 19:18)

İbrahim'e sağlanan kutsama Mesih İsa aracılığıyla uluslara sağlansın ve bizler vaadedilen Ruh'u imanla alalım diye, Mesih uğrumuza lanetlenerek bizi Yasa'nın lanetinden kurtardı. Çünkü, "Ağaç üzerine asılan herkes lanetlidir" diye yazılmıştır. (Galatyalılar 3:13-14)

Bu soruyu soru 55'te cevaplamıştık. Sayın Yüksel'in "Hz. İsa Mesih'in lanetli olduğu iftirası" olarak tanımladığı olay aslında İncil sırrının odak noktasıdır! demiştik. İncil'in Matta, Markos, Luka ve Yuhanna diye bilinen ve İsa'nın hayatını kaydeden yazılarda en çok yer alan olay, İsa'nın çarmıh üzerinde ölümüdür. Sayısız ayet tarafından çok açık bir şekilde ifade edilen çarmıh bildirisi şüpheli bir gerçek değildir. Hatta Tevrat İsa'dan yüzyıllar önce O'nun böyle öleceğini bildirmişti (Bkz. soru 54). Öbür yandan Müslüman arkadaşlarımız, Kuran'ın tek bir ayetine, hatta manası çok tartışılan bir ayetine dayanarak İsa'nın ölmediği sonuca varıyorlar. Ne yazık ki çarmıhla ilgili bildiri, mahvolanlar için saçmalıktır. Çünkü kurtulmakta olanlar için, Mesih'in ölümü ve dirilişi Tanrı'nın gücüdür.

62. [s. 160] "Hz. İsa Pavlus'u lanetlemişti"

Oradakilerden bir bölümünün Saduki, diğer bölümünün de Ferisi mezhebinden olduğunu anlayan Pavlus, Yüksek Kurul'a şöyle seslendi: "Kardeşler, ben özbeöz Ferisiyim. Ölülerin dirileceği umudunu beslediğim için yargılanmaktayım."

(Elç. İşleri 23:6))

Vay halinize ey din bilginleri ve Ferisiler, ikiyüzlüler!

Vay halinize ey din bilginleri ve Ferisiler, ikiyüzlüler!

(Matta 23:13,15)

İsa önce kendi öğrencilerine şunları söylemeye başladı: "Ferisilerin mayasından - yani, ikiyüzlülükten - kaçının. (Luka 12:1)

Bu soruyu da cevapladık (Bkz. soru 60). Burada önceki cevabımıza sadece Pavlus'un bir sözünü daha ekleyelim. Kendisiyle ilgili şöyle yazılmıştı:"Ben elçilerin en küçüğüyüm. Tanrı'nın topluluğuna zulmettiğim için elçi olarak anılmaya bile layık değilim. Ama şimdi ne isem, Tanrı'nın lütfuyla öyleyim"(I. Korintliler 15:9-10). Bir Ferisi bile, Tanrı'nın lütfuyla ikiyüzlülüğünden ve dini gururundan kurtulabilir! İsa günahkârlarla yiyip içtiği için kendisini suçlayanlara, "Sağlamların değil, hastaların hekime ihtiyacı vardır. Ben doğru kişileri değil, günahkârları çağırmaya geldim" dedi (Markos 2:17). Burada Sayın Yüksel çok yanılmaktadır, çünkü Tanrı'nın lütfunu tatmış değildir. Mesih'in çarmıhıyla ilgili müjde, ister Ferisi, ister Hıristiyan veya Müslüman olsun Rab'be dönen her bir günahkârın kurtuluşu için Tanrı'nın gücüdür. En alçak günahkâr kurtulabilir. Ya da en dindar din adamı! Yeter ki kendini günahkâr kabul edip Mesih'in lütfuna sığınsın. Bu mucizeyi Kutsal Kitap şöyle özetlemektedir:

"Günahkârların, Tanrı'nın Egemenliğini miras almayacağını bilmez misiniz? Aldanmayın! Ne cinsel ahlaksızlık yapanlar, ne puta tapanlar, ne zina edenler, ne cinsel sapıklar, ne eşcinsellar, ne hırsızlar, ne açgözlüler, ne ayyaşlar, ne sövücüler, ne de soyguncular, Tanrı'nın Egemenliğini miras alacaklardır. Bazılarınız böyleydiniz; ama yıkandınız, kutsal kılındınız, Rab İsa Mesih'in adıyla ve Tanrımızın Ruhu aracılığıyla aklandınız"

(I. Korintliler 6:9-11).

Bu yüzden Pavlus İsa Mesih'i tanıtmak için yaşıyordu. Çünkü dindar bir Ferisi olarak Mesih'in lütfuyla kurtulmuştu. Yaşam amacını şöyle açıkladı: "Bana kazanç olan her şeyi Mesih uğruna zarar saydım. Dahası var, kendisi uğruna her şeyi yitirdiğim Rabbim İsa Mesih'i tanımanın üstün değeri yanında her şeyi zarar sayıyorum, süprüntü sayıyorum. Öyle ki, Mesih'i kazanayım ve Kutsal Yasa'ya dayanan kendime özgü bir doğruluğa değil, Mesih'e iman etmekle kazanılan, iman sonucu Tanrı'dan gelen doğruluğa sahip olarak Mesih'le birleşmiş olayım"(Filipililer 3:7-9). Hem Mesih hem de diğer bütün havariler onu onaylamaktadır.

63. [s. 161] "Hz. İsa son peygamber mi dir?"

İsa "Alfa ve Omega", "İlk ve Son"dur. Başka hiç kimsede kurtuluş yoktur. Bu göğün altında insanlara bağışlanmış, bizi kurtarabilecek başka hiçbir ad yoktur.

Sayın Yüksel "İncil'lerde, Hz. İsa'nın 'benden sonra peygamber gelmeyecektir, ben en son peygamberim.' mealinde hiç bir söz yoktur!" şeklinde bir kez daha gerçek dışı bir iddiada bulunuyor. Üstelik "daha sonra, peygamberimiz Muhammed Mustafa'yı müjdeleyen Tevrat ve İncil ayetlerini göreceğiz" diyor. İkinci iddiasına şöyle kısa bir cevap verebiliriz: Böyle ayetler yoktur. İsa'dan sonra gelecek olanların kimliği Kutsal Kitap'ta bellidir:

1)"Paraklitos" denen Tanrı'nın Kutsal Ruhu(Yuhanna 14:16, 26; 15:26). Rühul-Kudüs (Kutsal Ruh) Mesih'in çarmıh üzerindeki ölümünden elli gün sonra dünyaya indi. O'nun gelişi de İncil'in Elçilerin İşleri bölümünde kaydedilmiştir (Bkz. Elçilerin İşleri. 2:1-21).[85]

2)Dirilmiş ve göklere gitmiş olan Mesih'in İsrail'e ve diğer uluşlara göndereceği gerçek peygamberler ve elçiler. İsa çarmıha gerildiği günden kısa bir süre önce Kudüs'lüleri şöyle uyardı: "İşte size peygamberler, bilge kişiler ve din bilginleri gönderiyorum. Bunlardan kimini öldürecek, çarmıha gereceksiniz. Kimini havralarınızda kamçılayacak, kentten kente kovalayacaksınız" (Matta 23:34). Bu sözün gerçekleşmesinin kaydı da, Elçilerin İşleri kitabındadır. Bu "peygamberler" veya "gönderilenler" arasında, (Petrus, Yuhanna, ve diğer havariler dışında) şehit olan İstefan, Filipus, Yakup, Pavlus, Barnaba, Markos, Timoteyus, Luka, Silas ve Apollos vardır. Bunların bazıları aracılığıyla "İncil" olarak bilinen vahiy, yani Kutsal Yazılar'ın Yeni Antlaşma kısmı, yazıya geçirildi.. Bu kişiler, Tanrı'nın Sözü'nü vahiy olarak alan "peygamber" veya "resul"lerdir (Bkz II. Petrus 3:2).

3)Bazısahte peygamberler. Efendimiz İsa bu konuda bizi uyarmıştır: "Biri size, 'İşte Mesih burada', ya da 'İşte şurada' derse, inanmayın. Çünkü sahte mesihler, sahte peygamberler türeyecek; bunlar büyük mucizeler ve harikalar yaratacaklar. Öyle ki, ellerinden gelse, seçilmiş olanları bile saptıracaklar. İşte size önceden söylemiş bulunuyorum" (Matta 24:23-25). Hatta İncil, milyonlarca kişiyi İsa'nın açtığı yoldan saptıracak olan özel bir sahte peygamberin türeyeceği önceden bildirmiştir (Bkz. Esinleme 16:13; 19:20; 20:10). Bunları nasıl tanıyacağız? Mesih'in kimliği üzerindeki öğretişlerine göre tanıyabiliriz. İncil'in I. Yuhanna kısmında şöyle okuyoruz: "İsa'nın Mesih olduğunu inkâr eden yalancı değilse, yalancı kimdir? Baba'yı ve Oğul'u inkâr eden, Mesih-karşıtıdır. Oğul'u inkâr eden hiç kimsede Baba da yoktur... Tanrı'dan olup olmadıklarını anlamak için ruhları sınayın. Çünkü birçok sahte peygamber dünyanın her tarafına yayılmıştır. İsa Mesih'in beden alıp bu dünyaya geldiğini kabul eden her ruh Tanrı'dandır. Tanrı'nın Ruhunu bununla tanıyacaksınız. İsa'yı (bu şekilde)kabul etmeyen hiçbir ruh Tanrı'dan değildir" (I. Yuhanna 2:22-23; 4:1-3).

4) Mesih Karşıtı denen Yasa tanımaz adam. İsa Mesih'in ikinci kez geleceği günlerde türeyecek bu canavarın peşinden bütün dünya şaşkınlık içinde gidecektir (Esinleme 13:1-4). Dünyaya barış sağlayacağını vaat ederek her türlü mucizede, yanıltıcı belirtilerle harikalarda ve mahvolanları aldatan her türlü kötülükte sergilenen Şeytan'ın etkinliğiyle gelecek (II. Selanikliler 2:3-10). İslamiyet'te "Deccal" diye bilinen adamla ilgili kavramlar buradan alındı. Halbuki Mesih İsa dünyayı yargılamak üzere gelince bu canavarı "ağzından çıkan solukla öldürecek, gelişinin görkemiyle yok edecek" (II. Selanikliler 2:8).

Şimdi son olarak Sayın Yüksel'in, "İncil'lerde, Hz. İsa'nın 'benden sonra peygamber gelmeyecektir, ben en son peygamberim.' mealinde hiç bir söz yoktur!" iddiasına gelelim. Bunun çok yanlış olduğunu kanıtlar örnekler olarak üç ayet vermek istiyoruz.

1) Birincisi, İncil'in Luka bölümünde bulunup, İsa'nın annesi olacak olan bakire Meryem'e önceden bildiren meleğin sözlerini kaydetmektedir. Melek ona,

"Korkma Meryem, sen Tanrı'nın lütfuna eriştin. Bak, gebe kalıp bir oğul doğuracaksın, adını İsa koyacaksın. O büyük olacak, kendisine 'en yüce Olan'ın Oğlu' denecek. Rab Tanrı O'na, atası Davud'un tahtını verecek. O da sonsuza dek... egemenlik sürecek, ve egemenliğinin sonu gelmeyecektir" dedi. (Luka 1:30-33)

Gerçek ortadadır: İsa'nın süreceği egemenliğin sonu gelmeyecek demek, İsa'dan sonra herhangi bir peygamberin gelip başka bir çağ üzerinde hüküm sürmeyeceği demektir.

2) İkincisi, İncil'in Matta bölümünde bulunur. "Göksel Egemenliğin bu müjdesi tüm uluslara bir tanıklık olmak üzere bütün dünyada duyurulacak, ve son o zaman gelecektir"(Matta 24:14). Burada da aynı şey görüyoruz. İsa ve O'nun süreceği ruhsal egemenlikle ilgili olan müjde bütün dünyaya duyurulduktan sonra bu dünyanın sonu gelecek. Bu başka biri ya da herhangi bir gerçek gelmeyecek anlamına gelmektedir. Aynı şekilde İsa göğe çekilmeden önce öğrencilerinin yanlarına gelip kendilerine şunları söyledi:

"Gökte ve yeryüzünde bütün yetki bana verildi. Bu nedenle gidin, bütün ulusları öğrencilerim olarak yetiştirin. Onları Baba, Oğul ve Kutsal Ruh'un adıyla vaftiz edin. Size buyurduğum her şeye uymayı onlara öğretin. İşte ben, dünyanın sonuna dek her an sizinle birlikteyim." (Matta 28:18-20).

3) Son bir örnek olarak bütün İncil'i açık bir şekilde özetleyen şu ayetleri vermek istiyoruz:

"Tanrı eski zamanlarda peygamberler aracılığıyla birçok kez ve çeşitli yollardan atalarımıza seslendi. Bu son çağda da her şeyin mirasçısı olarak belirlediği ve aracılığıyla evreni yarattığı kendi Oğluyla bize seslenmiştir. Oğul, Tanrı'nın yüceliğinin parıltısı ve O'nun varlığının öz görünümüdür. Kudretli sözüyle her şeyi devam ettirir... Mesih, günahlar için sonsuza dek geçerli olantek bir kurban sunduktan sonra Tanrı'nın sağında oturdu. O zamandan beri düşmanlarının, kendisinin ayakları altına serilmesini bekliyor" (İbraniler 1:1-3; 10:12-13).

Bu bölümden hem İsa'nın kimliğinin bir peygamberinkinden çok çok üstün olduğunu, hem de O'nun hüküm sürdüğü çağın, bu yaradılışın son çağı olduğunu anlamamız gerek. Demek ki son O'dur.

Rab'bin Kendisini sevenlere miras vereceği egemenliği, doğruluğun barınacağı yeni gökleri ve yeni yeryüzünü bekliyoruz. Çünkü Tanrı'nın bütün insanlara kurtuluş sağlayan lütfu ortaya çıkmıştır. Bu lütuf, din değil, tanrısızlığı ve dünya arzularını reddedip bu dünyada sağduyulu, doğru ve Tanrı yoluna yaraşır bir yaşam sürebilmemiz için bizi eğitiyor. Bu arada, mübarek ümidimizin gerçekleşmesini, ulu Tanrı ve Kurtarıcımız İsa Mesih'in yücelik içinde gelmesini bekliyoruz. Güvencimiz ve ümidimiz sadece bizi böylesine çok seven Rab'be bağlıdır.

VI. BÖLÜM

ESKİ VE YENİ ANTLAŞMA

Tanrı Gerçeğinin İki Direği

Bu kitabın ilk bölümünde Kutsal Kitap ile Kuran arasındaki birçok esaslı farklılıkları ortaya koyarak, her ikisinin de doğru olmasının mümkün olmadığını gösterdik. Ondan sonra, bu olanaksızlığı bilen bazı Müslüman yazarların, Kutsal Kitap'a ilişkin bize yönelttikleri soru şeklindeki iftiraları ele aldık. Dört bölüm boyunca bu sorulara ayrıntılı bir şekilde cevap verirken ayrıca Kutsal Kitap'ın ol-ağanüstü tutarlılığını gösterdik. Bu çalış-malar sayesinde varı-lan sonuç ortadadır: şüphesiz Kutsal Kitap Allah Sözü'dür. Elimiz-deki Eski ve Yeni Antlaşma (Tevrat, Zebur ve İncil) güvenilirdir. Tanrı'nın gerçeğine iki direktir. Gerçeği bilme arzu-suyla okumalıyız.

Bu ve bundan sonraki iki bölüm (VII. ve VIII.) boyunca Kutsal Kitap'ın bazı kısımlarını inceleyerek, onun esas mesajının ne kadar mükemmel ve sevindirici olduğunu göstermek istiyoruz. Bunu yaparken bazı yanlış düşünceleri de düzeltmek amacındayız.

Başlangıçtan beri Tanrı, insanları kurtarmak için değişmez bir plan uygulamaktadır. Bu plan ilk önce Eski Antlaşma'da açıklanmaya başlar. Tanrı daha sonra yapacağını önceden bildiriyor ki, gerçekleştirdiği zaman kimsenin kuşkusu olmasın. Bu planın nasıl gerçekleştiği Yeni Antlaşma'da açıklanıyor.

Eski ve Yeni Antlaşma arasındaki ilişki aşağıdaki şemada kısaca özetlenebilir.

Eski Antlaşma'daki önbildiriler İsa Mesih'te gerçekleşmiş,

ve Yeni Antlaşma bunun tanıklığını yapmaktadır.

Tanrı'nın düşünceleri o kadar derin, O'nun bilgeliği ne denli akıl ermez, yolları da ne denli yücedir! Bu yüzden planlarını insanın anlayabileceği bir şekilde açıklamıştır. Tanrı, asırlar boyunca basit örnekler ve temel dersler vererek insanları Mesih aracılığıyla sağlayacağı büyük kurtarış için hazırladı. Bu örnekler ve dersler Eski Antlaşma'da bulunur. Ondan sonra, yani Mesih gelip bu kurtarışı sağladıktan sonra, bu olayların ne anlam taşıdığına ilişkin açıklamalar Yeni Antlaşma'da bulunur. Kısacası,

Yeni Antlaşma Eski Antlaşma'da Gizlidir,

Eski Antlaşma da Yeni Antlaşma'da Açıklanır.

Bunu üç örnekle açıklamak istiyoruz:

1. FISIH KURBANI

Paskalya, biz Mesih İnanlılarına, çok anlamlı ve önemli tarihsel bir olayı hatırlatmaktadır. Bu bayram ta Musa'nın zamanında başladı. Türkçe "Paskalya" sözcüğü Tevrat'ın asıl dili olan İbranice "Pasah" sözcüğünden türemiştir. Pasah veya Fısıh bayramı Kutsal Kitap'ın Çıkış bölümünde açıklanır:

Musa peygamberin zamanında Tanrı, İsrail oğullarını Mısır'daki köleliklerinden kurtaracaktı. O, Musa aracılığıyla Firavun denen Mısır kralına "Halkımı salıver ki bana ibadet etsinler"diyordu (Çıkış 5:1; 7:16). Firavun ise inat edip direniyordu. Rab'be direndikçe başına belalar geliyordu. Böylece Tanrı, Firavun ve Mısır'lıların üzerine dokuz felaket getirmişti. Fakat Firavun hâlâ dinlemek istemiyordu. Bu kez Tanrı Musa'ya şöyle dedi: "Firavun ve Mısır'ın üzerine bir bela daha getireceğim; ondan sonra Firavun sizi buradan salıverecektir!"(Çıkış 11:1). Tanrı, Mısır'da gece yarısı her ailenin ilk doğan çocuğunun öleceğini söyledi. Taht üzerinde oturan Firavun'un ilk çocuğundan Mısır'ın en ücra köşesindeki ailenin ilk çocuğuna kadar hepsi bir anda ölecek ve bütün Mısır diyarında hiç olmamış ve bir daha olmayacak kadar büyük bir feryat kopacaktı.

Fakat Tanrı Musa'ya bu korkunç beladan kurtuluş yolunu da gösterdi (Çıkış 12:1-28). Her aile kusursuz bir kuzu alacak, üç gün bekledikten sonra bu kuzuyu boğazlayacaklar ve onun kanını evin kapısının iki yanına ve üstüne süreceklerdi. Rab onlara şöyle dedi: "O gece Mısır diyarından geçeceğim ve insandan hayvana kadar bütün ilk doğanları vuracağım. Ben Rab'bim ve sizin bulunduğunuz evler üzerindeki kanı görünce üzerinizden geçeceğim. Mısır diyarını vurduğum zaman size bela olmayacak ve sizi helak etmeyeceğim"(Çıkış 12:12-13). Böylece Tanrı'nın sözüne inanan halk, kurban edilen kuzunun kanı sayesinde Tanrı'nın gazabından ve köleliklerinden kurtulup vaadedilen diyara doğru yola koyuldular.

Biz de Mısır'dan kurtulan halk gibi kurban edilen kusursuz birinin kanı sayesinde sonsuz ölüm cezasından kurtulduk. Bu gerçek kurban kuzumuz, İsa Mesih'in Kendisidir. Fısıh olayı Tanrı'nın daha ilerde Mesih'te gerçekleştireceği kurtuluş planının simgesiydi. Kuzu sadece İsa Mesih'i simgeliyordu ve bu değişmez planın amacını aslında Mesih yerine getirecekti.

ÖRNEKLEME GERÇEKLEŞME

İsa'nın görevine başladığı günlerde, halkın kalbini İsa için hazırlamak üzere O'ndan önce gönderilen Yahya peygamber İsa'yı şöyle ilan etti: "İŞTE, DÜNYANIN GÜNAHINI ORTADAN KALDIRAN TANRI KUZUSU!"(Yuhanna 1:29). Mesih, Yahudilerin Fısıh bayramı sırasında çarmıha gerilerek gerçek ve paha biçilmez son kurban oldu. Bize sonsuz kurtuluş sağlayan, Mesih'in çarmıhtaki ölümü ve ölümden dirilişidir. İncil şöyle buyurur: "Fısıh Kuzumuz olan Mesih kurban edilmiştir."(I. Korintliler 5:7). O, bizi günahlarımızdan kurtardı! Bunun için büyük bir sevinçle bayram ediyoruz!

2. TUNÇTAN YILAN

Sayılar 21:4-9'da ilginç bir olay daha kaydedilir. Mısır'dan kurtulan Musa'yla  İsrail oğulları çölden göç ederken yolda halkın canı çok sıkılır, Tanrı'ya ve Musa'ya karşı söylenmeye başlarlar. "Çölde ölelim diye niçin bizi Mısır'dan çıkardınız? Çünkü ekmek yok, ve su yok; ve canımız bu bayağı ekmekten iğreniyor"(Sayılar 21:5). Tanrı mucizevi bir şekilde onlara gökten ekmek (man) yediriyordu fakat buna teşekkür edeceğine bu göksel ekmeği bayağı sayıp şikayet ettiler. Bu nankörlük üzerine Rab halkın arasına zehirli yılanlar gönderdi, ve insanları ısırmaya başladılar. Birçok kişi öldükten sonra halk Musa'ya gelip günahlarını şöyle itiraf ettiler: "Suç ettik, çünkü Rab'be ve sana karşı söyledik; üzerimizden yılanları kaldırsın diye Rab'be yalvar!"(Sayılar 21:7). Musa da onlar için Rabbe yalvardı ve Rab ona çok ilginç bir şey yapmasını emretti:

"Kendine (tunçtan) bir yılan yap, ve onu bir sırık üzerine koy; ve vaki olacak ki, her ısırılan ona bakınca yaşayacaktır"

(Sayılar 21:8).

Musa, Rabbin emrettiği gibi tunçtan bir yılan yaptı, ve onu bir sırık üzerinde astı. Bu gerçekten şaşırtıcı bir çözümdü. Yılanlar her toplumda hep nefret edilen, kötülüğü ve ölümü temsil eden yaratıklardır. Hatta inanlılara Şeytanı çağrıştırır. Fakat Tanrı bu ölüm sembolünü yaşam ve şifa kaynağına dönüştürdü ve yılanların ısırdığı bir insan tunç yılana baktığı takdirde yaşıyordu.

Bundan bin beş yüz yıl sonra İsa Mesih, kendisiyle ilgili olarak bu olayın neyi simgelediğini şöyle açıkladı: "Musa çölde yılanı nasıl yukarı kaldırdıysa,  İnsanoğlu'nun da öylece yukarı kaldırılması gerekir. Öyle ki, O'na iman eden herkes sonsuz yaşama kavuşsun"(Yuhanna 3:14-15). İsa "yukarı kaldırılması gerekir" derken Kendisinin çarmıha gerilerek yukarı kaldırılacağını söylüyordu. Yani Tevrat'ta yer alan bu olay, Mesih'in çarmıh üzerindeki ölümünü simgeliyordu. İsa öldüğü zaman bu simgesel önbildiri gerçekleşmiş oldu.

ÖRNEKLEME GERÇEKLEŞME

Zehirli yılanın ısırdığı kişi için tek çare yukarı kaldırılmış yılana bakmaktı. Ve yılana bakan her insan iyileşti. Tabii ki bu yolu saçma bulup yılana bakmak istemeyen kişi ölecekti. Aynı şekilde insan, günahın soktuğu ruhsal zehirden dolayı ölmeye mahkümdür. Yani Tanrı'nın varlığından ve yaşamından uzak kalarak sonsuza dek mahvolma cezasına çarptırılacak. Günahlarının suçundan kurtulmak için tek çare vardır. Ancak günahlarımıza karşılık ölmüş olan İsa'ya imanla bakarak ruhsal şifa bulabiliriz. Bu göğün altında insanlara bağışlanmış, bizi kurtarabilecek başka hiç bir çare yoktur. Ancak onda günahlarımızın affına sahip olup sonsuz yaşama kavuşuruz. Bu çareyi sunan Tanrı bize, "O'na iman eden herkes sonsuz yaşama kavuşsun"sözünü vermiştir (Yuhanna 3:15). Yeter ki Tanrı'nın Sözü'ne güvenip çarmıha gerilmiş, ölümden dirilmiş Mesih'e bakalım. O'na iman eden hiç kimse utandırılmayacak.

3. ÇÖLDEKİ TAPINAK

Tevrat Kitabında Tanrı'nın Mesih'te gerçekleştirdiklerini ortaya koyan ilginç ve çok önemli bir olay daha vardır. O da Allah'ın Sina Dağında Musa'ya yapılmasını emrettiği Tapınak'tır. Tevrat'ın büyük bir kısmı sırf bu tapınağın yapımı ve orada yapılan ruhsal hizmeti açıklamaya ayrılır (bkz. Tevrat: Çıkış, Levililer, Sayılar). Bu tapınak aracılığıyla Tanrı, İsrail oğullarına Kendisine yaklaşma ilkelerini öğretmekteydi.

Yukarıda açıklandığı gibi Tanrı, Musa peygamber aracılığıyla İsrail oğullarını Mısır'dan çıkardı. Büyük bir mucizeyle Kızıl Deniz'i yarıp onları karşıya geçirerek Firavun'un ordusundan da kurtardı. Mısır diyarından çıkışlarının üçüncü ayında Sina Çölüne geldiler. Sina Dağının karşısında bir yıldan fazla çadır kurdular. Bundan sonra çok önemli ve şaşırtıcı bir olay gerçekleşti. Kutsal Tevrat'ta şöyle kaydedildi:

"Ve vaki oldu ki, üçüncü günde sabah olunca gök gürlemeleri, ve şimşekler; ve dağ üzerinde koyu bir bulut, ve çok kuvvetli boru sesi oldu; ve ordugâhta olan bütün kavm titredi. Ve Allahı karşılamak için Musa kavmi ordugâhtan çıkardı, ve dağın eteğinde durdular. Ve Sina Dağı, hep tütüyordu, çünkü RAB onun üzerine ates içinde inmişti; ve onun dumanı ocak dumanı gibi çıkıyordu, ve bütün dağ çok titredi." (Çıkış 19:16-18).

Hayret verici bir olaydır bu. Rab'bin Kendisi bütün görkemiyle Sina Dağı üzerine, dağın tepesine indi. Oradan Musa'yı dağın tepesine çağırıp ona özeti ünlü On Emir olan, Rab'bin Kutsal Yasasını verdi (Bkz. Çıkış 20-25). Musa dağdan indi, Rab'bin bütün sözleri ve hükümlerini İsrail oğullarına bildirdi. Onlar da bir ağızdan "Rab'bin söylediği bütün sözleri yapacağız" dediler (Çıkış 24:3). Musa Rab'bin bütün sözlerini yazdı ve sabahleyin bir sunak yaparak Rab'be yakılan kurbanlar arzetti. Kurbanların kanını hem yasanın yazıldığı "antlaşma kitabı"nın hem de halkın üzerine serpti. Onlara "Tanrı'nın uymanızı buyurduğu antlaşmanın kanı budur"dedi (Çıkış 24:8). Böylece, Rab'bin onlarla yaptığı bu antlaşma yürürlüğe girdi. (Asıl "İlk" veya "Eski" Antlaşma budur.)

Bu olayda Allah'la ilgili iki önemli gerçek bulunmaktadır:

1) Allah dünyaya inmeye razı oldu.

2) Allah seçtiği halkla bir antlaşma yapmayı uygun gördü.

Gelmek istediğimiz esas olay bundan sonra gerçekleşti. Tanrı Musa'yı ikinci kez dağa çağırdı. Ona şöyle dedi: "Aralarında oturayım diye benim için makdis (kutsal yer, tapınma çadırı) yapsınlar"(Çıkış 25:8). Bu tapınak Tevrat'ta verilen kutsal yasanın (şeriat), ibadetin, hatta İsrail'lilerin yaşamlarının temeli ve merkezi olacaktı. Bu yüzden Tanrı Musa'yı şöyle ikaz etti: "Her şeyi, dağda sana gösterilen örneğe uygun olarak yapmaya dikkat et!"(Çıkış 25:9,40). Çünkü Tanrı, ayrıntılı bir şekilde buyurduğu tapınma çadırı aracılığıyla, kendisiyle insan arasındaki ilişkiyi açıklamaktaydı. İşte bu gerçekleri bilmeden, Tanrı ve O'na yaklaşma yolu hakkındaki bilgimiz gerçekten çok eksik kalır.

Tanrı, Kutsal Emirlerini verdiği halkın o emirleri eksiksiz yerine getiremeyeceğini bilerek, onlara günahlarının bağışlanması için gerekli hazırlığı yaptı. İşte tapınak, tapınak hizmetleri ve kurbanların sunulması olan bu hazırlık kutsal yasanın merkeziydi. İçinde tapınak ve sunak olmayan bir şeriat, Kutsal Kitap'a göre çok eksiktir. Çünkü Yasanın özü onlardadır.

Bu tapınma çadırını anlamamız için onun genel hatları aşağıda gösterilmiştir (Bkz. sayfa 229'deki resim). Tevrat'ı hiç okumamış bir kişiye bu olaylar çok değişik, hatta tuhaf bile gelebilir. Ama aslında burada çok açık ve güzel gerçekler vardır. Onu incelememiz ve üzerinde biraz düşünmemiz faydalı olur. Özellikle şu çarpıcı noktalar dikkatimizi çeker:

1. Tanrı insanların arasında yaşamak ister."Aralarında oturayım diye benim için tapınak yapsınlar" dedi. Bu gerçekten şaşırtıcı bir kavramdır. Gerçi Kuran da, Allah'ın inanlılara yakın olduğunu söyler (Bkz. Bakara/2:186). Çünkü O her yerde hazır ve nazırdır. Ama yüce Allah, insanların arasında yaşar mı? Bu kadar çok alçakgönüllü olabilir mi? Peki, neden yapsın ki? Aynı Tanrı İsrail halkına şunları sormuyor mu?:

"Gök benim tahtım, yeryüzü ayaklarımın basamağıdır.

Bana ne tür bir ev yapacaksınız?

Ya da, dinleneceğim yer neresidir?

Bütün bunlar benim elimin eseri değil mi?" (Yeşaya 66:1-2)

Gerçekten de öyledir. İnsanın, Yaradanı olan Tanrı'ya verebileceği hiçbir şey yoktur. O'nun önünde insan bir hiçtir. Ama Tanrı yarattığı insanları seviyor ve onları kendisiyle olağanüstü bir beraberliğe çağırıyor. Araştıracak olursak Kutsal Kitap'ın başından sonuna kadar bu gerçeğe rastlayacağız. Bakınız şu ayetlere:

"Ve meskenimi aranıza koyacağım; ve canım sizden nefret etmeyecek. Ve aranızda yürüyeceğim, ve sizin Allahınız olacağım, ve siz benim kavmim olacaksınız"

(Levililer 26:11-12)

"Nitekim Tanrı şöyle diyor: 'Aralarında oturacağım, aralarında yürüyeceğim. Onların Tanrısı olacağım, onlar da benim halkım olacaklar'" (II. Korintliler 6:16)

"İşte, Tanrı'nın konutu insanların arasındadır. Tanrı da onların arasında yaşayacak. Onlar kendisinin halkı olacaklar, Tanrı'nın kendisi de onların arasında bulunacak."

(Esinleme 21:3)

Demek ki Tanrı insanları öylesine seviyor ki aralarında yaşamak istiyor. Bu tapınak bize Rabbimiz hakkında çok önemli bir gerçeği vurgulamaktadır, o da Yüce Yaradan olan Tanrı bizi sever ve hatta bizimle birlikte olmak ister!

2. Tanrı yaklaşılmaz kutsallıkta yaşar.Doğru, Tanrı İsrail oğullarının arasında yaşamak istedi. Ama kendisi öyle kutsal ve yücedir ki insan O'na yaklaşıp da yaşayamaz. İncil'in ifadesiyle O, "mübarek ve tek Hükümdar, kralların Kralı, ölümsüzlüğün tek sahibi, yaklaşılmaz ışıkta yaşayan, hiçbir insanın görmediği ve görmeyeceği Tanrı"dır (I. Timoteyus 6:16).

Bu nedenle tapınağın avlusunu çevreleyen ince ketenden askılar (perdeler) vardı. Tapınağın kapısında gene bir perde vardı. Ve tapınağın iki bölmesi arasında bir perde daha vardı. Onun arkasında En Kutsal Yer denen bir iç bölmede Tanrı'nın görkemi görünürdü. Oraya yılda yalnız bir kez girilirdi. Bu perdelerden yanlış şekilde geçen hemen ölecekti. Tapınağın eşyasına yanlış şekilde dokunan hemen ölecekti. Tapınaktaki hizmeti buyurulandan başka şekilde yapan hemen ölecekti. Neden? Çünkü Tanrı çok kutsaldır. Kutsal olmayan herşeyi, yiyip tüketen bir ateştir. Kutsal olmayan (günahlı) insan istediği şekilde O'na gelemez. O'na karşı en ufak sözdinlemezlik günahtır. Günah'ın bedeli de ölümdür. Kutsal Tanrı bu tapınaktan, Kendisi hakkındaki bu ağır gerçeği öğrenmemizi ister.

3. Tanrı, insanları kendisiyle barıştırıp Kendisine yaklaştırmak için bir yol hazırlamıştır.Bu yol tektir ve hiçbir zaman değişmez. Resimde gördüğünüz tapınağın girişinden başlayıp, Tanrı'nın Antlaşma Sandığının bulunduğu ve günahların bağışlandığı En Kutsal Yere giden yol üzerinde dizilen bazı eşyalar vardı:

· Yakılan Kurban Sunağı

· Ayaklı Su (abdest) Küveti

· Adak Ekmekleri Sofrası

· Yedili Kandillik

· Buhur Sunağı

Bunların sırası da önemli ilkeler belirtmektedir. Şöyle ki, bir kişinin Tanrı'ya yaklaşabilmesi için...

(1) Günahlarının bağışlanması gerekirdi. Günahların bağışlanması ise sadece ve sadece kesilip yakılan bir kurban sayesinde olur. Kutsal Kitap bu gerçeği şöyle açıklar: "Kan dökülmeksizin bağışlama olmaz"(İbraniler 9:22). Neden? Çünkü günahın ücreti (bedeli) ölümdür. Günahlı bir insan, bir kurban getirerek Kutsal Yasa'da emredilen şekilde tapınak görevlilerine kestirirdi. Böylece onun günahlarının cezası adil bir şekilde (bir kefaret sayesinde) bağışlanırdı. Ayrıca kurban, sunak üzerinde tümüyle yakılıp Tanrı'ya sunulur, kimseye dağıtılmazdı (Bkz. Levililer 1). Bu sunak Mesih'in üzerinde öldüğü çarmıhı simgeliyordu. Kurbanlar ise Mesih'i sembolize ediyordu.

Yeni Antlaşma, İsa Mesih'in tüm insanların günahlarını bağışlatan Tanrı'nın esas Kuzusu olduğunu bildiriyor. O kusursuzdu, günahsızdı. Ama O bizim günahlarımızı çarmıhta kendi bedeninde yüklendi. Onun ölümü tüm günahların bedelini ödedi. Tanrı'nın Sözü, "Mesih, birçoklarının günahlarını yüklenmek için bir kez kurban edildi" der (İbraniler 9:28). O bizi sevdi ve Kendisini bizim için güzel kokulu bir sunu ve kurban olarak Tanrı'ya sundu.

(2) Suyla temizlenmesi gerekirdi.İnsanları temsil eden, kâhin adı verilen tapınak görevlileri özel bir küvette suyla yıkanırlardı. Bu da onların Tanrı'nın gözündeki kirliliklerinden temizlenmesi anlamına geliyordu. Yani günahlı insanlar Tanrı'nın önünde hem suçlu hem de kirliler. Hem o suçun bağışlanması, hem de günahın getirdiği kirliliğin temizlenmesi gerekir. İşte Tanrı'nın daha sonra gerçekleştirdiği kurtarışta günahın suçu Mesih'in ölümüyle bağışlanır ve günahın kirliliği O'nun ölümden dirilişiyle temizlenir.

İsa Mesih, ölümden dirildi. Kırk gün sonra göğe gitti ve vaadedilen Kutsal Ruh'u öğrencilerine gönderdi. Kutsal Ruh onların yüreklerine yerleşerek onları tümüyle yıkadı. Mesih bu şekilde Kendisine inananların yüreklerini yenileyip temizledi. Yeni Antlaşma bu mucizeyi şöyle ifade eder: "Kurtarıcımız Tanrı, iyiliğini ve insana olan sevgisini açıkça gösterdi. Bizi, doğrulukla yaptığımız işlerden dolayı değil, kendi merhametiyle, yeniden doğuş yıkamasıyla ve Kurtarıcımız İsa Mesih aracılığıyla üzerimize bol bol döktüğü Kutsal Ruh'un yenilemesiyle kurtardı." (Titus 3:4-6).

(3) Kendisi için sürekli aracılık edilmesi gerekirdi.İnsanların Tanrı'yla beraberliği için üçüncü şart sürekli aracılıktır. Tanrı'nın emrine göre Musa'nın kardeşi Harun'un oğulları arasından tapınakta hizmet edecek görevliler (kâhinler) atanırdı. Onlar, tapınma çadırının ilk bölmesine girip orada üç kutsal eşya aracılığıyla halk için devamlı aracılık yaparlardı. Söz konusu üç eşya, has altından yapılan Yedili Kandillik, Adak Ekmekleri Sofrasıve Buhur Sunağı'dır. Orada kâhinler...

· Tanrı'nın nurunu simgeleyen kandilliği halis zeytinyağı[86]ile doldurarak onu gece gündüz yanar durumda tutuyorlardı.

Yeni Antlaşma'ya göre ölümden dirilip göklerde yaşayan Mesih İsa, "Dünyanın Işığı"olarak İnanlıların ışıkta yürüyebilmeleri için onlara daima rehberlik etmektedir (Yuhanna 8:12).

· Her hafta cumartesi günü Tanrı'yla beraberliği simgeleyen on iki ekmeği hazırlayıp sofra üzerine koyuyorlardı.

İsa Mesih, "Yaşam Ekmeği Ben'im"dedi. O'nun aracılığıyla yaşayan Tanrı'yla sürekli beraberlik içinde yaşayabiliyoruz. Nitekim bunun için yaratıldık (Yuhanna 6:35).

· İkinci perdenin önünde duran buhur sunağı üzerinde, tapınışı, şefaati ve duayı simgeleyen buhuru yakıyorlardı. Ondan yükselen güzel koku tapınağı dolduruyordu.

Dirilmiş olan İsa Mesih kendisine iman edenlere aracılık etmek için hep yaşamaktadır. İncil'in ifadesiyle, "birimiz günah işlerse, adil olan İsa Mesih bizi Baba'nın önünde savunur. Kendisi günahlarımızı, ve yalnız bizim günahlarımızı değil, bütün dünyanın günahlarını da bağışlatan kurbandır" (I. Yuhanna 2:1-2).

İşte bu eşyalarla simgelenen kurtuluş yolunu şöyle özetleyebiliriz: (1) İsa Mesih kendisini son, lekesiz ve günahları bağışlatan bir Kurban olarak sundu. Mesih doğru kişi olarak, doğru olmayanlar uğruna günahlara kurban olarak ilk ve son kez öldü.

(2) Ölümden dirilerek ve Kutsal Ruh'u göndererek Kendisine inananları günahın pisliğinden temizledi.

(3) Onların diri Kurtarıcısı olarak da iki bin yıldır onlar için aracılık etmektedir. Zayıflıklarımızı anlayamayan değil, tersine her alanda bizim gibi denenmiş, ama günah işlememiş bir Aracımız, yaşayan bir Rehberimiz vardır. İncil bu gerçeği şöyle özetler:

"İsa sonsuza dek yaşadığı için... O'nun aracılığıyla Tanrı'ya yaklaşanları tamamen kurtarmaya gücü yeter. Çünkü onlara aracılık etmek için hep yaşamaktadır." (İbraniler 7:24-25)

Mesih'te gerçekleşen bu tapınak örneği aşağıdaki şekilde resimleyebiliriz:

Bu olayların ayrıntılarını burada daha fazla açıklayacak değiliz. Ancak son olarak sayın okurun dikkatini tapınakla ilgili çok özel bir olaya çekmek istiyoruz:

"Kefaret Günü"

Tapınma çadırı ve eşyası böyle düzenlendikten sonra kâhinler çadırın ilk bölmesine sürekli girerek yukarıda açıkladığımız gibi tapınma görevlerini yerine getirirlerdi. Ama iç bölmeye yılda bir kez, yılın en önemli günü olan "Kefaret Gününde", yalnız başkâhin girerdi (bkz. Levililer 16). Üstelik kendisi ve halkın bilgisizlikten dolayı işlediği suçlar için sunduğu kurban kanı olmaksızın giremezdi. Çünkü ikinci perdenin arkasındaki "En Kutsal Yere" giden yol henüz açılmamıştı.

Yeni Antlaşma bize, Mesih'in, hem son kurban, hem de Tanrı ile insanlar arasındaki tek Aracı veya "Başkâhin" olduğunu bildiriyor. O, başkâhin olarak, Kendisini kurban olarak Tanrı'ya sundu. Çarmıhta öldüğü zaman yüksek sesle "Tamamlandı!" diye bağırdı ve ruhunu teslim etti. O anda yer sarsıldı, kayalar yarıldı, mezarlar açıldı ve ölmüş olan birçok kutsal kişinin cesetleri dirildi. Ama bunların hepsinden çok daha önemli bir şey oldu o anda. Tapınaktaki perde yukarıdan aşağıya dek yırtılarak ikiye bölündü! (bkz. Matta 27:51-54)

Bu olay nasıl bir anlam taşıyordu? Bunun anlamıTanrı'ya giden yolun Mesih'in ölümü sayesinde açıldığıdır. Artık iman eden her insan O'nun aracılığıyla Tanrı'ya cesaretle yaklaşabilir!

Mesih ölümden dirildi ve bir müddet sonra göğe gidip cennete girdi. Bunu yaparken Başkâhin olarak esas kefaret işini gerçekleştiriyordu. Yeni Antlaşma bu gizemli olayı şöyle açıklıyor:

"Mesih, asıl kutsal yerin örneği olup elle yapılmış kutsal yere değil, ama şimdi bizim için Tanrı'nın önünde görünmek üzere asıl göğe girdi. Erkeçlerin ve buzağıların kanıyla değil, sonsuz kurtuluşu sağlayarak kendi kanıyla kutsal yere ilk ve son kez girdi. Mesih, kendisini bir kez kurban edip günahı ortadan kaldırmak için çağların sonunda ortaya çıkmıştır. İkinci kez, günah yüklenmek için değil, kendisini bekleyenleri kurtarmak için kendilerine görünecektir." (İbraniler 9:24, 12, 26, 28)

İşte, insanlarla beraber yaşamayı amaçlayan yüce Tanrı, günahların oluşturduğu uçurumu kapatan bir yol açmayı uygun gördü. Bu ezeli planı, Tevrat'taki tapınak düzeninde gözle anlaşılır bir örnekle simgeledi. Tapınakta örneklenen görsel olayların göksel gerçekleşmesi İsa Mesih'te yerini buldu.

SONUÇ:

Eski Antlaşma ile Yeni Antlaşma arasındaki Tanrısal örneklemelerin görkemli bağlantısının b'si bile Kuran'da dile getirilmemiştir. Çünkü Kutsal Kitap'tan kopuk kopuk alınan bilgiler adeta Kuran içine serpilmiştir. Bu nedenle ilk bakışta Kuran'dan kaynaklanan düşüncelerin altında bu kavramlar bize garip geliyor. Ama bu tapınak ve onunla ilgili şeyler Tevrat'ın, Zebur'un ve İncil'in merkezini oluşturan gerçeklerdir.

Eski Antlaşma'da bildirilen olayların, Mesih'te gerçekleştiğini bugün Yeni Antlaşma'nın ışığı altında görebiliyoruz. Biz üç örnekle bunu açıklamaya çalıştık. Daha başka birçok örnekler verilebilir. Nitekim aşağıda Mesih'in gerçekleştirdiği ve ileride gerçekleştireceği, elliden fazla peygamberlik örneği daha bulabilirsiniz (Bkz. s. 267-268).

Tanrı, bütün insanlar gerçek kurtuluşa kavuşsunlar diye, Mesih'te kimsenin değiştiremeyeceği sonsuz bir antlaşma yaptı. Bunun yazılı kaydı olarak Eski ve Yeni Antlaşma'yı halkına emanet etti. İşte bu antlaşmalar Tanrı gerçeğinin iki sarsılmaz direğidir.

VII. BÖLÜM

İNCİL Mİ İNCİLLER Mİ?

Tek İsa'ya Dörtlü Tanık

Yeni Antlaşma (normalde İncildiye bildiğimiz semavi kitap), Hıristiyan aleminde "İncil'ler" olarak bilinegelen dört bölümle başlar. Bunların her biri İsa Mesih'in yaşamını kaydeder. "İncil" kelimesi, bu şekilde Arapçaya tercume edilen, eski Yunanca "evangelyon" kelimesinden türemiştir. Türkçesi "iyi haber" veya "müjde"dir. Dolayısıyla "İncil", beklenen Mesih ile ilgili müjdedir. Kitap (ve kapsadığı bölümler) açısından, "İncil" İsa Mesih'le ilgili müjdenin kaydıdır. Bu açıdan "Dört İncil" dediğimiz zaman Yeni Antlaşma kitabının dört bölümünden söz ediyoruz.

Buna karşın birçok etüt ve birçok soruya yol açan önemli farklılıklar gibi görünen değişik ayrıntılar içerir. Örneğin, neden bir yerine dört "İncil" vardır? Neden sadece dört tane vardır?

Bu dört "İncil", neden bu kadar çok sıklıkla birbirlerine farklılık gösterir hatta birbiriyle çatışıyormuş gibidir? Bu farklılıkları nasıl çözümleyeceğiz?

Sayın Yüksel gibi bazı Müslümanlar, bu dört "İncil"in Hıristiyan papaz ve piskoposlar tarafından insanlarca yazılmış birçok sözde İncil'lerin oluşturduğu çok daha büyük bir koleksiyondan seçildiği suçlamasında bulunurlar (Bkz. Deedat ile Yüksel, sayfa 114-115). Onlara göre, Allah'ın İsa peygambere verdiği ilk "İncil" çok uzun zamandan beri bozulmuş ve kaybedilmişti. Buna "kanıt" olarak Matta, Markos, Luka ve Yuhanna arasındaki birçok farklılığı gösterirler. Ancak bu iddia tamamen temelsizdir.

Başlangıçtan beri Hıristiyan alemi hiçbir zaman dört "İncil"den fazlasını kabul etmemiştir ve bugün elimizdeki "İncil'ler" de bunlardır. İkinci yüzyıldan da önce dört "İncil" geniş bir biçimde Roma İmparatorluğun dört bir bucağına yayılmış ve olduğu gibi okunup öğrenilmişti. Elimizdeki "Dört İncil"in ilk yüzyılda yazıldığı, isimlerini taşıdıkları kişiler tarafından yazıldıkları, Mesih'in yaşamının gerçek kayıtları oldukları ve Kutsal Kitap'lar olarak kendilerine saygı duyulduğuna dair bol bol kanıt vardır.[87]

Bu tarihsel kanıtlar başka yerlerde çok açık bir biçimde gösterildiklerinden onlara burada değinmeyeceğiz.[88]Yine de, bu anlatımları ve onların birbirleriyle olan ilişkisini dürüst bir şekilde incelememiz önemlidir. Bu çalışmada, Tanrı'nın bize tek "İncil"i (yani bir tek Müjde'yi) kusursuz dörtlü bir bildiride vermiş olduğunu göstermeye çalışacağız. "Tanrı'nın Ruhu'nun esiniyle, Matta, Markos, Luka ve Yuhanna İsa hakkındaki müjdeyi değişik bakış açılarından yazdılar. Her "İncil" tek başına, Tanrı'nın Oğlu İsa Mesih'in güçlü bir bildirisi olarak ayakta durmaktadır. Onlarınki aynı zamanda Tanrı'nın tarihteki en mükemmel müdahalesine birlikte yaptıkları bir tanıklıktır."[89]Aralarındaki farklılıklar aslında, Tanrı'nın dikkatli ve amaçlı elini işbaşında gösterir.

DÖRT PORTRE - TEK İSA

Neden birden fazla "İncil" vardır? Burada iki neden ortaya çıkıyor:

1) "İncil'ler"deki tanıklık birbirini destekler ve aynı şeyler dört kez tekrar edilerek Mesih'in yaşamının büyük tarihsel gerçeklerini bilmemizi sağlar. Bir mahkemede birçok tanığın tanıklığı sadece bir tanığınkinden daha güvenilir sayılır. Buna karşın tanıklıkları kelimesi kelimesine birbirlerininkine uyuyorsa, birbirleriyle işbirliği yaptıkları şüphesi uyanır. Birbirlerini destekleyen tanıklıklarda aktarılan bilgi aynı olup kullanılan sözlerin birbirlerinden farklı olması tanıkların dürüstlüğünü gösterir. Aynı şekilde, dört "İncil"deki benzerlikler ve farklılıklar da onların gerçeklik ve güvenilirliğinin kanıtıdır.

2) Her "İncil", Mesih'i ayrı ve amaçlı bir bakış açısından gösterir. Sıradan bir insanın yaşamının kaydını yaparken, bir biyografici onun sosyal yaşamını, bir diğeri kişisel ya da özel yaşamını ve bir başkası da psikolojik biyografisini yazabilir. Her biri amaçlarına göre, bazı gerçekleri seçip bazı gerçekleri yazılarına katmayabilir. Aynı olayları anlatırken bile, her biri farklı ayrıntıları vurgular. Örneğin, Türkiye Cumhuriyetinin kurucusu Mustafa Kemal Atatürk'ü ele alalım. Onun bir komutan olarak yeteneklerinden söz etmek isteseydim, Çanakkale Savaşından bazı olayları seçerdim. Ona büyük bir sosyal reformcu olarak ilgi duyuyorsam Türkiye Cumhuriyetine ve toplumuna tanıttığı bazı devrimci değişiklikleri seçerdim. Yine, eğer sözcükleri kullanma yeteneğiyle ilgileniyor olsaydım, bazı ünlü sözlerini ve konuşmalarını seçerdim. Biyografide yer alan olayların seçilip düzenlenmesi amacıma bağlı olurdu. Sonunda ortaya çıkan biyografiler birçok bakımdan birbirlerinden farklı olsa da yine de her biri Atatürk'ün tamamen geçerli bir biyografisi olurdu. "İncil'ler" için de durum aynıdır. Her birinin kendi amacı vardır: bu yüzden her biri kaydedilmiş olan gerçekleri kendisine göre seçmiş ve düzenlemiştir"[90]

Mesih'ini sadece bir değil dört ayrı mercekten görmemize izin veren Tanrı'nın bu planından ölçüsüz bir biçimde yararlanırız. "Birçok iplikten yapılmış bir ip, ipliklerin teker teker kendi kuvvetlerinden daha kuvvetli olduğu gibi, "İncil"in yazarlar tarafından bildirilişi, ayrılığındaki birlik ve birliğindeki ayrılıkla bütün olarak, teker teker kendi tanıklıklarından daha kuvvetlidir."[91]

"Dört İncil" bir kişi üzerine dört tanıklıktır. Bunun için bazen bu dört bölüm "Matta'ya göre İncil", "Markos'a göre İncil", v.b. şeklinde tanımlanmışlardır. Her portre Mesih'i belirli bir ışığın altında ya da ilişkide açıklamak için dikkatle çizilmiştir. Peki, Mesih'e bu dört bakış nelerdir? İlk yüzyıldan beri, aşağıdaki perspektifler inanlılar arasında genel olarak kabul edilmişlerdir:

Matta - İbrahim ve Davut'un Oğlu Kral Mesih

Markos - Büyük İşler Yapan Tanrı'nın Kulu Mesih

Luka - İnsanların dostu olan Âdem'in Oğlu Mesih

Yuhanna - Göklerden gelen Tanrı'nın Oğlu Mesih

Bu konuya biraz daha ayrıntılı olarak eğilelim: Matta İncil'indeki Kutsal Ruh'un amacı bize İsa'yı, Kutsal Yazılar'da vaat edilen Mesih, İbrahim ve Davut'un oğlu, Göklerin Egemenliğinin mirasçısı ve özellikle de Yasa'yı veren Kral olarak göstermektir.

Markosbölümü bize İsa'yı, Tanrı'nın yetkili Kulu, sabırlı İşçi olarak göstermektedir. Bu nedenle de Mesih'i kanun yapmaktan çok çalışırken, konuşmaktan çok hizmet ederken görüyoruz.

Luka'da İnsanoğlu olan İsa'nın kayıp insanlara sevecen merhametini ve ilgisini görerek O'nun gerçek insanlığına kendimizi çekilmiş buluyoruz.Burada O'nu sadece İbrahim'in soyu için değil bütün insanlık için gelmiş olan ikinci Âdem olarak görüyoruz.

İlk üç "İncil" İsa'nın yaşamını genellikle aynı yönden alırlar onların birçok ortak yanı vardır. Ama Yuhanna'nın tanıklığı bize Mesih'in diğerlerinin yansıttıklarının ötesinde çok değişik bir yönünü açık bir biçimde gösterir. Burada Mesih öncelikle yukardan gelen Kişi, Tanrı'nın Oğlu ve Sözü olarak görülür. Burada İsa Kendisinin Baba'yla bir, dünyanın Işığı, Yol, Gerçek, Diriliş ve Yaşam olduğunu bildirir.

Diğer özel vurgulamaları görmek de olasıdır. Örneğin, Matta açık bir şekilde Yahudiokurlara seslenip İsa'yı Musa'nın Yasasının yerine gelmesi ve tamamlanması olarak gösteriyor. Markos, Romalıkafasına sahip olan okurlara daha uygundur, İsa'nın öğretileri yerine, hizmeti ve gücü daha çok vurgulanmıştır. "Luka İncil'i"ne giriş hakkında en çarpıcı şey kendisinin de gösterdiği gibi, Tanrı'nın lütfunun bütün insanlık için olduğudur. Grekyani Yahudi olmayan dünyaya hitap edilmiştir (Luka 1:1-4). Kutsal Ruh'un diğer üçünden epey bir süre sonra Yuhanna'ya yazdırdığı "İncil", yukarıdaki üç grubun hepsine hitap edip onları imana çağırmanın yanı sıra, Mesih İnanlıları Topluluğu'ndaMesih'in Kimliği konusunda gelişen ince yanlışları yanıtlamak için çok uygundur.

Eski Antlaşma'da (normalde Tevratve Zeburdiye bildiğimiz semavi kitaplarda) bile bu dörtlü resim ima edilir. İbranice Kutsal Yazılarda Mesih'e verilen en anlamlı ünvanlardan biri de dikkatimizi Tanrı'nın vaadinin kökünden ya da soyundan büyüyecek Olana çeken "DAL"ya da "FİLİZ"dir. Bu ünvanın dört değişik biçimde kullanılışı Mesih'e yukarıda gördüğümüz dört bakış açısıyla uyum halindedir:

· "Davut'un salih FİLİZİ (Kök Sürgünü)" (Yeremya 23:5, 33:15) - Davutsal Kral (Matta).

· "Kulum FİLİZ" (Zekeriya 3:8) - Kul (Markos)

· "Adı FİLİZ olan Adam"(Zekeriya 6:12) - İnsanoğlu (Luka)

· "Rab'bin FİLİZİ" (Yeşaya 4:2) - Tanrı'nın Oğlu (Yuhanna)

Ama bunların sadece vurgulanmak istenen şeyler, bakış açıları olduğunu hatırlayın. Sadece bir tek Mesih vardır ve O, "İncil'ler"in her birinde görülebilir açıklıktadır. Yine de, her birinin yazılmasının özel amacını anlamamız, bu dersin başında sorulan soruların çoğunu yanıtlamamıza yardım edecektir.

DÖRT BAKIŞ AÇISI - DÖRT FARKLI AMAÇ

Her "İncil"de belirli bir odak olduğunu söylemek başka bir şeydir, bunu o "İncil'ler"in metinlerinde göstermek başka bir şeydir. Her İncil'e sırayla bakalım ve bu gerçeğin en belirgin kanıtlarını belirtelim.[92]

MATTA'NIN BAKIŞI: İbrahim ve Davut'un Oğlu Kral Mesih

Tanrı'nın Krallığı ve vaat edilmiş Kral İsa, Matta'nın "İncil"i boyunca görülen bir temadır. İsa Mesih'in soyağacıyla başlar, ve Meryem'in kocası Yusuf tarafından soyunun "Davut Oğlu, İbrahim Oğlu"olduğunu gösterir (1:1-17). Davut, İsrail'in ideal kralıydı ve "oğluna" ya da soyundan gelen birisine sonu olmayan bir krallık verileceğine dair kendisine çok büyük vaatler verilmişti (2 Samuel 7; Mezmur 89:20-29; Yeşaya 55:3). Mesih'le ilgili vaatler ilk önce İbrahim'e verildi (Tekvin 12:1-3). Bu yüzden bu soyağacı Eski ve Yeni Antlaşma arasında anahtar görevini görür ve Eski Antlaşma'yı izleyen her şeyin Tanrı'nın değiştirilmez amacının devamı olduğunu gösterir.

Doğudan gelen yıldızbilimciler Yahudi Filistin'in kralı olan Hirodes'e gidip, "Yahudilerin kralı olarak doğan çocuk nerede" (2:2-3) diye sordular. Dinsel önderler, bu rahatsız edici sorunun yanıtını verebilmek için İbranice Kutsal Yazılara başvurdular ve peygamber Mika'da Rab'bin Beytlehem'e söylediği sözlerde yanıtı buldular: "Sen, ...Beytlehem, benim halkım İsrail'i güdecek olan Öndersenden çıkacaktır"(2:6, Mika 5:2'yi aktarmaktadır). Hirodes, hemen bu yeni "kral"ın öldürülmesi için çabalamaya başlar (Matta 2:7-23). Bu tarihsel olaya diğer "İncil'ler"de yer verilmemiştir çünkü konularıyla ilgisi yoktur.

Burada hem Vaftizci Yahya ve hem de İsa'nın mesajları, "Tövbe edin! Göklerin Egemenliği yaklaşmıştır"dır (3:2; 4:17). Markos ve Luka'daki paralel bölümlerde ise Yuhanna'nın "insanları, günahlarının bağışlanması için tövbe edip vaftiz olmaya çağırdığını"söyler (Markos 1:4; Luka 3:3).

İsa'nın Yasa veren Kral olarak rolü, ünlü Dağdaki Vaaz'da çok açık bir biçimde anlaşılır (Matta 5-7). Burada İsa, Göklerin Egemenliğinin standartlarını belirlerken Musa'nın Yasasını, "Ama ben size diyorum ki..." şeklindeki yetkili sözleriyle en derin ve ruhsal anlamını vererek uyarlıyor (5:18, 20, 22, 28, 32, 34, 39, 44).

İsrail'e vaat edilen krallıkla ilgili bazı deyimler sadece Matta'da bulunur:

· "Göklerin Egemenliği"hemen hemen otuz kez görülür

· "Göklerin Egemenliğin müjdesi"(9:35; 24:14)

· "Göklerin Egemenliğinin anahtarları"(16:19)

· "Peygamberler aracılığıyla bildirilen sözler yerine gelsin diye..."(1:22; 2:5, 15, 17, 3:3; 4:14; 8:17; 12:17; 13:35; 21:4; 27:9, 35). Diğer "İncil'ler"de de bunlara benzer sözler geçer ama aynı sıklıkta değildir ve Eski Antlaşma peygamberlerini aynı şekilde vurgulamazlar.

İsa'nın üç benzetmesi hariç, Matta'da kayıtlı olan bütün benzetmeleri, "Göklerin Egemenliği"benzetmeleridir. Özellikle 13'üncü bölümdeki benzetmeler krallığın gecikmesinin gizemini açıklar ve " doğru kişilerin, Babalarının egemenliğinde güneş gibi parlayacakları"günü özlemle bekler (13:43). İsa'nın düğün şöleni benzetmesi Luka'da, "Adamın biri"sözleriyle başlarken Matta'da, şölenin "Bir kral"tarafından verildiği kaydedilir (Luka 14:16; Matta 22:2).

Bu çağın sonu hakkındaki öğretisinin düşündürücü zirvesinde İsa, diğer "İncil'ler"in hiçbirinde bulunmayan sözlerle ve bu "İncil"in temasının ne olduğu konusunda hiçbir soru işareti bırakmadan ulusların büyük yargılanışını tanımlar: "İnsanoğlu Kendi görkemi içinde bütün melekleriyle birlikte gelince, görkemli tahtına oturacak. Ulusların hepsi O'nun önünde toplanacak, O da onları birbirinden ayıracak... O zaman Kral, sağındaki kişilere, 'Sizler, Baba'mın kutsadıkları, gelin!' diyecek. 'Dünya kurulduğundan beri sizin için hazırlanmış olan egemenliği miras alın!'"(25:31-32, 34).

Yukarıdakiler, Matta'da gördüğümüz vurgulamaların sadece bazı örnekleridir. Mesih'in bize verdiği son emrin sözleri bu "İncil"de ilgimizin özellikle Yasa veren Kral Mesih'e çekildiğini onaylar: "Gökte ve yeryüzünde bütün yetkibana verildi. Bu nedenle gidin ve bütün ulusları öğrencilerim olarak yetiştirin... Size buyurduğumher şeye uymayı onlara öğretin"(28:18-20).

MARKOS'UN BAKIŞI: Tanrı'nın Kulu Mesih

Markos'da, ayrı öğeler diğer üç "İncil"de olduğu kadar belirgin değildir. Buna karşın birçok ince özellik Mesih'in, "hizmet edilmeye değil, hizmet etmeye ve canını birçokları uğruna fidye olarak vermeye gelen"olduğunu açıklayarak farklılıkları işaretler (Markos 10:45). İsa, "insanoğullarına hizmet etmek için sarfeden ve sarfedilen sabırlı Hizmetkâr ve diğerleri için sunulan Kurban"dı.[93]Markos anlatımında, Kutsal Ruh'un seçimine dahil etmediği olaylarla başlayarak bu iddianın en belirgin kanıtlarından bazılarını inceliyelim:

Burada, Matta'nın anlatımına karşın,

1. İbrahim ve Davut'tan başlayarak soyunu gösteren soyağacı yok.

2. Mucizesel doğumun anlatımı yok.

3. Vaat edilen doğum yeri olan Beytlehem'in sözü edilmiyor.

4. Doğudan gelen yıldızbilimcilerin tapınması yoktur.

Burada, Luka'nın anlatımına karşın,

5. Nasıra'da geçen çocukluğundan söz edilmiyor.

6. Anne-babasıyla ilişkisi yok.

7. "Bilgelikte ve boyda gelişip Tanrı'nın ve insanların beğenisini kazanması" (Luka 2:52) yok.

Ve burada, Yuhanna'nın anlatımına karşın,

8. Tanrı'nın "Söz"ü olarak daha önceden var olmasından söz edilmiyor.

9. Beden bulması ve bizim aramızda yücelik, lütuf ve gerçekle yaşamasından söz edilmiyor.

Bunun anlamı açık görünüyor - bütün bunlar O'nun Krallığıya da kim olduğukonusunda önemlidirler, ama burada odak noktası O'nun hizmetidir. Bu "İncil"i açarız ve hemen hemen hiçbir giriş olmadan kendimizi hemen İsa'nın hizmetinin başlangıcında buluruz. Burada, Dağdaki Vaaz (Matta 5-7, Luka 6), ya da Yukarıdaki Odadaki Konuşma (Yuhanna 13-17) gibi uzun konuşmalar bulmayız. Markos'ta İsa'nın hizmeti temel olarak öğretimdeğil eylemdir.

Bu kalıp, "Markos İncil'i"nin bütünü boyunca devam eder. İsrail ulusunun suçlandığını, Kudüs'ün yargılandığını, kınayıcı "vay halinize"ler görmeyiz. Markos'un Mesih'in ikinci gelişi hakkındaki Vaaz anlatımında (bölüm 13) ne "Güvey ve Bakireler"benzetmesi, ne Rab'bin hizmetçilerini yargılaması benzetmesi ne de Kral'ın ulusları yargılamasını (Matta 25) görüyoruz. Burada bu olayların gerçekleşeceği gün ve saati bilmeyen İsa'yı buluyoruz (13:32). Diğer hizmetkârlar gibi, "efendisinin ne yaptığını bilmez"(Yuhanna 15:15). Ele verildiği bahçede, Matta 26:53'de olduğu gibi Kendisini kurtarması için çağırabileceği 12 tümenden fazla melekten söz edilmiyor. Çarmıhta, yanında çarmıha gerilmiş olan tövbe etmiş hırsıza söylediği, "doğrusunu söyleyeyim, sen bugün benimle birlikte cennette olacaksın"(Luka 23:43) vaadi yok. Dirilişinden sonra bile, havarilerine Müjde'yi bütün yaratıklara bildirme emri verirken, "gökte ve yeryüzünde bütün yetkiye sahip olma"(Matta 28:18) iddiası yok.

Son olarak, Markos'un anlatımında havariler İsa'ya hiçbir zaman, aynı olayın diğer "İncil'ler"deki anlatımında "Rab"sözcüğü kullanılsa bile, "Rab"diye hitap etmiyorlar. Bunlara örnek olarak, Markos 1:40'ı Matta 8:2 ile, Markos 4:38'i Matta 8:25'le ve Markos 14:19'u Matta 26:22 ile kıyaslayın.

Bu durum, İsa'yı Tanrı'nın alçakgönüllü Kulu olarak görmemizi sağlayan tutarlı amacı gösteriyor. Ancak farklı yönler bu şekilde bitmiyor. Markos'un "İncil"inin tümü, Kutsal Ruh'un bunlar aracılığıyla bize İsa'nın eşsiz hizmetçiliği hakkında birçok şeyler öğrettiği dinç etkinlikler ve renkli ayrıntılarla karakterize edilmiştir. Markos, havari Petrus'un asistanıydı, Petrus da "İncil"i işiten ilk Romalılara mesajında İsa'nın hizmetini şu sözlerle özetlemiştir: "Tanrı, Nasıralı İsa'yı Kutsal Ruh'la ve kudretle meshetmiştir. İsa her yanı dolaşarak iyilik yapıyor, İblis'in baskısı altında olanların hepsini iyileştiriyordu. Çünkü Tanrı O'nunla beraberdi" (Elçilerin İşleri 10:38). Bu özet, Markos'un anlatımına özgü ruhu çok güzel bir şekilde yansıtır.

İsa'nın bir hizmetkâr olarak hizmete hazır olduğunu gösteren "hemen"sözü, Markos'ta en az 40 kez bulunur. İsa'nın mucizelerini incelemek bize sadece burada verilen birçok ayrıntıyı gösterecektir. Sadece Markos, İsa'nın insanlara bakma(3:5, 34; 8:33; 10:21, 27) ve dokunma(1:31; 8:23; 9:27,36; 10:16) biçiminden sık sık söz eder. Bunun çok güzel örneklerinden biri de, kutsaması için Kendisine getirilen küçük çocuklara davranış biçimiydi. Sadece Markos'ta, "Çocukları kucağına aldı,ellerini üzerlerine koyup onları kutsadı"sözlerini okuyoruz (10:16).

Ender dinlenme zamanlarında bile sık sık, Kendisinin rahatsız edilmesine izin verdi (1:35-38; 3:20; 4:36; 6:31-34) ve yemek yiyecek zamanı bile bulamaması olağan şeyler arasındaydı (3:20; 6:31). Bu sevgi hizmeti sırasında yaşadığı özel içsel sınanmaların bazılarını Markos'ta görebiliriz: "Yüreklerinin katılığı O'nu kederlendirmişti"(3:5), "Halkın imansızlığına şaşıyordu"(6:6; 16:14), "İçini çekti"ve "İçten bir ah çekti"(7:34; 8:12) ve havarilerini Kendisinin uğruna her şeylerini bırakmalarının ödülünün yine de "çekeceği zulümlerle birlikte"olduğuna dair uyarmıştı (10:30).

Bunlar ve diğer birçok ayrıntılar, İsa'nın hizmetçiliğinin eşsizliğini ve kusursuzluğunu algılamamıza yardım ediyor. Yüzyıllar önce, Rab, Mesih'i hakkında Markos'un çizdiği portrenin özünü şu sözlerle yakaladı: "İşte, Kendisine destek olduğum hizmetkârımKendisinden razı olduğum seçilmişim! Ruhumu O'nun üzerine koydum; Uluslara adalet getirecektir. Bağırmayacak ve sesini yükseltmeyecek... Yeryüzünde adaleti kurmadan önce zayıflamayacak ve cesareti kırılmayacak"(Yeşaya 42:1-4). Bunların hepsi İsa Mesih'te gerçekleşmişti.

LUKA'NIN BAKIŞI: İnsanların dostu olan Âdem'in Oğlu Mesih

Luka'nın İsa'yı çizdiği portre, O'nun insanlığını vurgular. İsa burada öncelikle İbrahim oğlu ya da Davut oğlu değil, Âdem oğlu ya da İnsanoğludur. "Sadece belirli bir krallıkla arasında bir bağ olmakla kalmaz aynı zamanda Âdem'in bütün evlatlarıyla da arasında bir bağ vardır."[94]

Anlatım, Luka'nın dostu Teofolis'e yazdığı bir önsözle başlar (1:1-4) ve bunu izleyen üç bölüm insanları ilgilendiren ve İsa'nın doğumunu ve çocukluğunu ve kendisinden önce gelen Yahya'yı çevreleyen ilişkileri anlatan öykülerle doludur. Diğer çocuklar gibi, İsa "büyüdü"(1:80; 2:40), "geride kaldı"(2:43) ve annesiyle babasının "sözünü hep dinlerdi"(2:51).

Bu bölümlerde, Tanrı'nın merhametinin İsrail'e olduğu gibi bütün uluslara uzanmasını kutlayan sözler buluyoruz. Melek, çobanlara, "Size tüm insanlığıilgilendiren çok sevindirici Haber'i müjdeliyorum"diyor (2:10). Şimon, bebek İsa'yı kollarına alıp, Tanrı'yı överek şöyle dedi, "Çünkü Senin sağladığın ve tüm halklarıngözü önünde hazırladığın kurtuluşu, uluslarıaydınlatıp Senin halkın İsrail'e yücelik kazandıracak ışığı gözlerimle gördüm"(2:28-32). Sadece Luka, o zamanda yaşayan dünya yöneticilerinden söz ederek Vaftizci Yahya'nın hizmetini bildirir (3:1-2) ve sadece o Yeşaya 40:3-5'den alınan Yahya'nın görevinden söz eden şu ayeti içerir: "Ve tüm insanlarTanrı'nın sağladığı kurtuluşu görecektir"(3:6). Burada Yahya, "Tanrı'nın Krallığı"nı değil, "günahlarının bağışlanması için tövbe etmeyi"vaazını kaydeder (3:3) ve onu her sınıftan insana vaaz ederken görüyoruz (3:10, 12, 14). Sonunda, "bütün halk vaftiz olduktan sonra"İsa vaftiz olmuştur (3:21).

Bu giriş bölümlerinde, Meryem'in önemli rolüyle başa baş giderek, İsa'nın soy ağacı, Matta'da olduğu gibi Yusuf'un atalarını bildirerek değil, Meryem'in atalarını bildirerek sadece İbrahim'e kadar değil ilk insan olan Âdem'e kadar gider (3:23-38).

İsa'nın hizmeti başladığında, O'nun yaşı (3:23) ve "büyümüş olduğu yer olan Nasıra"hakkında notlar buluyoruz (4:16). Yeşaya 61'den bu harikulade ve sevecen sözleri okuması ve bunları Kendine mal etmesini burada, sadece Luka'da öğreniyoruz: "Rab'bin Ruhu benim üzerimdedir. Çünkü O beni, Müjde'yi yoksullara iletmek için meshetti. Tutsaklara serbest bırakılacaklarını, körlere gözlerinin açılacağını duyurmak için, ezilenleri özgürlüğe kavuşturmak için ... beni gönderdi"(4:18). Sadece burada, Tanrı'nın peygamberleri Yahudi olmayan uluslara gönderdiğini hatırlatarak milliyetçi hemşerilerinin öfkesini üzerine çekiyor (4:23‑30). Hizmeti, insanların Tanrı'ya bağımlılığının en derin ifadesi olan dua etme ile karakterize edilmiştir (3:21; 16; 6:12; 9:18, 29; 11:1; 22:32).

İsa'yı, Nain'li dul kadına karşı insansal sempati dolu olarak görüyoruz (7:11-16). İnsansal duygular hakkında özel notlar düşülmüştür: "tek kızım"(8:42) ve "tek çocuğum"(9:38). İsa'yı aynı zamanda davetlere katılan ve sıradan insanlarla yemeğe oturan sosyal bir adam olarak görüyoruz (5:29; 7:36; 11:37; 14:1-24).

Benzetmelerden sadece birkaçı sadece Luka'da bulunur. Bunların hepsi de, "Adamın biri"sözleriyle başlarlar (10:30; 12:16; 13:6; 14:16; 15:4, 8, 11; 16:1, 19; 18:10). Bu ayetlerde İsa bütün insanlığa, özellikle de kaybolmuş ve bakıma ihtiyacı olan kişilere bakmaktadır.

İsa'nın Kendisinin İkinci Gelişi hakkındaki öğretisini anlatırken Luka, Yahudi olmayan uluslardan şöyle söz eder: "Yahudiler, tutsak olarak tüm uluslar arasına sürülecekler. Kudüs, diğer ulusların dönemleri tamamlanıncaya dek bunların ayakları altında çiğnenecektir"(21:24). Öğrencilerine sadece İsrail'i simgeleyen incir ağacına değil de "bütün ağaçlara" da bakmalarını söyler (21:29).

Bu bakışı Luka'nın son bölümlerinde kaydedilen ve kendi anlatımına özgü olan ayrıntılardan son birkaç tanesinin listesiyle sona erdirebiliriz. Öykü aynı olduğu halde, sadece burada...

· İsa'yı insansal zayıflığında kuvvetlendirmek için Getsemani'de melekler görülmüştür (22:43).

· Hararetle dua ederken "teri, toprağa düşen kan damlalarına benziyordu"(22:44).

· Yahuda'ya, "İnsanoğlunu bir öpücükle mi ele veriyorsun?"diye sorar (22:48).

· Çarmıha gerilme yeri olan tepeden, ulusların ona verdikleri isim olan Kafatası (Kalvari) olarak söz edilmiştir (23:33).

· İsa akıllar almayacak bir alçakgönüllülükle Kendisini öldürenler için dua eder (23:33-34)

· Ölmekte olan hırsız, İsa'nın lütfu aracılığıyla kurtuluyor (23:39‑43).

· Ölürken insansal ruhunu göksel Baba'sının ellerine teslim eder (23:46).

· Hayretler içinde kalan Romalı yüzbaşı, "Gerçekten bu adam doğru bir kişiydi"dedi (23:47).

· Ölümden dirildikten sonra, havarilerine göründü ve dirilmiş Rab olarak bile gerçek insanlığını göstermek için, onlardan bir parça kızarmış balık ve biraz bal peteği alarak "onların önünde yedi"(24:41-43).

Bu seçilmiş ayetlerin her biri ve bunların düzenlenmesi, "Luka İncil'i"nde Kutsal Ruh'un özel amacının, bizleri İnsanoğlu ve son Âdem olan İsa'ya çekmek olduğunu vurgular. O'nun gerçek insanlığı, O'nu izleyen bizlere büyük bir cesaret kaynağıdır, "Çünkü zayıflıklarımıza duygusal yönden ortak olamayan değil, tersine her alanda bizim gibi denenmiş, ama günah işlememiş bir başkahinimiz vardır. Bu nedenle merhamete ermek ve gerektiğinde bize yardım edecek lütfa kavuşmak için Tanrı'nın lütuf tahtına cesaretle yaklaşalım"(İbraniler 4:15-16).

YUHANNA'NIN BAKIŞI: Göklerden gelen Tanrı'nın Oğlu Mesih

Yuhanna'nın çizdiği portre, İnanlıyı basit insansal kavramların çok yukarılarına taşıyor ve kendisinin Mesih'in diğerlerinden çok farklı bir yanıyla ilgilendiğinin çok açık belirtilerini taşır. Burada Mesih'le, Tanrı'nın Ezeli Oğlu ve Sözü, Tanrı'nın özünden "doğan" Tanrı, Baba'yla ve Kutsal Ruh'la yücelik ve Tanrı'lıkta bir olan, lütuf ve gerçek dolu olan olarak tanışıyoruz.

Yuhanna'nın tanıklığı Beytlehem'de değil, dünyalar kurulmadan önceki zamanı ele alarak başlar, "Başlangıçta Söz vardı"(1:1). Söz, "Tanrı idi"ve "başlangıçta Tanrı ile beraberdi... insan olup aramızda yaşadı"(1:1, 2, 14). O'nun bedeni, "tapınaktı"(2:21), Tanrı'nın yeryüzünde kaldığı yerdi. Burada bir krallığın Kralını değil, "İnsanların Işığını"(1:4) buluyoruz; burada O bir Hizmetkâr değil, "Kendisi aracılığıyla her şeyin yaratıldığı"kişidir (1:3); burada O'nu bir kadından doğmuş olup bir ahır yemliğinde yatan bir İnsan olarak değil, "Baba'nın bağrında bulunan ve kendisi Tanrı olan biricik Oğul"olarak görüyoruz (1:18).

Burada, İsa'nın Vaftizci Yahya ile olan ilişkisi de epey farklı yönleriyle gösteriliyor. İsa "ışıktır"(1:4-5,9) ve Yahya da "Yanan ve ışık saçan bir çıraydı"(5:35; 1:7-8). İsa kalıcı "Söz"(1:1-2) ve Yahya da sözü ileten ve sonra yok olan "ses"tir (1:23). Yahya, Matta'da gelecek bir krallık, Markos ve Luka'da günahların bağışlanması için tövbe etme konularında tanıklık eder ve burada da "bir tanık, ışığa tanıklık eden bir tanık"tır (1:7). "Tanrı'nın Oğlu budur"diye tanıklık eder (1:34) ve "İşte, dünyanın günahını ortadan kaldıran Tanrı Kuzusu!"(1:29, 36-37) diyerek kendi havarilerini O'nu izlemeye gönderir. Yahya'nın sevinci, durup İsa'nın sesini duymaktı; "O büyümeli, bense küçülmeliyim. Yukarıdan gelen herkesten üstündür. Dünyadan olan dünyaya aittir ve dünyadan söz eder. Gökten gelen ise herkesten üstündür"(3:29-31).

İsa, mucizelerinde "yüceliğini gösterdi"(2:11). Okuduğumuz her mucizeyi kapsamlı bir ruhsal vaaz izler. İsa, "her şeyi biliyordu. İnsan hakkında kimsenin O'na bir şey söylemesine gerek yoktu. Çünkü Kendisi insanın içinden geçenleri biliyordu"(2:24-25). Kendisinden açık bir biçimde, "Gökten inmiş olan"(3:13) diye söz eder. "Sonsuz yaşama fışkıran diri su"yu verebilecek Kişi olarak, "Bir kimse susamışsa bana gelsin, içsin!"der (7:37). "İbrahim doğmadan önce BENVARIM"şeklinde şaşırtıcı bir şekilde konuşarak, Tevrat'taki "Ben, Ben Olanım"(Çıkış 3:14) anlamına Tanrı'nın yüce ismi, "YAHWEH"i Kendi üzerine alır. Tekrar tekrar şu sözleri Kendine mal etmiştir:

· "Yaşam Ekmeği Ben'im"(6:35)

· "Dünyanın Işığı Ben'ım"(8:12)

· "Kapı Ben'im"(10:9)

· "İyi Çoban Ben'im"(10:11)

· "Diriliş ve Yaşam Ben'im"(11:25)

· "Yol, Gerçek ve Yaşam Ben'im"(14:6)

· "Gerçek Asma Ben'ım"(15:1)

Yuhanna'nın anlatımında, İsa'nın çektiği acılar ve ölümünden önce gelen bölümler (13-17) çok farklıdır. Bütün diğer "İncil'ler"de, bu bölümler Yahudi önderlerle tartışmalar ve Mesih'i reddet-tiklerinden ötürü İsrail'in başına gelecek olan yargılanmaların uyarılarıyla doludur. Burada bunun yerine, ölümü ve dirilişi aracılığıyla kendi havarilerinden ayrıldıktan sonra onlar için olan planları konusunda bize derin bir anlayış veriliyor. Çok yakında çekeceği acılar hakkında herhangi bir korku ya da endişe değil, sevdikleri için sadece teselli ve ilgi dolu sözler okuyoruz. Onlara, kendileri için bir yer hazırlamaya gittiği Baba'nın evinden (14:1-6), kendileriyle sonsuza dek birlikte olmak için gelecek olan Gerçeğin Kutsal Ruhu'ndan, "bir başka Yardımcı"dan söz eder (14:15-29; 16:5-33). Son olarak, Rab Baba'sıyla konuşur ve havarileri için aracılık ederken O'nu dinleriz (17).

Ele verildiği bahçede ıstırap dolu bir dua etmek yerine, "başına geleceklerin hepsini bildiğini ve öne çıktığını"okuyoruz (18:4). Kendisini almaya gelmiş olanlara, "Ben O'yum"deyip de onlar "geri düştüklerinde"gizlenmiş haşmetini bir an olsun yakalıyoruz (18:4-6). Pilatus'un önünde, krallığının bu dünyadan olmadığını söyler ve ona, "Ben gerçeğe tanıklık etmek için doğdum, bunun için dünyaya geldim"der (18:33-38).

Çarmıhta çektiği acıların sonunda Davut'un Oğlu şöyle bağırdı: "Tanrı'm, Tanrı'm, beni niçin terkettin?"(Matta 27:46), Kul, "Yüksek sesle bağırarak ruhunu verdi"(Markos 15:37), İnsanoğlu, "Baba, ruhumu senin ellerine bırakıyorum"diye bağırdı (Luka 23:46). Ama burada İsa, haşmetli bir şekilde, "her şeyin artık tamamlandığını bilerek, 'TAMAMLANDI' dedi. Ve başını eğerek ruhunu teslim etti"(Yuhanna 19:28-30). Burada ve bunu izleyen dirilmede Kendisinin hayret verici sözleri gerçekleşmiştir: "Canımı kimse benden alamaz; ben onu kendiliğimden veririm. Onu vermeye de tekrar geri almaya da yetkim var"(10:18).

Haklı olarak başka bir ismiyle "Ruh'un İncil'i" olarak tanınan bu derin bir biçimde ruhsal olan kitabın yüzeyini biraz daha kazıdık. Orada okuduğumuz sözler ruhtur, yaşamdır. Yükseklerde süzülen kartal, mükemmel bir biçimde Mesih hakkındaki yüksek düşüncelerini sembolize ediyor, ve Mesih'i bu şekilde tanıyanlar için peygamberlerin şu sevinç dolu sözlerini işaret ediyor: "Sizi nasıl kartal kanatları üzerinde taşıdım ve sizi kendime getirdim, gördünüz"(Çıkış 19:4). "Rab'bi bekleyenler kuvvetlerini tazelerler, kartallar gibi kanat gerip yükselirler, koşarlar ve yorulmazlar; yürürler ve zayıflamazlar"(Yeşaya 40:31).

ORTAK TANIKLIK

Şimdiye kadar öğrendiklerimizin üzerinden geçelim. İsa Mesih'in müjdesinin ("İncil") dört farklı anlatımının her birini inceledik ve her birinin planını göstermeye çalıştık. "Bütün farklılıkların yüce bir amacın parçaları olduğunu, tek Rab'bin birçok değişik ilişkisinin daha bir bütün halinde gözükmesi için, Tanrı tarafından önceden kararlaştırılan ve yerinde olan bir araç olduğunu"[95]gördük. Her birinin verdiği kendine özgü eşsiz ayrıntılar, atlamalar ve vurgularla Tanrı'nın seçtiği Kurtarıcının dört kusursuz portresini gördük. Bunlardan herhangi biri olmasaydı O'nu anlayışımızda bir eksiklik olurdu.

Buna karşın, "İncil"in önemli bir yönü vardır ki, bu her dört anlatımda da bulunur. Bu, O'nun doğumu, vaftiz olması, oruç tutması, mucizeleri ya da dağda görünüşünün değişmesi değil çarmıhı ve dirilişidir. Bu, "Mesih'in çektiği elemler ve bu elemlerin ardından gelecek yücelik"tir (I. Petrus 1:11).

İsa'nın sayısız etkinlikleri ve sözleri arasında, ölümü ve dirilişi ortak tanıklık için harika bir konu olarak seçilmiştir... İbrahim'in Oğlu acı çeker ve ölür. Tanrı'nın Kulu acı çeker ve ölür. Âdem'in Oğlu acı çeker ve ölür. Tanrı'nın Oğlu acı çeker ve ölür. İbrahim'in Oğlu ölümden dirilir. Tanrı'nın Kulu ölümden dirilir. Âdem'in Oğlu ölümden dirilir. Tanrı'nın Oğlu ölümden dirilir.[96]

İstisnasız, her anlatımda (Matta 26-28, Markos 14-16, Luka 22-24 ve Yuhanna 18-20'de), Mesih,

· Havarilerinden biri tarafından ele verilmiş ve bir diğeri tarafından da inkar edilmiştir

· İyi niyetli bir havarisi kılıç kullanarak O'nu bahçede savunmuştur

· İsrail'in dinsel önderleri bir olup O'nu yargılamışlardır

· Dünyanın en büyük gücü olan Roma'nın temsilcisi olan Pilatus tarafından mahkum edilmiştir

· Kalabalık O'nun yerine Barabas'ın salınıverilmesini istediğinde çarmıhta ölüme gönderilmiştir

· Elbiseleri çıkarılmış ve Romalı askerler tarafından alınıp aralarında paylaşılmıştır

· İki adi suçlu arasında çarmıha gerilmiştir

· Ölmüş, ve diğerleri tarafından hazırlanmış olan mezara gömülmüştür

· Ölümden dirilmiştir

· Seçmiş olduğu tanıklarına tekrar tekrar gözüküp onlara bu Müjde'yi bütün uluslara taşımaları emrini vermiştir

Bu ortak tanıklıktan ne öğreniyoruz? Yanlış anlaşılamayacak bir açıklıkla "İncil"in merkezi gerçeğinin İsa Mesih'in ölümü, gömülmesi ve dirilmesi olduğu bize söylenmiştir. Bunların sonucu olarak, bizim yerimizi alıp bizim için kefaret etmesi aracılığıyla günahların bağışlanmasının gerçeği ve dirilişi aracılığıyla bize verdiği sonsuz yaşam, Kurtarıcı'nın tamamlanmış olan işinin eşsiz yüceliğidir.

SONUÇ

"İncil" bir kitabın ismi değildir. Dünyanın tek Kurtarıcısı olan İsa Mesih hakkında çok, çok önemli bir mesajdır. İsa'nın Kendisi Müjdedir. "Bunlar, İsa'nın Tanrı'nın Oğlu Mesih olduğuna iman edesiniz ve iman ederek O'nun adıyla yaşama kavuşasınız diye yazılmıştır"(Yuhanna 20:31). Eski Antlaşma'da peygamberler Tanrı'nın gelecek olan Mesih'i ve O'nun yapacağı şeyler hakkında sürekli tanıklık ettiler. Şimdi O geldiği için, Tanrı bu haberi bütün insanlığa bir değil dört yetkili tanıklık aracılığıyla onayladı. Tanrı'nın Kendisinin seçtiği tanıkların sözleri aracılığıyla tek Müjde'nin kusursuz, dörtlü bir anlatımına sahibiz. Yeryüzündeki hiçbir güç bu Müjde'nin gücünü değiştiremez ve azaltamaz. Bu dört "İncil" yazarından birinin sözlerini kullanırsak,

"Yaşam Sözüyle ilgili olarak başlangıçtan beri var olanı, işittiğimizi, gözlerimizle gördüğümüzü, seyredip ellerimizle dokunduğumuzu ilan ediyoruz. Yaşam açıkça göründü, onu gördük ve ona tanıklık ederiz. Baba'yla birlikte olup bize görünmüş olan sonsuz Yaşam'ı size ilan ediyoruz. Evet, sizin de bizlerle beraberliğiniz olsun diye gördüğümüzü ve işittiğimizi size ilan ediyoruz. Bizim beraberliğimiz de Baba'yla ve O'nun Oğlu İsa Mesih'ledir. Bunları size, sevinciniz tamam olsun diye yazıyoruz"(I. Yuhanna 1:1-4).

VIII. BÖLÜM

KUTSAL KİTAP

Olağanüstü Kitap

"Tek amacı İsa Mesih'i açıklamak olan Kutsal Yazı olmaksızın bir şey bilmiyoruz ve Tanrı'nın varlığı ve kendi varlığımızla ilgili olarak yalnız karanlık ve karışıklık görüyoruz." Blaise Pascal

(Fransız matematikçi, filozof ve yazar; 1623-1662)

D

aha önceki bölümlerde Kutsal Kitap'a yöneltilen haksız eleştiri ve saldırıları Kutsal Kitap'a göre ayrıntılı bir şekilde cevaplandırdık. Onun tümüyle Tanrı'dan gelen mükemmeliğini göstermeye çalıştık.

Bu bölümde Kutsal Kitap'ın oluşması, metni, doğruluğu, dağıtımı, içeriği ve bildirisi bakımından olağanüstülüğünü ve eşsizliğini ortaya koymayı amaçlıyoruz. AyrıcaKutsal Kitap'ı daha önce hiç okumamış kimselere ne kadar değerli bir hazineden yoksun kaldıklarını göstermek istedik.

1 - Kutsal Kitap'ın Oluşması

Bir yazılar koleksiyonu

Kutsal Kitap bir araya getirilen kutsal yazılardan oluşur. İki ana kısma ayrılır: İsa Mesih'ten önce yazılan kısma Eski Ahit ya da Eski Antlaşma denir ve İsa Mesih'in doğumundan sonra yazılan kısma Yeni Ahit ya da Yeni Antlaşma adı verilir.

İsrail halkı ,Tanrı'nın Kutsal Kitap'ı kaleme almak için seçtiği bir araçtır. Bu halk aracılığıyla, Kutsal Kitap'ın Tanrı'nın esinlemesi altında yazıldığını kanıtlayan olağanüstü yazılar insanlığa sunulmuştur.

Eski Antlaşma

İbraniler adıyla da tanınan İsrailliler tarihlerinin hangi döneminde kutsal yazıları kaleme almaya başladılar? Kutsal Kitap'ın ilk beş kısmı, İsa'dan önce yaklaşık 14. yüzyılda yaşamış olan Musa peygamber aracılığıyla yazılmıştı. Tanrısal açıklamanın (vahiy) başlangıcı Musa'ya Sina dağında Tanrı'dan doğrudan doğruya gelen emirlerdi.[97]Yasa anlamına gelen Tevrat adı bu ilk beş kısımdan kaynaklanmaktadır.

Tanrı, Musa'dan sonra, bin yıl süreyle peygamberler aracılığıyla vahyini açıklamaya devam etti. İsrail tarihinin bu uzun döneminde Eski Antlaşma'nın geri kalan kısımları meydana geldi. Eski Antlaşma, yasalar, tarihler, kutsal şiirler ve peygamberliklerle ilgili kısımlara bölünebilir. Kutsal Kitap'ın bu birinci ana bölümünün hemen hemen tümü İbranice olarak yazılmıştır. Bazı küçük parçalar İbranice'ye yakın bir dil olan Aramice'de kaleme alınmıştır.

Yeni Antlaşma

Büyük İskender'den sonra, İsa dönemindeki Filistin üç yüzyıldan beri Yunan uygarlığının etkisinde bulunuyordu. Romalıların ülkeyi ele geçirmesinden sonra bile resmi dil Yunanca kaldı. Bu nedenle Yeni Antlaşma (İncil) İsa Mesih'in dirilişi ve göğe çıkışından sonra havarileri tarafından Eski Yunanca olarak kaleme alındı. Yeni Antlaşma'yla Tanrısal vahiy tamamlanmış oldu.

Çeviriler ve Türkçe Kutsal Kitap.

İsa Mesih ve havarilerinin çağında dünyada en yaygın dil Yunanca olduğundan, o çağın kilise topluluğunun okuduğu Kutsal Kitap Yunanca idi. İsa Mesih'ten yaklaşık iki yüzyıl önce Mısır'ın İskenderiye Kentindeki Yahudiler Eski Antlaşma'yı İbraniceden Yunancaya çevirmişlerdi. "Septuagint" adıyla tanınan bu ünlü çeviri, havarilerin Yunanca'da kaleme aldığı Yeni Antlaşma'yla birlikte ilk çağ kilisesinin kullandığı Kutsal Kitap'tı.

Kuzey Afrika'daki kilise toplulukları, Yunanca değil, Romalıların etkisi altında Latince konuştuklarından, Yeni Antlaşma'yı Latinceye çevirdiler. Bu çeviri Jerom adlı bilgin tarafından yaklaşık M.S. 400 yılında İbranice ve Yunancaya göre düzeltildi. Jerom daha sonra Eski Antlaşma'yı yeniden çevirdi. Bu Latince Kutsal Kitap "kalabalık" anlamına gelen "vulgus" sözcüğüne dayanarak, "herkesçe tanınan" anlamındaki "Vulgat" adını almıştı. O çağda Kutsal Kitap Süryanice ve Kıpticeye de çevrildi.

Bu çağda İncil'den bir iki parça Orta Asya'daki Türk dillerine de çevrildi. "Türkçeye ilk çeviri Sultan IV. Mehmet'in baştercümanı Ali Bey tarafından yapıldı. Bu çeviri 1666 yılında bütünlendi".[98]Basılmak üzere Hollanda'ya götürüldü ama basılmadı. Ali Bey'in kaleminden çıkan metin Leyden Üniversitesi kitaplığındadır. "Bu çeviriye dayanan ilk Türkçe Yeni Antlaşma 1819'da 5000 nüsha olarak basıldı. Tüm Kutsal Kitap ise 1827'de yayınlandı"[99].

Türkçe Kutsal Kitap'ın Tarihçesi.

Ali Bey'in çevirisi Arap yazısına benzeyen Osmanlı yazısıyla yazıldı. Türkçe konuşan ama Ermeni yazısını kullananlar için ayrı bir çeviri 1819 yılında basıldı. Bu çevirinin Yeni Antlaşma kesimi 1831 yılında, tümü ise 1843 yılında gözden geçirilerek yayınlandı. Bu çevirinin Osmanlı yazısıyla basılması önerilince uygun görülmedi. Yeni Antlaşma ve Mezmurlar'ın yeni bir çevirisi Osmanlı yazısıyla yayınlandı (1866-1868). On yıl sonra içinde yabancı uzmanlar da olan, Şükri Efendi ve Ahmed Efendi adlı iki Türk'ün ve Keyfi Efendi adlı bir Kürt'ün de bulunduğu bir kurul tüm Kutsal Kitap'ı gözden geçirdi. Bu çalışmanın ürünü hem Osmanlı hem de Ermeni alfabesinde basıldı. Bu çeviri 1885 yılında yeniden düzenlendi.

Osmanlı İmparatorluğunda Türkçe konuşup Yunan alfabesini kullanan bir topluluk vardı. Onlar için Ali Bey'in çevirisinin Yeni Antlaşma bölümü 1826 yılında Yunan alfabesiyle yayınlandı. 1839 yılında Kutsal Kitap'ın tümü Yunan alfabesiyle yayınlandı. Bu eser 1854 ve 1871 yıllarında yeniden gözden geçirildi. 1884 yeni bir çeviri Yunan alfabesiyle basıldı. 1905 yılında üç ayrı Türkçe çeviri yerine aynı çeviri Osmanlı, Ermeni ve Yunan alfabeleriyle yayınlandı.

Dil devrimi gerçekleşince yeni alfabeyle yazılan bir Kutsal Kitap çevirsi zorunluydu. 1929 ile 1941 yılları arasında yapılan çalışmanın sonucunda bugün kullanılan çeviri gerçekleşti. 1987 yılında özel bir kurulun çalışmasıyla "Müjde" başlığı altında İncil'in çağdaş Türkçe çevirisi yayınlandı. 1988 yılının sonunda da Kitabı Mukaddes Şirketi'nin İncil'in Yunancadan çağdaş Türkçeye çevirisi yayınlandı.

2. Kutsal Kitap'ın Doğruluğu

"Dünya ne denli ilerlerse ilerlesin, insan bilgisinin tüm dalları son aşamaya geliştirilsin, bütün eğitimin temeli olan Kutsal Kitap'ın yerini hiçbir şey tutamaz." Goethe

(Alman şair)

Şimdiye dek Tanrı'nın açıklaması (vahiy) olan Kutsal Kitap'ın metninin yüzyıllar boyunca doğru olarak iletildiğini saptadık.

Şimdi başka bir sorun ortaya çıkabilir: Bu kitabın bildirdikleri doğru mudur? Tarihsel, coğrafi ya da başka konularda yanlışlıklara rastlasaydık, Kitap'ın tanrısal kökeni ve esinlemesinden kuşku duyacaktık. Tanrı gerçeğin Tanrısı'dır: O'nun yazdırdıkları gerçek olmalı.

Burada ele alınması gereken iki konu vardır: (a) Arkeolojinin tanıklığı (b) Yerine gelmiş olan ve günümüzde yerine gelmekte olan Kutsal Kitap peygamberlik sözleri.

Kutsal Kitap'ın doğruluğu ile arkeoloji.

İsrail devletinin kurulduğu 1948 yılından bu yana sürekli olarak, ülkede arkeolojik çalışmalar yapılmaktadır. Ortadoğunun tüm ülkelerinde "tel" adıyla tanınan höyükler bulunur.Bunlar üst üste kurulmuş birkaç kentin kalıntılarından oluşan tepelerdir. İsrail'de kazılmamış "tel"lerin sayısı fazla olduğundan arkeoloji araştırmaları daha uzun bir süre devam edeceğe benzemektedir.

Arkeoloji; paleografi (eskiyazıbilim), epigrafi (yazıtbilim), filoloji (dilbilim), semantik (anlambilim), numistik, papiroloji ve sijillografi gibi bilim dallarının yanı sıra potasyum-argon, karbon 14, termo-luminesans v.b. tekniklere dayanan bir bilimdir. Yardımcı bilimleriyle birlikte arkeoloji sayesinde eski uygarlıklar hakkında bilgimiz vardır. Kutsal Kitap'taki tarihsel olaylarda adı geçen uygarlıklarla ilgili olarak arkeoloji aracılığıyla daha ayrıntılı bilgi elde edebilmekteyiz. Bu da olayları daha iyi anlamamıza yardımcı olmaktadır.

Efsane, mi gerçek mi?

Kutsal Kitap'ın Tekvin kısmında anlatılan tarihe ait bazı arkeolojik çalışmaları inceleyelim. Bir kısım yorumcular, Kutsal Kitap'ta anlatılan çoğu olayları efsane olarak kabul eder. Onlara göre İbrahim, İshak, Yakup ve Yusuf'u anlatan öyküler, birer dinsel efsaneden başka bir şey değillerdi.

Arkeolojik araştırmalar sayesinde bu görüşün asılsız olduğu kanıtlanmıştır. 1902 yılında Susa'da de Morgan tarafından bulunan Hammurabi'nin dikili taşı, 1925 ile 1933 yılları arasında Irak'taki Yorgan Tepe'de Edward Chiera'nın yönetimindeki müze ve üniversite ekiplerince ortaya çıkarılan ve sayısı yirmi bine ulaşan Nuzi levhaları, ve Louvre Müzesinin eski yönetmeni Andre Parrot'un 1933 ile 1956 yılları arasında Fırat Irmağı yakınlarındaki çalışmalarla bulunan Mari kral kitaplığının levhaları sayesinde o çağın toplumsal, hukuksal ve siyasal uygarlığıyla ilgili geniş bilgiye sahibiz. İbrahim'in mirasçısını değiştirmesi[100], Esav'ın ilk oğulluk hakkını Yakup'a satması[101], Yakup'un eşlerini elde etmek için yıllarca çalışması[102], Laban'ın ilahlarının Rahel tarafından çalınması[103]ve başka birçok ayrıntının çağın uygarlığına uygun olduğu belgelenmiştir. Orta doğunun kumları altından çıkarılan bilgilerle doğrulanmaktalar. Mari'de Kutsal Kitap'ta bulunan adlara benzer Nahur (Nahor), Sarug (Seruc) adlarının yanı sıra İbrahim adına benzeyen adlar yazılar arasında görülmüştür.Arkeolojik bulgular Kutsal Kitap'taki kişilerden söz etmemekle birlikte , bu adların ataların yaşadığı çağ ve ülkelerde yaygın olduğunu kanıtlar.

M.Ö. 9. yüzyılda yaşamış olan İsrail kralı Yehu'yu ele alalım. Kutsal Kitap'taki II. Krallar kısmı onunla ilgili çok şey anlatır. Kutsal Kitap bu kralın Asur kralı 3. Şalmaneser'e haraç vermek zorunda kaldığını bildirmez. Ama 1850 yılında Nineve kalıntılarından çıkarılan ve Londra'daki Britanya Müzesi'nde korunan siyah dikili taş, İsrail kralı Yehu'nun efendisi 3. Şalmaneser'in önünde eğildiğini gösterir. Bundan başka, böyle bir belgenin ortaya çıkarılışından sonra hiç kimse Kral Yehu'nun, Asur İmparatorluğu'nun, 3. Şalmaneser'in ya da başkenti Nineve'nin var oluşunu yadsıyamaz. Oysa Voltaire Nineve'nin hayali bir kent olduğunu öne sürmüştü! Eğer Voltaire'in, Rich, Botta, Layard, Rassan, Smith ve başkalarının, yaşadığı dönemden yaklaşık yüz yıl sonra yapacakları kazılardan haberi olsaydı, ortaya çıkaracakları yapıları, sarayları, binlerce levhayı, yüzlerce metrelik kabartmayı görseydi daha ölçülü konuşurdu!

Bu kabartmalardan biri, Lakiş kent halkının Sanherib tarafından sürgüne götürülmesini gösterir. Yahuda bölgesindeki Lakiş kentinin kuşatılmasına Kutsal Kitap'ta II. Krallar 18:13-14 ayetlerinde ve Lakiş halkının sürgüne götürülmesine Yeremya 34:7 ve Mika 1:13'de değinilir. Bilmediğimiz şey, bu sürgünün ayrıntıları ve onu uygulayanların zalimliğidir. Arkeoloji bu yönü aydınlatmakla değerini kanıtlamıştır.

Kutsal Kitap boyunca anlatılan olayların tarihsel doğruluğunu pekiştiren arkeolojik buluşlarla ilgili bol örnekler verilebilir. Bu, arkeolog ve eski yazı uzmanlarının Kutsal Kitap'taki her olayla ilgili bir buluş yapmış oldukları anlamına gelmez. Ama kesin olarak diyebiliriz ki, Kutsal Kitap'ın ana tarihsel olayları dolaylı olsa bile arkeoloji tarafından birçok kez doğrulanmıştır. Profesör Albright aynı görüşü şu sözlerle savunur: "Arkeolojinin Kutsal Kitap'ın tarihsel doğruluğunu tam olarak saptadığına kuşku yoktur."

Kutsal Kitap peygamberliklerinin gerçekleşmesi

Eski Antlaşma'nın büyük bir kısmı, İsrail halkını Baallar ve Aşeralar gibi yalancı tanrılara hizmet etmek için bıraktıkları gerçek Tanrı'ya döndürmek amacıyla söylenmiş peygamberlerin bildirilerinden oluşur.

Ama Kutsal Kitap'ta başka tür peygamberlikler de vardır: Bunlar gelecekte neler olacağını haber veren önbildirilerdir. Böylece, Kenan ülkesini almaları, Mısır'da bulunmaları, Babil'e sürgün gitmeleri, sürgünden dönmeleri[104]gibi İsrail tarihinin büyük aşamaları önceden bildirilmiştir. Bunların yanı sıra, Nineve[105],Babil[106], Sur[107]ve Petra, Yeni Antlaşma'da Kafernaum ve M.S. 70 yılında yıkılan Kudüs gibi belirli kentlerin saldırıya uğrayıp yıkılmalarıyla ilgili önbildiriler vardır.

Peygamberlerin sadece çağlarının siyasal gelişmeleriyle ilgili önsezi yeteneğini taşıyan kişiler olduğunu varsaymak olanaksızdır. (Kutsal Kitap'taki önbildirilerin Tanrı'nın geleceği bildirmesi olduğunu kabul etmeyen kimi Tanrıbilimcilerin öne sürdüğü açıklama gerçi budur.) Çünkü bu önbildirilerin bu denli ayrıntılı olarak doğru çıkmaları, insanlar tarafından gerçekleştirilmeleri olanakdışı bir iştir.

İsa'nın önceden bildirilişi

İsa Mesih'in birinci gelişini önceden bildiren Kutsal Kitap'ın önbildirileri çok ayrıntılı olarak gerçekleştiler (Bkz. sayfa 267-268'deki liste). Eski Antlaşma, vaadedilen Mesih'in hangi İsrail soyundan doğacağını yaklaşık M.Ö. 1500 yılında, ve Yahudiye'nin hangi kentinde dünyaya geleceğini M.Ö. 700 yılında açık bir şekilde önceden bildirmiştir. Bunun yanı sıra bir bakireden doğacağı (M.Ö. 700 yılında) Mısır'a sığınıp oradan döneceği (M.Ö. 750 yılında) bir de nasıl öleceği (M.Ö. 1000 yılında)[108]ayrıca anlatılmıştır. Çakıldığı çarmıhın dibinde giysilerinin paylaşılacağı ve giysileri için kura çekileceği Mezmur 22:18'de doğumundan 1000 yıl önce bildirilmiştir. Eğer bir kimse bu önbildirilerden İsa'nın vaadedilen Mesih ve dünyanın Kurtarıcısı olduğunu anlayamazsa, bunun asıl nedeni onun Mesih'i reddedip O'na gelmek istememesidir.

Yoksa uyduruldu mu?

Bazıları İsa Mesih'in İncil'deki yaşamının Eski Antlaşma'daki önbildirilere göre uydurularak yazıldığını iddia etmişlerdir. Halbuki bu önbildiriler o kadar ayrıntılı verilmiştir ki buna uygun bir yaşam yazılmış olsa bile tarihsel olarak bunu ispatlamak ve o zamandaki yüzlerce insanın tanıklığını yok saymak mümkün olamazdı. İsa'dan 700 yıl önce yaşamış olan Yeşaya Peygamberin Mesih'le ilgili gerçekleşen "kabrini kötülerin yanında yaptılar (belirlediler) ama ölümünde zengin adamla beraberdi"(Yeşaya 53:9) önbildirisini örnek olarak inceleyebiliriz. Sırf bu ayete bakarak bunun önceden nasıl gerçekleşeceği tahmin edilemezdi. Fakat olay gerçekleşince bunun nasıl olacağı ortaya çıktı.

Önbildiride iki olay vardır:

1. "Kabrini kötülerin yanında yaptılar (belirlediler)" - Romalılar çarmıha gerilen suçluların cesetlerini Kudüs dışındaki bir çöp yığınına atıyorlardı. Normalde İsa'nın cesedi de oraya atılacaktı.

2. "Ve ölümünde zengin adamla beraberdi" - Ama İsa'nın gizli öğrencisi olan Yusuf adında zengin bir Aramatyalı, Roma valisi Pilatus'tan cesedin kendisine verilmesi için izin aldı ve yeni yaptırmış olduğu kendi kabrine yatırdı.

Böylece 700 yıl önceki bu önbildiri gerçekleşmiş oldu. Biz sadece bu önbildirilerden bir ayeti örnek olarak verdik.

Bu peygamberlikleri anlama yolu.

Kutsal Kitap'ın tüm peygamberlik sözleri hemen yorumlanabilecek türden değildir. Kutsal Kitap okuru, peygamberlik sözlerini birbirleriyle dikkatli bir biçimde karşılaştırmalıdır. Bir ayet veya bir bölümde birbirinden ayrı iki olay önceden bildirilebilir. Örneğin: Matta 24'te İsa, "Tapınak ne zaman yıkılacak?", "Mesih'in ikinci gelişiyle ilgili belirti nedir?"ve "Çağın sonuyla ilgili belirti nedir?" diye üç ayrı soruya cevap verir. İlk iki soruda belirtilen olaylar arasında 1900 seneden çok bir sürenin geçeceğini şu anda biliyoruz çünkü tapınak M.S. 70 yılında yıkıldı ve İsa Mesih'in ikinci gelişi gerçekleşmedi.

Bu nedenle henüz Mesih İnanlıları gelecekle ilgili önbildiriler bazı tarikatların davrandığı gibi kesin tarihler belirlememelidir. Buna çarpıcı bir örnek Allah'ın Çocukları'nın, İsa'nın 1993'de geleceğini bildirmeleridir. Daha önce de Yehova Şahitleri'nin eski Başkanı Rutherford, İsa Mesih'in 1914 yılında geleceğini ilan etmişti. Oysa bu tarihte, 1914 yılında Birinci Dünya Savaşı çıktı. Böyle olunca, tarikat İsa Mesih'in gözle görülür gelişini "göklerde tahta oturtulmasına" dönüştürdü. Aslında Yeni Antlaşma'ya göre İsa Mesih'in tahta oturması dirilişinden kırk gün sonraki Tanrı katına yükselişinde oldu (Elçilerin İşleri 2:32-36).

Sonuç

Hem arkeolojinin hem de yerine gelen önbildirilerin oluşturduğu bol kanıt sayesinde Kutsal Kitap'ın olağanüstü doğruluğu kör kör parmağım gözünedir. İşte bu nedenle Kutsal Kitap'ta Rab, sahte peygamberlere ve ilahlara şöyle meydan okuyor:

"Davanızı ileri sürün, RAB diyor; kuvvetli delillerinizi ortaya koyun, Yakubun Kıralı diyor. Ortaya koysunlar, ve olacak şeyi bize bildirsinler; önceki şeyler nedir, bildirin de onları düşünelim, ve onların sonunu bilelim; yahut gelecek şeyleri bize işittirin. Bundan sonra gelecek şeyleri bize bildirin de, ilâhlar olduğunuzu bilelim; evet, iyilik edin, yahut kötülük edin de etrafımıza bakınalım, ve hep birden görelim. Onu başlangıçtan kim bildirdi ki bilelim? ve önceden kim bildirdi ki: Doğrudur, diyelim? Evet, bildiren yok; evet, işittiren yok; evet, sözlerınizi işiten yok." (Yeşaya 41:21-26)

"Bunları size şimdiden bildiriyorum. Öyle ki, saati gelince bunları size söylediğimi hatırlayasınız." (Yuhanna 16:4)

Bununla ilgili olarak şunu belirtelim ki yukarıda ve aşağıdaki listede gösterdiğimiz önbildiriler Kutsal Kitap'a özgü bir kanıt türüdür. Kuran'ı bu şekilde doğrulayan açık bir şey yoktur.

Kutsal Kitap'tan İsa Mesih'in tamamladığı ve tamamlayacağı peygamberliklerin listesi:

Mesih'le İlgili Eski Antlaşma'daki Yeni Antlaşma'daki

Peygamberlikler Önceden Bildiri Gerçekleşme

Mesih'in Doğumuyla ilgili:

Kadın'ın soyundan doğuş

Tek. 3:15

Mat.1:20 Gal. 4:4

Bakire-kızdan doğuş

Yeşa. 7:14

Mat.1:18-25 Lu.1:26-35

İbrahim'in soyu

Tek. 22:18

Mat. 1:1 Gal. 3:16

İshak'ın soyu

Tek. 26:4

Mat. 1:2 Luk. 3:34

Yakup'un soyu

Say.24:17

Mat. 1:2 Luk. 3:33

Yahuda oymağından

Tek. 49:10 Mika 5:2

Mat. 1:2 Luk. 3:33

İbr. 7:14 Esin 5:5

Yesse'nin soyu

Yeşaya 11:1

Mat. 1:6 Luk. 3:32

Davut'un soyu

II. Sam. 7:12 Yer. 23:5

Mat. 1:1 Rom.1:3 2.Tim. 2:8

Beytlehem'de doğuş

Mika 5:2

Mat. 2:1-11 Luk. 2:4-7

Mesih'in Kimliğiyle ilgili:

Yaradan olarak dünyaya

Mika 5:2 Mez. 102:25

Yuh. 1:1; 8:58 Kol.1:17

girmeden önceki varlığı

Yeşa. 9:6 44:6 48:12

İbr. 1:8-12 Esi. 1:17

Rab olarak çağrılır

Mez. 110:1 Yer. 23:6

Mat. 22:43-45 Luk. 2:11

Adını İmanuel koyarlar

Yeşaya 7:14

Mat. 1:23

Peygamber olur

Tesniye 18:18

Yuh. 6:14 Elç. 3:22-26

Hem kral, hem de kahin olur

Mez. 110 Zek. 6:11-13

Yuh. 1:49 İbr. 7

Esin. 19:16

Kutsal Ruh'ça meshedilir

Yeşaya 11:2 42:1 61:1

Lu. 4:1,14-21 Elç. 10:38

Tanrı için gayreti

Mezmur 69:9

Yuh. 2:15-17

Mesih'in Göreviyle ilgili:

Öncüsü, O'ndan önce gelir

Yeşa. 40:3 Mal.3:1

Mar. 1:1-9 Yuh. 1:23

Görevi Galile'de başlar

Yeşa. 9:1

Mat. 4:12-17

Mucizeler yapma görevi

Yeşa. 61:1

Luk. 7:18-23 Elç. 2:22

Benzetmelerle öğretişi

Mez. 78:2

Mat. 13:34-35

Kendi tapınağına gelir

Mal. 3:1

Mat. 21:12 Yuh. 2:13-16

Kudüs'e eşeğin üzerinde giriş

Zek.9:9

Mat.21:6-11 Lu. 19:35-37

Mesih'in Acıları ve Ölümüyle ilgili:

Emirden 483 yıl sonra olur

Dan. 9:25-26 Neh. 2

M.S.33 İsa öldürüldü

Arkadaşı O'na ihanet eder

Mez. 41:9

Mat. 10:4; 26:49-50

30 parça gümüşe satılır

Zek.11:12-13

Mat. 26:15; 27:3-10

Öğrencileri O'nu terk eder

Zek.13:7

Mar. 14:27,50

Sövüldüğünde ağzını açmaz

Yeşaya 53:7

Mat. 27:12 I.Pet. 2:21-23

Vurulur ve tükürülür

Yeşa. 50:6

Mat. 26:67 Luk. 22:63

Onunla alay edilir

Mez. 22:7-8

Mat. 27:39-43

Günahlarımız için yaralanır

Yeşa. 53:5

Mat. 27:26 I.Pet. 2:24-25

Elleri ve ayakları delinir

Mez. 22:16 Zek. 12:10

Luk. 23:33 Yuh. 20:25,27

Hırsızlarla haça gerilir

Yeşa. 53:12

Luk. 22:37 Mar.15:27-28

Düşmanları için şefaat eder

Yeşa. 53:12

Luk. 23:34

Kendi cemaatı O'nu reddeder

Yeşa. 53:3

Yuh. 1:11; 19:14-15

Neden yokken nefret edilir

Mez. 69:4 Yeşaya 49:7

Yuh. 10:31-32; 15:25

Elbiseleri için kumar oynanır

Mez. 22:18

Yuh. 19:23-24

Susayınca öd ve sirke verilir

Mez. 22:15; 69:21

Yuh. 19:28-30 Mat. 27:34

Terk edilmesinin feryadı

Mez. 22:1

Mat. 27:46

Ruhunu Tanrı'ya teslim eder

Mez. 31:5

Luk. 23:46

Kemikleri kırılmaz

Çık. 12:46 Mez. 34:20

Yuh. 19:33

Kalbi yarılır

Mez. 22:14

Yuh. 19:34

Böğrü mızrakla delinir

Zek.12:10

Yuh. 19:34-37

Öğleyin bir karanlık çöker

Amos 8:9

Mat. 27:45

Bir zenginin mezarına gömülür

Yeşaya 53:9

Mat. 27:57-60

Mesih'in Ölümden Dirilişi, Yüceltilmesi ve İkinci gelişiyle ilgili:

Ölümden dirilir

Mez. 16:10 Yeş. 53:10

Mat. 28:6 Lu. 24 Yu. 20

Elç. 2:23-32 I.Kor. 15

Göklere yükselir

Mez. 68:18

Luk. 24:50-51 Elç. 1:9

Tanrı'nın sağına yüceltilir

Mez. 110:1 Yeş. 52:13

Elç. 2:33-36 İb. 1:3,13

Ef. 1:20 Fil.2:9-11

Yahudiler için "sürçme taşı"

Mez. 118:22 Yeş. 8:14

I.Pet. 2:7 Rom. 9:30-33

Uluslara "Işık" ve "kurtuluş"

Yeşaya. 49:6

Elç. 13:47-49; 26:23

Tanrı'yla barıştırır

Yeşaya 57:19

Ef. 2:17-18

Topluluğunun "baş taşı" olur

Yeş. 28:16 Mz. 18:22

I.Pet. 2:5-7 Ef. 2:20

Dünyayı yargılamayı gelir

Zek.12:10; 14:3-4

Esin. 1:7; 19:11-21

Tanrı'nın egemenliğini kurar

Mez. 2 Dan. 7:13-14

Mat. 25:31 Es. 1:7; 20:4

3 - Kutsal Kitap'ın Dağıtımı

"Tanrısal bilgelikle aydınlatılan tüm insansal bilgeliği içine alan bir kitap var ki şimdiki kuşak ona KİTAP, KUTSAL KİTAP der. Köylere İnciller ekilsin, her hanede bir Kutsal Kitap olsun." VictorHugo

(Fransız şair ve oyun yazarı, 1802-1885)

En çok okunan kitap?

Birkaç yıl önce Kuzey Fransa'nın önemli günlük gazetelerinden birinde dünyanın en çok çevrilen ve yayılan eserlerinin Karl Marx ve Vladimir Lenin'in eserleri olduğunu öne süren bir makale yayımlandı. Bu yanlışlık düzeltilmeliydi. Birkaç gün sonra aynı gazete, gelen açıklamalar üzerine, Kutsal Kitap'ın bütün dünyada en çok satılmış ve en çok satılan kitap olduğunu istatistiklerle kanıtlayan başka bir makale yayınladı.

Ne var ki, yayınlanan Kutsal Kitap sayısı az olsaydı bile bu Kitabın Tanrı Sözü olduğu gerçeğini değiştirmezdi. Yine de Kutsal Kitap'ın dünyada en çok yayılan kitap durumunda olmasıyla Tanrı Sözü olduğu daha da belirginleşir. Kutsal Kitap'ın bu şekilde dünyanın her tarafından, her kesimden insan tarafından okunmak istenmesi onun olağanüstülüğünün bir göstergesidir

Kutsal Kitap'ın dağıtımı.

Kutsal Kitap bütün dünyaya yayılmaya devam ediyor. Birleşmiş Kutsal Kitap Kurumları, 1993 yılı bülteni, Kutsal Kitap'ın 1988 yılındaki dağıtımını[109]çizelge halinde şöyle sıralar:

Kutsal Kitap 13.571.391

Yeni Antlaşma 11.979.594

Parça 44.116.988

Alıntı 530.960.486

Toplam 600.628.459

Yukarıdaki toplam 1981 yılı dağıtımını 40 milyonla aşmaktadır. Üretim masraflarının sürekli tırmanışına karşın, bu denli Kutsal Yazı basılmaya devam etmektedir. Üstelik, yukarıdaki sayılar sadece Birleşmiş Kutsal Kitap Kurumları'nın dağıtımıyla ilgilidir.

Her yıl bütün dünyada ne kadar Kutsal Kitap, İncil parçaları ve alıntılarının yayıldığını hesaplamak olanaksızdır. Son yıllarda yaklaşık bir milyar Kutsal Kitap ya da parçası her yıl bütün dünyada yayımlanmaktadır. Bu sayılar her bakımdan çok çarpıcıdır.

Kutsal Kitap'ın sayısız çevirileri.

Kutsal Kitap'ın ve parçalarının çevrildiği dil ve lehçelerin sayısı da etkileyicidir. 1983 yılının sonunda Kutsal Kitap'ın tümü 283 dile, Yeni Antlaşma bu çevirilere ek olarak 572 dile, Kutsal Kitap parçaları 930 dile çevrilmiş bulunuyordu. Bunların toplamı 1785 çeviriydi. 1979 yılının sonunda yalnız 1685 çeviri vardı. Çevirinin sayısı dört yıl içinde 100 çeviri arttı.[110]

Bu heves nedendir?

Kutsal Kitap'ı yayma çalışması için bu denli tükenmez heves nedendir? İsa Mesih, öğrencilerine Müjde'yi tüm dünyaya yayma buyruğunu verdi (Markos 16:15) ve O'nun yeniden geliş vaadi O'nun Sözü'nün yayılmasıyla ilgilidir (Matta 24:14). Aslında bu Söz, bu Sevinç Getirici Haber hemen hemen tüm dünyada sözlü olarak (özellikle radyo aracılığıyla) duyurulmaktadır. Bununla beraber sözlü bildiri, yazılı bildiriyle desteklenince daha etkili, daha sağlam bir temel atılır.

Müjde'yi duyurmak mı, dine döndürmek mi?

Kutsal Kitap herhangi bir dine taraftar kazanmak amacıyla yayılmamaktadır.

Mesih İnanlıları daha asil bir amaç gütmektedirler. Kutsal Kitap'taki müjde, insanların Tanrı'nın sunduğu kurtuluşa kavuşabilmeleri için onlara bildirilmelidir. Afrika'da her gün yaklaşık 20.000 kişinin özgür istekleriyle Mesih inancını benimsediği tahmin edilmektedir. Bütün dünyada her ırktan, her uygarlıklardan ve her dilden insanlar Kutsal Kitap aracılığıyla esenlik, sonsuz yaşam ve umuda kavuşmaktadırlar.

KUTSAL KİTAP'IN DÜNYADA YAYILIŞI

Çeviri sayısı:

1983 yılına dek 1785 dile çevrilmiştir^14

1975 1979 1982 1983

KUTSAL KİTAP 257 266 279 283

YENİ ANTLAŞMA 368 420 551 572

PARÇALAR 924 945 933 930

TOPLAM 1549 1631 1763 1785

Kutsal Kitap Kurumları'nın dünya çapında dağıtımı:

1979 1982 1988

KUTSAL KİTAP 6.230.607 10.883.159 13.571.391

YENİ ANTLAŞMA 10.738.146 12.177.593 11.979.594

PARÇA 27.301.781 32.575.846 44.116.988

ALINTI 259.196.773 428.996.939 530.960.486

TOPLAM 303.467.307 484.633.537 600.628.459

Dünya nufüsünün yüzde %97'si Kutsal Kitap'ın en azından bir parçasını kendi ana dilinde okuyabilmektedir.

KUTSAL KİTAP'IN

BAŞLICA TÜRKÇE ÇEVİRİLERİ

Yeni Antlaşma'nın çağdaş Türkçeye çevirileri

1988 İncil - Sevinç Getirici Haber

1987Müjde

Kutsal Kitap

1929-1941 Kitabı Mukaddes

Dil devriminden sonra Latin harfleriyle

Kutsal Kitap (Osmanlı Harfleriyle)

1905 basımı

1885 basımı

1868 basımı

Kutsal Kitap

1827 Ali Bey'in çevirisinin gözden geçirilerek basılması

(Osmanlı harfleriyle).

Yeni Antlaşma

1819 Ali Bey'in çevirisinin gözden geçirilerek basılması (Osmanlı harfleriyle). 1666 yılında Sultan 4. Mehmet'in baştercümanı Ali Bey'in çevirisi Leyden Üniversitesi'nde el yazması olarak kaldı.

Eski Çeviriler:

Orta Asya'daki Türk dillerine çevrilen bir-iki parça ile birlikte Latince, Süryanice ve Kıptice çeviriler.

4 - Kutsal Kitap'ın İçeriği

"Kutsal Kitap'a o denli saygım var ki, çocuklarım onu ne kadar erken okumaya başlarlarsa yurtlarına yararlı yurttaşlar ve toplumun saygın üyeleri olacaklarına güvenim o kadar artacaktır. Her yıl Kutsal Kitap'ı baştan sonuna dek okuma alışkanlığını birçok yıl önce edinmiştim."

John Quincy Adams

(Amerika Birleşik Devletleri Cumhurbaşkanı 1825-1829)

Kutsal Kitap, küçük bir kitaplığa benzediğinden içinde değişik tür yazılar bulunmaktadır. İçinde tarih, ruhsal serüven, şiir, felsefe, peygamberlik, sevgi öyküsü, mesel, ezgi, mektup ve dünyanın sonuyla ilgili önbildiriler vardır (Bkz. sayfa 274-275).

Ne var ki, bu yazılar gelişigüzel bir şekilde bir araya gelmemişlerdir. Hepsi Tanrı'nın esini olup mükemmel bir uyum içindedirler. Çağlar boyunca verilen bu yazıların, birbirlerini tamamlayarak bir plan doğrultusunda, Tanrı'nın değişmez amacına göre ilerledikleri görülür.

Kutsal Kitap'ta anlatılan tarihsel olaylar, aşağıdaki şekilde dönemlere ayrılabilir. İsa'dan önceki tarihi anlatan bölümler (Tekvin ile Ester arasındaki) dışında kalan kutsal şiir ve peygamberliklerle ilgili olan bölümler (Eyüp ile Malaki arasındaki) bu tarihi dönemlerin içinde Tanrı'dan esinlenerek yazılmıştır.

İnsanlığın başlangıcı, Tufan, Babil Kulesi (Tekvin 1-11)

Kutsal Kitap'ın ilk sayfaları evrenin yaratılışını anlatır. "Başlangıçta Tanrı gökleri ve yeri yarattı"(Tekvin 1:1). Bunu insanın yaratılışı ve günaha düşüşü izler.

Adem ile Havva'nın soyu GÜNAH denen şeye battıkça batarlar ve Tanrı'dan uzaklaşırlar. Yaradan insanlığı Tufan aracılığıyla cezalandırır. Hayatta kalanların soyu daha sonra Tanrı'nın "dünyaya dağılın" buyruğunu çiğneyip Babil Kulesini inşa ederek yeniden

Tanrı'ya baş kaldırdılar. Tanrı, o zamana kadar tek olan dili karıştırıp birbirini anlamayacak hale getirerek onları cezalandırdı.

Seçilmiş Halk (Tekvin 12-50)

Kutsal Kitap'ın ilk bölümlerinde insanların ve törelerinin gittikçe ne denli yozlaştığını görürüz. İbrahim'in Tanrı tarafından seçilmesi dünya tarihinde yeni bir çağ açar. Tanrı, ona "bütün uluslar sende kutsanacaktır"diyerek İbrahim'in soyu aracılığıyla bütün insanlara kurtuluş getirmeyi amaçlıyordu (Tekvin 12:3; bkz. Galatyalılar 3:8). Sonra onu ülkesinden çıkarıp soyunun gelecekte sahip olacağı yurda, Kenan ülkesine (Filistin) yöneltir. İbrahim'in bu tanrısal çağrıya uyması bize gerçek imanın nasıl olması gerektiğini açıklar.

İbrahim ile ailesinin yeni yurtlarına yerleştiklerini görürüz. Ne var ki, yurtta çıkan korkunç bir kıtlık torunu Yakup'la ailesini Mısır'a sığınmaya zorlar. Yakup'un soyu İsrail adıyla tanınmaya başlar. Mısır'da yaklaşık 400 yıl kalıp çok çoğalırlar. (Eyüp bölümü büyük ihtimalle bu atalar dönemi içinde yaşayan bir adamın öyküsünü anlatır.)

Çıkış ve Antlaşma (Çıkış, Levililer, Sayılar, Tesniye)

Mısırlılar, gitgide çoğalan İsraillileri kendileri için bir tehdit olarak görmeye başlarlar ve onları köle haline getirip yaşamlarını çok zorlaştırırlar. Tanrı, Musa'yı İsraillileri Mısır'dan çıkarmakla görevlendirir. Musa'yla kardeşi Harun bir çok Tanrısal mucizeler yaptıktan sonra, Tanrı onları büyük bir kurtarışla Kızıl Deniz'i yararak Musa'nın yönetimi altında Mısır'dan çıkarır. Tanrı'nın yüceliğini gösteren bu çıkışın özel bir amacı vardı: Tanrı, kurtardığı halkıyla bir Antlaşma yapmıştır. Kutsal Yasa'nın özeti olan On Emir ve özel bir tapınma çadırı yaptırarak halkıyla olan antlaşmasının ilkelerini belirtmiştir (Bkz VI. Bölüm, sayfa 226-235).

Hakimler Dönemi (Yeşu, Hakimler, Rut)

Çıkıştan kırk yıl sonra İsrailliler, Yeşu'nun önderliğinde Erden (Ürdün) ırmağını mucizevi bir şekilde geçerek Kenan ülkesini ele geçirirler. Bundan sonra Hakimler'in yönetim dönemi gelir. Bu dönemde Kenanlılar'ın putperest diniyle ilişki kurmanın tehlikesinin ne denli büyük olduğu anlaşılır. İsrailliler, Tanrı'dan uzaklaşıp zor duruma düştüklerinde, feryat ederek Tanrı'ya dönerler. Tanrı, hem askeri önderler, hem de habercileri olan hakimler aracılığıyla, onları kurtarır. Daha sonra İsrailliler, diğer ülkeler gibi olmak için Tanrı'dan bir kral isterler.

Krallık (I. ve II. Samuel, I. Krallar, II. Krallar 1-11)

Saul İsrail'in ilk kralı oldu. Ancak onun yerini alan Davut İsrail'in gerçek kralı ve uzun bir kral kuşağının başı oldu. Davut yetenek dolu gerçek bir Tanrı adamı, bunun yanı sıra da bir peygamber, bir ozan, usta bir general ve halkının gerçek bir çobanıydı. İyi bir liderin tüm niteliklerini kendisinde topluyordu. Oğlu Süleyman'ın krallık sürdüğü dönem, İsrail'in en görkemli dönemiydi. Davut aracılığıyla Mezmurlar ve Süleyman aracılığıyla da Süleyman'ın Meselleri, Vaiz ve Neşideler Neşidesi bölümleri kaleme alındı. Ne var ki Süleyman, son dönemlerinde Tanrı'nın emirlerine uymadığı için ölümünden sonra oğlu Rehoboam krallık sürerken ülke ikiye bölündü.

Ülkenin İkiye Bölünmesi (I. Krallar 12 - II. Krallar 17)

İsrail halkı iki krallığa bölündü: Birincisi başkenti Kudüs (Yeruşalim) olan ve "Yahuda" diye tanınan Güney Krallık; diğeri ise başkenti Samiriye olan ve "İsrail" diye tanınan Kuzey Krallık.

Ne yazık ki, birçok peygamberin aracılığıyla yapılan uyarılara rağmen iktidara gelen krallardan birçoğu Tanrı'nın yolundan ayrılarak halkı da saptırdılar (Bkz. Yeşaya ile Malaki arasındaki bölümler). Tanrı'nın emrettiği tapınışı ve tapınağı terkederek Antlaşmayı bozdular. M.Ö. 722 yılında Asur kralı 2. Sargon tarafından başkent Samiriye ele geçirilerek kentin ileri gelenleri sürgüne götürüldü. Böylece kuzeydeki "İsrail" Krallığı sona erdi.

Sürgün ve Dönüş (II. Krallar 18-25, Ezra, Nehemya, Ester)

Yahuda Krallığı, Samiriye'nin yıkılışından sonra 136 yıl daha devam etti. Sonunda Kudüs de Babil Kralı Nebukadnetsar'ın ordularına yenilir ve halk Babil'e sürgün edilir. Babil'i M.Ö. 539 yılında ele geçiren Fars Kralı Büyük Koreş'in sayesinde sürgündeki Yahudilerin ilkin Zerubbabel'in ve daha sonra Ezra ve Nehemya'nın yönetimi altında Kudüs'e dönmelerine izin verildi. Tapınak yeniden yapıldı ve Kudüs başkent olarak yeniden kuruldu.

"Vakit dolunca Tanrı öz Oğlu'nu gönderdi." (Matta, Markos, Luka ve Yuhanna)

Eski Antlaşma'nın tarihler bölümü Nehemya'yla sona erer. Vakit artık dolmuştur: Tanrı'nın Sözü, bir beden alarak mucizevi bir şekilde bakireden doğan Mesih İsa olarak dünyamıza gelmiştir. Eski Antlaşma'da O'nunla ilgili yazılan sayısız önbildiri gerçekleşmiştir. Yaşamı boyunca hiçbir günah işlemeyen tek insan olan İsa, Tanrı'nın planına göre yaklaşık üç buçuk yıl süren ilahi görevi süresince sayısız mucizeler yaptı (ölüleri diriltti, hastaları iyileştirdi, kötü ruhları kovdu, v.b.) ve eşsiz öğretişler verdi. İsa, geliş planıyla ilgi olarak öğrencilerine şu şaşırtıcı açıklamayı yaptı:

"Şimdi Kudüs'e gidiyoruz. İnsanoğlu, başkâhinlerin ve din bilginlerinin eline teslim edilecek. Onlar da O'nu ölüm cezasına çarptıracak ve diğer uluslara teslim edecekler. O'nunla alay edecek, üzerine tükürecek ve O'nu kamçılayıp öldürecekler. Ne var ki O, üç gün sonra dirilecek." (Markos 10:33-34)

İsa, günahları bağışlatan bir kurban olarak Kudüs'te ölmesi gerektiğini önceden bilerek Kudüs'e gitti. Orada söyledikleri aynen gerçekleşti. Yahudiler hiç bir suçu olmadığı halde O'nu Roma Valisi Pilatus'a götürerek ölüm cezasına çarptırdılar. Golgota denilen yerde çarmıha gerilerek öldürüldü ve gömüldü. Üç gün sonra Kutsal Yazılar uyarınca ölüler arasından dirildi. Böylece yaklaşık bin yıl önce Davut'un Mezmurlarında söylenen şu söz gerçekleşmiş oldu: "Çünkü Sen canımı ölüler diyarına terketmeyeceksin, Kutsalını çürümeye bırakmayacaksın"(Mezmur 16:10). O'nun ölüme tutsak kalması olanaksızdı.

İsa ölüm acısını çektikten sonra birçok inandırıcı kanıtla dirilmiş olduğunu elçilere gösterdi. Kırk gün süreyle onlarla Tanrı'nın Egemenliği hakkında konuştu. Ve "sizler birkaç güne kadar Kutsal Ruh'la vaftiz edileceksiniz. Kutsal Ruh üzerinize inince güç alacaksınız. Kudüs'te, tüm Yahudiye ve Samiriye'de ve dünyanın dört bir bucağında Benim tanıklarım olacaksınız"diye bildirdi. İsa bunları söyledikten sonra, onların gözleri önünde yukarı alındı (Elçilerin İşleri 1:3-9).

İsa Mesih, ölümden dirildikten elli gün sonra , Kutsal Ruh'u bekleyen öğrencilerine gökten Kutsal Ruh'u gönderdi. Böylece Sözleri gerçekleşti ve Mesih İnanlıları diye bilinen Tanrı'nın yeni halkı doğdu.

"Benim tanıklarım olacaksınız" (Elçilerin İşleri)

Bu yeni "Halk" ölümden dirilen İsa Mesih'e tanık olmaya çağrıldı. Böylece ilkin Rabbin acı çektiği Kudüs'te, ondan sonra Samiriye, Suriye ve Antakya'da İsa Mesih aracılığıyla günahların bağışlanmasına ilişkin bu müjde özellikle Elçiler aracılığıyla yayıldı. Buradan da Küçük Asya'ya (Türkiye'ye), Yunanistan'a, İtalya'ya ve tüm dünyaya ulaştı. Bu iş için İnanlılara zulmeden Tarsus'lu Saul, Mesih kendisine göründükten sonra Pavlus adını alarak Müjde'nin tüm uluslara bildirilmesinde en aktif elçi oldu.

Mesih'teki Yeni Yaşam (Elçilerin Mektupları)

Mesih İnancı'nın yayılışıyla birlikte bu yeni yaşamın inanmış olanlara ayrıntılı bir şekilde açıklanması gerekiyordu. Rab bunu, Elçilerin Mektupları (Romalılar ile Yahuda arasındaki 21 yazı) aracılığıyla yaptı. Bu mektuplar, İnanlılara öncelikle Mesih'te ne kadar büyük bir ayrıcalığa ve ümide sahip olduklarını açıklayarak onları imanda temellendirip, Tanrı'ya yaraşır bir yaşam sürmeye çağırırlar.

Mesih'in İkinci Gelişi (Esinleme)

Yeni Antlaşma'nın son bölümü olan Esinleme aracılığıyla Rab, kendisi ikinci kez gelene kadar öğrencilerine, başlarına ne gibi sıkıntılar geleceğini ve ümitlerini tümüyle İsa Mesih'in görünmesiyle onlara sağlanacak olan lütfa bağlamaları için seslenir. Özellikle O'nun geleceği gün yaklaştıkça ortaya çıkacak olan belirtiler ve Mesih-karşıtı denen yasa tanımaz dünya lideri açıklanır. Ama en çok İsa'nın büyük görkem içinde dünyayı yargılamak ve Tanrı'nın Egemenliğini kurmak üzere gelişi anlatılarak İnanlılara teşvik ve dayanma gücü verilir.

"İşte, bulutlarla geliyor!

Her göz O'nu görecek,

O'nun bedenini deşmiş olanlar bile.

O'nun için dövünecek yeryüzünün tüm halkları.

Evet, böyle olacak, Amin!"(Esinleme 1:7)

5 - Kutsal Kitap'ın Bildirisi

"Kutsal Kitap olmaksızın neyin adaletli ve neyin adaletsiz olduğunu bilemezdik. Bu dünyada olsun, bunun ötesinde olsun, insanın mutluluğu için istenilen her şey Kutsal Kitap'ta açıklanır." Abraham Lincoln

(Amerika Birleşik Devletleri Cumhurbaşkanı 1809-1865)

Kutsal Kitap'ın bildirisi, bir dini bildirmek değil Tanrı'dan uzak düşmüş insanlara Yaradanlarını açıklamaktır. İnsan doğaya, kendi vicdanına ve insanlık tarihine bakarak Tanrı hakkında bir fikir edinebilir. Oysa O'nu tanımamız için başvurabileceğimiz tek yeterli ve güvenilir kaynak Kutsal Kitap'tır.

Kutsal Kitap'ın Ana Amacı.

Kutsal Kitap'ın ana amacı Yaradan'ın kim olduğunu insanlığa göstermek ve insanlığa Yaradan'la nasıl ilişki kuracağını, daha doğrusu yitirilen ilişkiyi nasıl yeniden kuracağını açıklamaktır. Kutsal Kitap, bu ilişkinin yeniden kurulmasının ruhsal açıdan Tanrı'nın Oğlu olan İsa Mesih'in sağladığı kurtuluşla olanaklı olduğunu bildirir. Bunun için Kutsal Kitap bize en başta İsa Mesih'i tanıtır, çünkü ancak O'nun aracılığıyla Yaradan'la yarattıkları arasında koparılan temas yeniden kurulabilir. "Mesih İnancı" diye adlandırılan şey aslında, İsa Mesih'le insanlar arasında kişisel bir ilişkiden başka bir şey değildir.

İsa Mesih

İlk bakılışta yalnız Yeni Antlaşma'nın İsa Mesih'i tanıttığına inanılabilir. Ne var ki, Tekvin'in ilk bölümlerinden Eski Antlaşma'nın son yazısı olan Malaki'nin son bölümüne dek Mesih'i buluyoruz. Mesih'le ilgili bu ayetler her zaman İsa Mesih'i direkt olarak açıklamaz, daha çok O'nu tasvirler ve simgelerle açıklar. Hatta bazı önbildiriler Mesih'in kurban oluşunun amacını Yeni Antlaşma'daki bazı metinlerden daha açıkça bildirir. Kutsal Kitap'taki bazı kişiler ve yaşamlarında gerçekleşen bazı olaylar Mesih'i simgeleyen tasvirlerdir. Örneğin: İbrahim'in oğlunu kurban etmesi, Yusuf'un, Musa'nın ve Davut'un öyküleri; bunların yanı sıra da, Fısıh kuzusu, çölde içinden mucizevi bir şekilde su çıkan Kaya (Mesih'i simgeler); çöldeki man (İsa'yı gökten inen Yaşam Ekmeği olarak simgeler); Musa'nın bir sırığa astığı tunçtan yılan (çarmıha çakılan İsa'yı simgeler).

Eski Antlaşma'nın Mesajı

Eski Antlaşma Tanrı'nın karakterini açıklamakla başlar. O'nun adaletli ve kutsal olduğunu bildirir. Tanrı'nın Musa aracılığıyla açıkladığı On Emir'i okuduğumuzda Tanrı'nın halkından istediği adalet ve kutsallığın nasıl olduğunu görürüz.

İşte bu yasanın sayesinde insan, günahın anlamını ve kendisinin Tanrı karşısında ne kadar suçlu olduğunun farkına varır. Hatta insan doğal yapısından ötürü yasanın gereklerini harfiyen yerine getirmesinin mümkün olmadığını da anlar. Tanrı böylece insanın kendi çabasıyla asla kurtulamayacağını göstererek, göndereceği Kurtarıcı'nın gerekliliğini ortaya koymuştur.

Yeni Antlaşma'nın Mesajı: Müjde!

Günahı yüzünden Tanrı'nın yüceliğinden yoksun kalmış olan insanlar için Tanrı'nın planı uyarınca günahları bağışlatan kurban olarak İsa Mesih çarmıhta öldü ve ölümden dirildi. Artık günahlarından tövbe edip Mesih'e iman eden herkesin günahları bağışlanır ve sonsuz yaşama kavuşur. Sevindirici Haber budur.

Kişisel bir antlaşma.

Eski Antlaşma'da Tanrı ile insanlar arasındaki antlaşmalar aile kuşaklarıyla yapılmıştı (Nuh, İbrahim, Davut ve soylarıyla). On Emir üzerine kurulan Eski Antlaşma tüm bir halkla, İsrail Halkıyla yapıldı. İsa Mesih'in kurban olmasıyla sağlanan ve günahların bağışlanmasına dayanan Yeni Antlaşma bireylerle yapılır. Kişiseldir. "Hıristiyan" diye tanınan bir ülkede dünyaya gelmek ya da Mesih inancını benimseyen bir ailede doğmak, kişiyi Mesih'e ait kılmaz. Bireyler, ancak günahlarından tövbe edip İsa'nın Rab olduğuna ve Tanrı'nın O'nu ölümden dirilttiğine yürekten iman ederek, "yeniden doğar," yani "Ruh'tan doğar" (Bkz. Romalılar 10:9; Yuhanna 3:3-5). İşte Tanrı, yeniden doğanlara sonsuz yaşam armağanını vaat ederek onlarla kişisel bir antlaşma yapar.

Kutsal Kitap'ın Bildirisinin bir Özeti.

Bazı ayetler Kutsal Kitap'ın bildirisini özet olarak ifade edebilmektedir. Böyle ayetler, birkaç çarpıcı sözle Tanrı'nın bütün tasarısını ortaya koyarlar. Bunu izleyen sayfada bulunan ayet, Yuhanna 3:16, buna çok iyi bir örnektir:

"Tanrı Yaradan

dünyayı Kendisine karşı işledikleri tüm günahlara karşın insanlığı

o denli sevdi ki, Tanrı sevgidir

biricik Oğlu'nu Ezelden beri var olan Tanrı'nın Sözüne mecazi olarak Oğul denir. Oğul (Söz) beden alıp dünyaya İsa Mesih olarak geldi.

verdi İnsanlara karşılıksız olarak her iyi armağanı veren Tanrı, lütfunun doruğu olarak sevgili Oğlunu feda etti.

öyle ki, her kim Hangi dil, din, ırk ve ulustan olursa olsun.

O'na iman ederse İsa Mesih'e ve çarmıhta sağladığı kurtuluşa sarsılmaz güven bağlarsa.

mahvolmasın Tanrı hiç kimsenin mahvolmasını istemiyor, herkesin tövbeye gelmesini istiyor. Fakat, sunulan affı reddedenler kendi kendilerine hüküm giydirir. En sonunda adil olan Yaradan tarafından yargılanarak sonsuza dek mahvolma cezasına çarptırılırlar.

sonsuz yaşama İman eden kişinin, Tanrı'yla ruhsal bir ilişkiye girmesiyle bu dünyada başlayan ve ölümden sonra sonsuza dek devam eden yaşam.

kavuşsun" Tanrı'nın Sözüne dayanarak sonsuz yaşama kavuştuğumuza şimdiden emin olabiliriz.

SONSÖZ

KUTSAL KİTAP'I OKUYUN

Gerçek Sizi Özgür Kılacaktır!

B

u kitapta bazı Müslüman yazarların Hıristiyanlara yönelttikleri sorulara cevap verdik. Ne yazık ki bu yazarların soru sormaktaki amaçları gerçek cevaplar almak değil de okurlarının Kutsal Kitap'a olan saygılarını ve okuma isteğini yok etmekti. Bunlar, hiç kimsenin Kutsal Kitap'ı okuyup Kuran'dan şüphe duymasını ve bu nedenle İslam düşünce sisteminden birazcık bağımsızca araştırmasını istemiyorlar. Dinde bu tür özgür araştırmaya yer vermeyerek, halkı öğrendikleri kulaktan dolma şeylerle yetinmeyi zorluyor ve din liderlerine bağlı kılıyorlar. Bugüne kadar bu amaçta oldukça başarılı oldular.

Orta Çağ'da bazı papazlar da halkın Kutsal Kitap'ı şahsen okuyup araştırmalarını önleyerek onları Kiliseye bağlı kılmaya çalıştılar. Nedeni ise, gerçeği sevmeyip kendi konumlarını korumak istedikleri içindi. Tanrı'dan çok kendi rahatlığını seven, Tanrı'nın yolundaymış gibi görünüp de o yolun özgürlüğü ve gücünü inkâr eden oldukları içindi. Ne yazık ki bu din adamları bir çok kişinin sendeleyip düşmesine yol açtılar.

Fakat İsa'nın dediği gibi bunların sonu korkunç olacak:

"Kim bana iman eden bu küçüklerden birini günaha düşürürse, onun boynuna kocaman bir değirmen taşı asılıp denizin dibine atılması kendisi için daha iyi olur. İnsanı günaha düşüren tuzaklardan ötürü vay dünyanın haline! Böyle tuzakların olması kaçınılmazdır. Ama bu tuzaklara aracılık eden kişinin vay haline!" (Matta 18:6-7)

Aslında Kutsal Kitap'a yapılan her bir saldırının başarısız çıkacağı kesindir. Çünkü Kutsal Kitap bu evreni Yaradan'ın kendi Sözü'dür ve O'nun Sözü sonsuza dek kalıcıdır. Gök ve yer ortadan kalkmadan, her şey gerçekleşmeden, Kutsal Yazılar'dan ufacık bir harf ya da bir nokta bile eksilmeyecek.Bu nedenle, bu buyrukların en küçüklerinden birini kim çiğner ve başkalarına öyle yapmalarını öğretirse, Tanrı katında en küçük sayılacak. O kutsal sözleri yalanlamaya veya küçük düşürmeye çalışanları İsa şöyle lanetledi: "Vay halinize ey din bilginleri, ikiyüzlüler! Göklerin Egemenliğinin kapısını insanların yüzüne kapıyorsunuz; ne kendiniz içeri giriyorsunuz, ne de girmek isteyenleri bırakıyorsunuz!" (Matta 23:13-14).

Kitap Ehli olarak bu yazı aracılığıyla Sayın Ahmed Deedat'la Edip Yüksel'in Kutsal Kitap'a yönelttikleri iftiralara ve sorulara kibar bir şekilde cevap vermeye çalıştık. Bunu hem bilimsel kanıtlar aracılığıyla (eski nüshalar, arkeolojik buluşlar, mevcut el yazmaları, v.b.) hem de Kutsal Yazıların keskin ayetleri aracılığıyla yaptık. Ayrıca Kutsal Kitap'ın olağanüstülüğünü, uyum içinde aşamalı gelişmesini ve mükemmel birliğini göstermeye çalıştık. Ortaya çıkan sonuç apaçıktır: KUTSAL KİTAP TANRI SÖZÜ'DÜR! Hiçbir şey bu gerçeği değiştiremez. Tevrat, Zebur ve İncil'in değiştirildiği iddiaları, kanıtsız uydurmalardan başka bir şey değildir. Daha önce söylediğimiz gibi kimse taş atarak dağı yerinden oynatamaz. Hele o dağ, Tanrı'nın dağı ise...!

Tanrı'nın Sözleri'ne körcesine çamur atanların durumu gerçekten acıdır. Fakat bu kör kılavuzları izleyenlerin durumu daha da üzücüdür! Çünkü eğer kör köre kılavuzluk ederse, her ikisi de çukura düşer. Gelenekleri uğruna Tanrı'nın Sözünü geçersiz kılan din bilginleriyle ilgili şu peygamberlik sözü ne kadar doğrudur:

"Bu halk dudaklarıyla beni sayar,

ama yürekleri benden uzaktır.

Boşuna bana taparlar.

Çünkü öğrettikleri, sadece insan kurallarıdır." (Matta 15:7-9)

Bu nedenle değerli okurlarımıza son bir söz olarak, sizi Kutsal Kitap'ı okumaya davet etmek istiyoruz. Kimse sizi bunu yapmaktan alıkoymasın. Kulaktan dolma bilgilerle zihniniz kör olmasın. Gerçeği şahsen bilin.

Bizim yazdıklarımıza kulak vermemeniz pek önemli değil, fakat fırsat varken ihmal ederek Tanrı'nın Sözlerini okumamanız gerçekten feci olur. Çünkü insan Mesih'le ilgili Müjde'yi bilmeden Tanrı'yı tanıyamaz ve O'na uymadan günahlarından kurtulamaz.

Kitap Ehli olarak sizden ricamız, en azından İncil denen Yeni Antlaşma'yı bir kere, Allah'ın sizi aydınlatmasını içten isteyerek okumanız. Deneyin, yüreğinizin en iç arzularına nasıl hitap ettiğini görün! "Ey bütün yorgunlar ve yükleri ağır olanlar! Bana gelin, Ben sizi rahatlatırım"diyen Rab'bin iyiliğini tadın! Ruhunuz rahatlık bulsun (Matta 11:28-30).

Kutsal Yazıların tümü Tanrı esinidir. Mesih İsa'ya olan iman aracılığıyla sizi kurtuluşa kavuşturacak güçte olan bu Yazıları öğrenmeye başlayın.

Bunu yaparsanız Gerçeği bileceksiniz

ve Gerçek sizi özgür kılacak!

(Yuhanna 8:32)

1İmam Süyûtî, Cihad hakkında 40 Âyet ve 40 Hadis, Tercüme: Rauf Pehlivan, s. 5.

2 Zwemer, Samuel M., The Moslem Doctrine of God, s. 99.

3 Adel-th. Khoury, Einführung in die Grundlagen des Islams, Verlag Styria, Graz, Viena, Colonia 1978, Sonsöz

4 Orhan Hançerlioğlu, İslam İnançları Sözlüğü, Remzi Kitabevi, s.749.

5Örneğin Bkz. Muhammad Iqbal Siddiqi, "Major Sins in Islam" (İslamiyet'te Büyük Günahlar), Kazı Publications, Lahore, Pakistan.

6Buhârî'nin Muhammet'in eşlerinden Ayşe'den naklettiği bir hadiste. Hançerlioğlu, s. 175.

7 Hançerlioğlu, "Hüküm", s. 171.

8Bkz. İlhan Arsel, Şeriat ve Kadın.

9İmam Gazali, İhyâu 'Ulumi'd-din Tercümesi (Çeviren A. Serdar Oğlu, Bedir Yayınevi, İstanbul 1975 Cild II, s. 79.

10A.g.e., s. 117-118.

11A.g.e., s. 119.

12İbn Ömer'den, Sahih-i Buharî Tecrid, VIII, 312, Hadîs no: 1211 ve XI, 267-8, Hadîs no: 1795.

13Sahîh-i Buharî, II. Cilt, s. 441, dipnot'ta Müslim'den alınan bir hadîs.

14Riyazü's Salihin Tercümesi, Diyanet İşleri Başkanlığı Yayınları, Ankara 4. baskı, I, 105.

15Diyanet İşleri Başkanlığı'nın yayınladığı Sahîh-i Buharî Muhtasarı Tecrîd-i Sarih Tercumesi ve Şerh, IX, Hadis no: 1340.

16Riyazü's-Salihin, I. Cilt, 325. s., 283. Hadis.

17Sahîh-i Buharî Muhtasarı Tecrîd-i Sarih, Tercümesi (1970), I, 222, Hadîs no: 209.

18Hançerlioğlu, s. 628.

19Gazali, II, s. 63.

20Feyzûl-Kadir, Şerhül Cami'us-Sagir, Bkz. İlhan Arsel, Şeriat ve Kadın, s. 180-181.

21(Adel-th. Khoury, Einführung in die Grundlagen des Islams, Verlag Styria, Graz, Viena, Colonia 1978, Sonsöz).

22Deedat ile Yüksel, Kitab-ı Mukaddes Allah Sözü Müdür? s.7

23A.g.e., s.12.

24Salih Müslim, Cilt 4, s.1476.

25Deedat ile Yüksel, s.18.

26İbn Ebî Dâvâd, Kitaba'l-mesâhif, s. 34; Dânî el-Mukni, s. 9; Suyûtî, el-Îtkan, I. Cilt, s. 172. Bkz. Tayyar Altıkulaç, Yüce Kitabımız Hz. Kur'an, s. 21, Türkiye Diyanet Vakfı Yay., Ankara, 1984.

27Sahih-i Buhari, Cilt 8, s. 273, 1187. hadis. Bu hadisin "izahı"ndan da şu açıklama yapılıyor: "Ebu Bekir zamanında Kuran toplanırken de iki âyet yine Hüzeyme'nin yınında bulunmuştu. Fakat bu iki âyet Ahzap sûresine mensub olmayıp Tevbe sûresi ayetlerindendir ve bu sûrenin son iki ayetidir." (A.g.e. 274. sayfa).

28A.g.e. 12. Cilt, 409. sayfa, 2176. Hadis.

29Jeffery, Kuran Metni

30Sahih-i Buhari, 11. Cilt, s. 1768. Hadis.

31Salih-i Müslim, 4. Cilt, s.1313.

32İbni Sa'd, Kitab'al Tabakat al Kabir, Cilt 2, s. 441

33Sahih-i Buhari, 9. Cilt, s. 40, 1517. Hadis.

34Arthur Jeffery, Kuran Metni Tarihi İçin Malzeme, s. 24-114.

35Yehova Şahitleri'nin, 8 Eylül 1957 tarihi "AWAKE" dergisinde "Mukaddes Kitap'ta 50.000 hata mı?" başlıklı bir yazı yayınlandı. Bu yazıda, "Look" adlı bir dergide yer alan, "Kutsal Kitap'ta elli bin kadar yanlış olduğu" iddiasına yanıt veriyordu. Ancak sayın Deedat ve Yüksel, olayı saptırarak, Yehova Şahitleri'nin Kutsal Kitap'ta elli bin yanlış olduğunu kabul ettiklerini yazmaktan çekinmiyorlar! "Awake" yazıda geçen "One day when glancing through a back issue of Look magazine" cümlesini Edip Yüksel şöyle çeviriyor: "Bir gün, İncil'in arkasındaki Look dergisi ilavesine bakarken." Oysa bu cümle, "Bir gün eski tarihi bir Look dergisine bakarken" şeklinde çevrilmeliydi. (Yazının orijinali ve tümünün Türkçe çevirisi için bkz. Tufan Erbarıştıran, Yehova Şahitleri, s. 96-100, İstanbul, 1989).

36Deedat ile Yüksel, s. 24.

37A.g.e., s. 27-28.

38JAM' AL-QUR'AN: The Codification Of The Qur'an Text, John Gilchrist, Box 1804, Benoni 1500, Güney Afrika, s. 140-154.

39Deedat ile Yüksel, s. 33.

40A.g.e., s. 27.

41Jeffery, Kuran'ın Yabancı Kelimeleri, s. 66.

42Bell, Hıristiyan Çevrede İslamın Kökeni, s.53.

43Deedat ile Yüksel, s. 36-37.

44A.g.e., s. 39.

45A.g.e., s. 43.

46A.g.e., s. 44.

47Pirke Rabbi Eliezer, Bölüm 21.

48Mişnah Sanhedrin, 4:5.

49Geiger, Yahudilik ve İslam, s. 81.

50Guillaume, "Yahudiliğin İslam Üzerine Etkisi", İsrail'in Mirası, s.139.

51Deedat ile Yüksel, s. 48.

52Gatje, Kuran ve Yorumu, s. 223.

53Deedat ile Yüksel, s. 53-54.

54Sahih-i Buhari, 11. Cilt, s. 151, 1721. Hadis.

55Deedat ile Yüksel, s. 71-73.

56A.g.e., s. 71.

57Finlay, Face the Facts (Gerçekleri Öğrenelim), s. 102.

58Deedat ile Yüksel, s. 70.

59Young, Sözün Gerçektir, s. 138.

60Ahmad von Denffer, Hıristiyanlık Üzerine Genel ve Tanıtıcı Kitaplar, s. 4.

61Harris, Müslümanlar Mesih'e Nasıl Yöneltilir?, s. 17.

62Deedat ile Yüksel, Kitab-ı Mukaddes Allah Sözü Müdür?, s. 90.

63A.g.e., s. 93.

64Deedat ile Yüksel, Kitab-ı Mukaddes Allah Sözü Müdür?, s. 97.

65A.g.e., s. 101.

66A.g.e., s. 104.

67Mevcut değil.

68J. N. Darby, A New Translation, İkinci Baskının Düzeltilmiş Önsözü, sayfa xix.

69Soyağaçlarından bin yıl öncesine kadar uzanan Suriyeli kralların bir listesi vardır. Bu listede, her kralın birbiriyle olan bağlantısı ve her birinin saltanatının süresi verilmiştir. Hitit, Ugarit ve Mısırlı kaynaklarda buna benzer listeler bulunmaktadır. Kutsal Kitapsal soyağaçların bazı özellikleri bu metinlerde görülebilir. İsimlerin listeleri genellikle tarihsel ve kişisel notların arasına serpiştirilmiştir (tıpkı Tekvin 4:21,23; 36:24; I. Tarihler 5-9 gibi). Sümerlerin Krallar Listesinde, Mes-ane-pada'nın oğlu olan bir tane Ur kralı Mes-kaiga-muna vardır, ancak çağdaş kayıtlar onun Mes-ane-pada'nın oğlu değil, torunu olduğunu önerirler. Bu da, 'oğul' sözcüğünün herhalde geniş bir anlamda kullanıldığını gösterir. Bu daha geniş kullanım 'oğul' sözcüğünün, belirli bir grubun üyesi olduğunu ima ettiği Babil metinlerinde çok görülürdü. M.Ö. 1500'den itibaren 'oğul' sözcüğü 'soyundan' anlamında kullanılmaya başlanmıştır.

70New Bible Dictionary, Cilt I; IVP, Leicester, İngiltere, 1980, sayfa 546.

71New Bible Atlas, Lion/IVP, Leicester, England, 1985, sayfa 32.

72New Bible Dictionary, I Cilt; IVP, Leicester, İngiltere, 1980, sayfa 546.

73R. Braun, Word Biblical Commentary, I. Tarihler, Word Books, Texas, 1986, sayfa 34.

74İncil'in eski el yazma metinleri konusunda Prof. F. F. Bruce'un Elimizdeki İncil Sağlamdır adlı kitabına bakınız.

75International Standard Bible Encyclopedia, 1. Cilt, s. 52.

76Yosefus, Savaş IV, 459 (viii. 3), Expositor's Bible Commentary'de, Zondervan, Cilt 8, s. 435.

77Kutsal Kitap'ın New King James Çevirisi Önsöz, "Yeni Ahit'in Metni" s. vii.

78Aynı kitapta, aynı sayfada.

79Alfred Marshall D.Litt., Önsöz, The Interlinear Greek-English New Testament, Samuel Bagster and Sons Ltd. 1958, s. v.

80International Standard Bible Encyclopedia, 4. Cilt, s. 814-815.

81Marshall, aynı sayfada

82International Standard Bible Encyclopedia, aynı sayfada.

83Örneğin, Üçlübirlik Ne Demektir? Yusuf Miroğlu.

84Bu konuyu daha fazla araştırmak isteyen kişiler İznik Konseyinde Ne Oldu? kitapçığına başvurabilirler.

85Bu ayetlerle ve Musa peygambere verilen, kendisinden sonra büyük bir peygamberin geleceğini söyleyen Tesniye 18:15-19'daki ayetler üzerinde daha ayrıntılı bir çalışma için bkz. Yazarı M. A. Moran olan, Hakikat ve Dalalet kitabında sayfa 32-35.

86 Büyük bir ihtimalle Kuran'daki "Allah'ın nûru, içinde ışık bulunan bir kandil yuvasına benzer" ve "bereketli zeytin ağacından yakılır" yazan ayet buradan alınmıştır (Bkz. Nûr/24:35).

87W. Graham Scroggie, D. D., A Guide to the Gospels, Revell, sayfa 142-143

88Prof. F. F. Bruce, D. D., Are the New Testament Documents Reliable? (Bu kitap, Elimizdeki İncil Sağlamdır adı altında Türkçede bulunmaktadır.)

89J. Julius Scott, Jr. The Synoptic Gospels, The Expositor's Bible Commmentary'den, Zondervan, Cilt 1, sayfa 510.

90Andrew Jukes, Four Views of Christ, Kregel Publications, 1966, sayfa 12.

91Scott, sayfa 510.

92Bunu izleyen materyallerin çoğu için Andrew Jukes'un bu konudaki klasik yapıtı olan ve 1966 yılında Kregel Publications tarafından yeniden basılıp modernize edilen Four Views of Christ kitabına çok şey borçluyum. Bu yüzden sadece direkt alıntılar dipnotlanmıştır.

93Jukes, sayfa 53.

94 A.g.e., sayfa 71.

95A.g.e., sayfa 111.

96A.g.e., sayfa 112

97

Bazı Tanribilimciler Musa'yı Eski Antlaşma'nın ilk beş yazısının yazarı olarak kabul etmez. Onlar bu yazıların metnini yeniden düzenleyen varsayılı bir sistem öne sürerler. Bu sistem beş yüz yıldan daha uzun bir redaksiyon süresini gerektirir. Geleneksel bildiri uyarınca her zaman Musa'nın kaleminden çıktığı kabul edilen metinde değişik "kaynaklar" görürler. Tartışma incedir. Ama bu beş yazının birliğini ve İsa Mesih ile habercilerinin Musa'yı Beş Yazı'yı kaleme alan olarak tanıdığı olgusunu benimseriz.

98İncil - Sevindirici Haber, İstanbul 1988-1989, önsöz.

99A.g.e.

100 Bakınız: Tekvin 15:1-6; 17:1-22; 21:1-13.

101 Bakınız: Tekvin 25:27-34.

102 Bakınız: Tekvin 29:15-30.

103Bakınız: Tekvin 31:26-37

104Bakınız: İsrailliler'in Kenan ülkesini almalarıyla ilgili önbildiri için Tekvin 15:18-21; İsrailliler'in Mısır'da kalmalarıyla ilgili önbildiri için Tekvin 15:13-17; Babil'e sürgün gitmeleri için Yeremya 25:1-14; sürgünden dönmeleri için Yeremya 30:3.

105Nineve'nin yıkılışı Nahum'un peygamberliğinin ana konusudur. Yunus ise konunun başka yönüne değinir.

106Babil'in saldırıya uğrayıp yıkılışıyla ilgili önceden verilen haber Yeremya bölüm 50 ile 51'dedir.

107Sur'un yıkılması Hezekiel Peygamber tarafından önceden bildirilir, bölüm 26 ayet 1-14.

108Sıraya göre bakınız: Tekvin 49:10; Mika 5:1; İşaya 7:14; Hoşea 11:1 ve Mezmur 22.

109Burada kullanılan Kutsal Kitap deyimi bir arada basılan Eski ve Yeni Antlaşma anlamındadır. İncil deyimi Yeni Antlaşma anlamındadır. Parça deyimi Kutsal Kitap'ın 66 yazıdan biri anlamındadır. Alıntı deyimi Kutsal Kitap'tan derlenen ve genellikle aynı konuya değinen ayetler ve parçaların küçük kitap haline yayımlanması anlamındadır.

1101992 yılında Kutsal Kitap'ın tümü ile Yeni Antlaşma toplam 2050 dile çevirilmiş bulunuyor. Yani Çevirinin sayısı son sekiz yıl içinde 265 çeviri daha arttı. Ayrıca 1992/93 yılında dünya çapında toplam 571 dile Kutsal Kitap çevirileri yapılmaktadır. Not: Bu rakamlar sadece Kitabı Mukaddes Şirketi'nin yaptığı çevirileri kapsıyor; bunun dışında daha birçok çalışmalar sürdürülmektedir.

Table of Contents

ÖNSÖZ 3

I. BÖLÜM YA KUTSAL KİTAP YA KURAN! 9

II. BÖLÜM EVET, KUTSAL KİTAP TANRI SÖZÜ'DÜR! 60

III. BÖLÜM YUNUS'UN İŞARETİ GERÇEKTE NEYDİ? 99

IV. BÖLÜM TAŞI KİM OYNATTI? 118

V. BÖLÜM 63 SORUYA 63 CEVAP 123

VI. BÖLÜM ESKİ VE YENİ ANTLAŞMA Tanrı Gerçeğinin İki Direği 206

VII. BÖLÜM İNCİL Mİ İNCİLLER Mİ? Tek İsa'ya Dörtlü Tanık 222

VIII. BÖLÜM KUTSAL KİTAP Olağanüstü Kitap 241

SONSÖZ KUTSAL KİTAP'I OKUYUN Gerçek Sizi Özgür Kılacaktır! 271

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

32

33

34

35

36

37

38

39

40